[SF] Vanilla Flavor : G-Ri [Special nc ]
posted on 22 Feb 2009 18:26 by earos in ShotFiC
[SF] Vanilla Flavor : G-Ri
Special nc
Paring : G-Ri
Author : Almar~ ( 1/02/2009 )
ฟิคต้อนรับ ชื่อยูส ใหม่ค่ะ
ที่จริง เขียนต่อ ตั้งแต่ จบตอนนั้น แต่........... เหตุอันใดไม่ทราบกว่าจะได้เอามาลง
ขอโทษทุกคนด้วยน่ะค่ะ.....
มีความสุขกับการอ่านค่ะ
สำหรับคนที่ไม่เคยอ่านมาก่อน ไปอ่านเรื่องนี้ก่อนน่ะค่ะ
[SF] Vanilla Flavor : G-Ri~ ฟิค อำลา ยูส *NAM*
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
เพียงแค่เห็นหน้า ที่ปลายลิ้นก็สัมผัสถึงรสวนิลาหวานนุ่ม
อยากรู้จริงๆว่าถ้าได้ลิ้มรสนายจริงๆแล้ว มันจะหวาน นุ่ม ละมุน ยิ่งกว่าที่คิดไหม??
.
.
.
สายตาที่เฝ้ามองไปยังใครคนหนึ่ง
เพียงแค่เดินผ่านสายตา ที่ละผ่านลำกล้องเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น
แต่ความรู้สึก กลับชัดเจนขึ้นมาที่ปลายลิ้น
คนคนนั้น ทำให้ปลายลิ้นรู้สึก ...
...สัมผัสถึงรสวนิลา ที่หวานนุ่มละมุน....
ภาพความทรงจำในครั้งแรกที่ได้เจอกัน ฉายผ่าน ให้ได้หวนคิดถึง
วันนั้น เพียงแค่ ใจคิดอยากจะเอากล้องถ่ายรูปของยองเบมาเล่นเท่านั้น
แต่ดูเหมือนว่าเจ้าของร่างบาง รสวนิลาช็อคไอซ์นั่น เดินผ่าน
ภาพร่างบางใบหน้าสดใส กระชากใจ ควอน จียงให้เต้นแรง พร้อมกับ ลิ้นที่สัมผัสถึงรสหวานเลี่ยน แปลกๆ
เนื้อเนียนๆนั่น ....จะหวานไหมน๊า..... กลิ่น หอมๆที่ผ่านเพียงละอองไอของกลิ่น
ถ้า ประทับ ดอมดม เพียงชิดใกล้จะหอมหวานซักขนาดไหนกันน่ะ
จาก การที่ไม่ชอบมัน อยู่ๆก็กลับอยากสัมผัสรสชาตินั้นขึ้นมาก
อยากมากจนถึงกับต้องลากเพื่อนตัวดี ไปนั่งมองเขาเขี่ย วนิลาช็อคไอซ์ถ้วยโต ....
.
.
.
ทำไมต้องวนิลาช๊อคไอซ์
"ก็เพียงแค่เห็นหน้าของคนน่ารัก ที่ปลายลิ้นก็สัมผัสถึงรสวนิลาหวานนุ่ม "จียงบอกกับซึงรี
ในวันที่ครบรอบ 100 วันของการเจอกัน พร้อมกับจี้ รูปหัวใจที่สร้อยคอ
"ทำไมต้องสัมผัสที่ปลายลิ้นด้วยล่ะ "ซึงรีถามหน้าแดงก่ำ
"เพราะพี่อยากสัมผัส ซึงรีไง ไม่เข้าใจอีกหรอ....."
"บ้า....พูดมาได้ คิดอะไรอยู่"
"หัวใจของพี่ มันเป็นยังไง ซึงรีไม่รับรู้หรือไง....."
"ก็เพราะว่ารู้น่ะสิ.... ถึงได้บอกว่าบ้า...เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย แล้วจะมาสัมผัสได้ยังไงกัน...."
"ถ้าคิดจะลิ้มรสวนิลาถ้วยนี้ ต้องตีตราจองก่อนใช่ไหม??" จียงพูดพร้อมกับส่งจูบไปให้ ที่หน้าผากมน
"บ้า ไม่พูดกับพี่จียงแล้ว....ผมกลับน่ะ....
ตราบใดที่พี่ไม่ชอบวนิลาช๊อคไอซ์ พี่ก็ไม่ชอบผมหรอก.." ซึงรี พูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกมา...
แต่มือหนากับคว้าเอวบางไว้ พร้อมกับ คำพูด ที่ชวนให้คิดไปไกล
"วนิลาถ้วยไหนก็ไม่น่ากินเท่าถ้วยนี้หรอก พี่อยากกินวนิลาถ้วยนี้ถ้วยเดียวเท่านั้น"
จียงกระซิบที่ใบหูจากด้านหลัง แผ่วเบาแต่หนักแน่น
ริมฝีปากไล่เรี่ย ไปทั่วที่ปลายติ่งหูก่อนขบเม้ม ให้วาบหวาม
ร่างบาง ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงในทันที.....
"แต่ตราบใดที่เรา ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน
คงไม่มีวันได้ลิ้มรส วนิลาช็อคไอซ์ถ้วยนี้เป็นแน่ รอให้ถึงวันนั้นก็แล้วกันฮ่ะ"
"พี่จะรอให้ถึงวันนั้น น่ะซึงรี วันที่พี่จะได้ลิ้มลองวนิลาถ้วยนี้ เพียงหนึ่งเดียว"
.
.
.
อยากรู้จริงๆว่าถ้าได้ลิ้มรสนายจริงๆแล้ว มันจะหวาน นุ่ม ละมุน ยิ่งกว่าที่คิดไหม??
.
.
.
"แล้วตกลงจะตอบพี่ยังไงล่ะครับ "จียง พูด พร้อมกับเอียงไปกระซิบที่ข้างหูของคนน่ารัก คำถามเพื่อทวงเอาคำตอบของหัวใจ
เรียกใบหน้า ที่แดงก่ำ ของร่างบาง ให้ก้มลง ยิ่งกว่า
ก่อนจะซบลงไปที่หน้าอกของคนตรงหน้ากับประโยคที่ทำเอาจียงแทบจะอยากให้ถึงคอนโดเพียงเวลา เสี้ยววินาที
.
.
.
"ไปกินวนิลาช๊อคไอซ์ที่ห้องพี่ได้ไหม??"
.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
"ไปกินวนิลาช๊อคไอซ์ที่ห้องพี่ได้ไหม??"
'น้ำเสียงแบบนี้ มันหมายว่าว่ายังไงกัน
อาการแบบนั้น ของเจ้าตัวเล็ก นั่นอีก......
แสดงว่าแบบนี้.... ควอน จียง คนนี้ มันกำลังจะได้กิน วนิลาช็อคไอซ์ ที่เฝ้า เพียรรอ แล้วใช่ไหม??
หึหึ....
น้องจะรับรู้ไหมน๊า...
ว่า วนิลาช๊อคไอซ์ที่พี่หมายถึง อ่ะ...มันคือนายน่ะ '
.............................
'ไอ้พี่จียงบ้า พูดออกไปจนขนาดนี้แล้ว จะคิดยังไงอีกล่ะเนี๊ยะ
มาทำให้ใจตุ้มๆต่อมๆ เต้นไม่เป็นจังหว่ะ แบบนี้ ต้องรับผิดชอบน่ะ
ว่าแต่ตกหลุมพรางไปกิน วนิลาช็อคไอซ์ที่ห้องพี่จียงเนี๊ยะ
ตกลงว่าเราจะเป็นคน ได้ กิน หรือคนป้อนกันแน่น่ะ ....
ให้ตายเหอะ เพราะอาเล็กคนเดียวเลย .....
ถ้า กลับจากคอนโด พี่จียงได้เมื่อไหร่ละก็ จะไปโวยใส่ อาทันทีเลยคอยดู....
ว่าแต่ พี่จียงไม่กินวนิลา นี่หว่า
แล้วในห้องมี วนิลาช็อคไอซ์ หรอนั่น....(ได้ข่าวว่าน้องมันเป็นคนชวนเองน่ะ)
ไม่รู้หล่ะ...ไปถึงค่อยว่ากัน......
อ๊ากกกกกกกกกกก นึกไม่ออกวุ้ย....'
.
.
.
ตลอดระยะทาง ที่นั่งรถคันหรู ของจียง มาจนถึงลานจอดรถใต้คอนโด
ความเงียบตลอดที่ผ่านมา
กับสองความคิด ที่ คิดกันไปคนละทาง....
แต่เรื่องเดียวกัน......
"วนิลาช็อคไอซ์ถ้วยใหญ่....คืนนี้ ชั้นขอลิ้มรสนาย หน่อยเถอะ......"
จียง ยิ้มกระหยิ่มในใจ
ไม่ใช่แค่ว่าอยากลิ้มลอง ที่พอรู้รสแล้วจะทิ้งขว้าง
แต่อยากเก็บไว้ ลิ้มรสไปจนตาย ต่างหากล่ะ
" อ๊ะ....ถึงแล้ว....ลงมาสิซึงรี " จียง วิ่งลุนๆรีบลงไปเปิดประตูให้กับคนน่ารัก
ได้ลงมายืนทำหน้าน่ารัก....
ซึงรี มาคอนโดจียงก็ออกบ่อย แต่ทำไม วันนี้ ความรู้สึก กลับแปลกๆไปน๊า....
ให้ตายสิ รู้สึกร้อนๆหนาวๆ ยังไงก็ไม่รู้.......
"พี่จียง... ...." เสียงหวาน น้ำเสียงสั่น ถามขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆ
"ครับ ว่าไง" จียง เอียงข้าง ไปตอบกระซิบ ที่ข้างใบหู
ก่อนจะใช้มือปลาหมึก คว้าหมับที่เอวบาง.....แล้วรั้งให้คนร่างบางได้เดินตาม.....
ห้องที่อยู่ชั้น บนสุดของคอนโด.... ห้องชุด ที่เป็น ห้องของลูกชายสุดที่รักของเจ้าของคอนโดหรู กลางใจเมืองหลวง
"ก็เพียงแค่เห็นหน้าของคนน่ารัก ที่ปลายลิ้นก็สัมผัสถึงรสวนิลาหวานนุ่ม "จียงบอกกับซึงรี
ในวันที่ครบรอบ 100 วันของการเจอกัน พร้อมกับจี้ รูปหัวใจที่สร้อยคอ
"ทำไมต้องสัมผัสที่ปลายลิ้นด้วยล่ะ "ซึงรีถามหน้าแดงก่ำ
"เพราะพี่อยากสัมผัส ซึงรีไง ไม่เข้าใจอีกหรอ....."
"บ้า....พูดมาได้ คิดอะไรอยู่"
"หัวใจของพี่ มันเป็นยังไง ซึงรีไม่รับรู้หรือไง....."
"ก็เพราะว่ารู้น่ะสิ.... ถึงได้บอกว่าบ้า...เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย แล้วจะมาสัมผัสได้ยังไงกัน...."
"ถ้าคิดจะลิ้มรสวนิลาถ้วยนี้ ต้องตีตราจองก่อนใช่ไหม??" จียงพูดพร้อมกับส่งจูบไปให้ ที่หน้าผากมน
"บ้า ไม่พูดกับพี่จียงแล้ว....ผมกลับน่ะ....
ตราบใดที่พี่ไม่ชอบวนิลาช๊อคไอซ์ พี่ก็ไม่ชอบผมหรอก.." ซึงรี พูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกมา...
แต่มือหนากับคว้าเอวบางไว้ พร้อมกับ คำพูด ที่ชวนให้คิดไปไกล
"วนิลาถ้วยไหนก็ไม่น่ากินเท่าถ้วยนี้หรอก พี่อยากกินวนิลาถ้วยนี้ถ้วยเดียวเท่านั้น"
จียงกระซิบที่ใบหูจากด้านหลัง แผ่วเบาแต่หนักแน่น
ริมฝีปากไล่เรี่ย ไปทั่วที่ปลายติ่งหูก่อนขบเม้ม ให้วาบหวาม
ร่างบาง ไร้ซึ่งเรียวแรงในทันที.....
"แต่ตราบใดที่เรา ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน
คงไม่มีวันได้ลิ้มรส วนิลาช็อคไอซ์ถ้วยนี้เป็นแน่ รอให้ถึงวันนั้นก็แล้วกันฮ่ะ"
"พี่จะรอให้ถึงวันนั้น น่ะซึงรี วันที่พี่จะได้ลิ้มลองวนิลาถ้วยนี้ เพียงหนึ่งเดียว"
ตลอดทางเดิน ในลิฟต์ ไปจนถึงหน้าห้องที่คุ้นเคยนี่ ความทรงจำเก่าๆตามหลอกหลอน ซีงรี ให้คิด จนสมองยุ่งไปหมด
"แต่ตราบใดที่เรา ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน
คงไม่มีวันได้ลิ้มรส วนิลาช็อคไอซ์ถ้วยนี้เป็นแน่ รอให้ถึงวันนั้นก็แล้วกันฮ่ะ"
"พี่จะรอให้ถึงวันนั้น น่ะซึงรี วันที่พี่จะได้ลิ้มลองวนิลาถ้วยนี้ เพียงหนึ่งเดียว"
คำนี้.... และ ตอนนี้ มัน หมายถึง วันนี้ ใช่ไหม???
โฮกกกกกกกกก ทำไม ซึรี ถึงได้ใจง่ายกับพี่แบบนี้น่ะ....
ไม่เอาแล้ว....อยากกลับบ้าน...TT^TT
"พี่จียง ซึงรีอยากกลับบ้าน.... "
"อ้าว ก็ไหนว่า....." จียงแกล้งแหย่เล่น เจ้าเด็กนี่คิดอะไร ขึ้นมาน่ะ ถึงได้ขี้กลัว ขึ้นมาได้
แล้วคิ้วยุ่งๆนั่น กำลังคิดไปไกลขนาดไหนแล้วเนี๊ยะ
"ซึงรี ยังไม่ได้ บอกอาเลย....."
"พี่โทร ไปบอกซึงฮยอนแล้ว ว่าเรา จะมาอยู่ที่นี่ "
"ผมเปล่าจะมาอยู่ที่นี่สักหน่อย... แค่มา เดี๋ยวเดียวก็กลับ...."
หึหึ เด็กน้อย เข้าถ้ำเสือแล้วคิดว่าจะออกรอดพ้น ได้โดยง่ายหรืออย่างไร
"ถ้าคิดว่า จะมีแรง กลับไปได้น่ะ...."จียงคว้า เอวมาไว้ในอ้อมกอด รั้งใบหน้าหวานให้มาแนบชิด
อีกมือเสียบคีย์การ์ดเพื่อเปิดประตู ....
"เข้าไปสิ... พี่ชักจะอยากลิ้มรสวนิลารสหวานแล้วน๊า....."
"บ้า....ไปอาบน้ำก่อนเลยไป เหม็น" ซึงรี แหวใส่
"อาบด้วยกันสิ...." จียงพูด เมื่อได้รับค้อนวงโตกลับมา ก็วิ่งลุนๆไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปด้วยความเร็วแสง
แต่ก่อนที่จะได้ปิดประตูห้องน้ำ ก็หันกลับหลังมาถามเจ้าของร่างบางอีกครั้ง...
เผื่อว่าอาจจะเปลี่ยนใจ...
"พี่ยังรออยู่น๊า....เปลี่ยนใจมาอาบด้วยกัน.......มาม๊ะ...." จียงพูดทำมือเกาะขอบประตูห้องน้ำ
ทำตาละห้อยๆ มือคว้าลมเรียก ( = = ! )
"ไอ้พี่จียงบ้า..... รีบๆอาบไปเลย "ซึงรี หยิบเอาหมอนอิงจากห้องนั่งเล่น ขว้างไกล ยาวออกมา มุ่งตรงที่ประตูห้องน้ำ
หวังจะไล่ให้คนร่างโปร่งได้รีบๆเข้าห้องน้ำไป.....
"แล้วก็รีบๆอาบด้วย เพราะ ผม ก็ อยากอาบน้ำแล้ว....ง่วง.....แล้วก็หิวด้วย....."
ซึงรี พูด พร้อมๆกับ เสียงประท้วงจากท้องน้อยๆ ของคนตัวเล็ก....
"อื้ม แล้วหลังจากนั้น พี่ก็จะได้กินวนิลา....ซักที" จียงตะโกนออกมาจากในห้องน้ำ.....
หลังจากนั้นก้ได้ยินเสียงฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีของจียง..ดังเล็ดลอดออกมาเป็นระยะๆ
แต่เสียงนั้น ยิ่งน้ำเสียงบ่งบอกว่า อารมณ์ดีเท่าไหร่ ....
กลับเรียกใบหน้าหวานใสของซึงรี ให้ขึ้นสีแดงระเรื่อ เป็นระยะๆได้เช่นกัน..
'ทำไมน่ะ...ทำไมถึงกล้า รับคำชวนพี่จียงมากินไอสครีมได้...'
ยิ่งคิด ใบหน้ายิ่งแดงก่ำ ...............อยู่คนเดียว.....
นั่งเอาหมอนอิง มาซุกที่อก แล้วเอาหน้าหวานๆนั้นคลุกหลบลงฟุบไปที่หมอนใบนั้น
สายหน้าไปมาๆ ยิ่งคิด ....ใบหน้าก็ยิ่งแดง... ก็ยิ่งเมามันส์กับการส่ายหน้า ไปที่ หมอนอิงลูกนั้น....
(โอ๊ยยยยยยยยย อยากเป็นหมอน...เว้ย..........เกิดอาการอิจฉาหมอนซ่ะงั้น............ ไรเตอร์ = ____ =! )
ไม่นานนัก เมื่อเสียงน้ำไหลจากฝักบัวได้หมดลง....ด้วยเวลาอันรวดเร็ว
ร่างโปรงในชุด............... ผ้าขนหนูผืนเดียว คาดเอว ก็เดินอาดๆ ออกมา
เส้นผมสีดำขลับ ลู่ริ้วเปียกน้ำไหลเป็นทางไปตามบ่ากว้าง แต่สวยได้รูป
กล้ามเนื้อ หน้าอก แม้จะดูรูปร่างโปร่งแต่ ร่างกายกลับอัดแน่นไปด้วย กล้ามเนื้อชิ้นงาม
ประติมากรรม ชิ้นเอกกำลัง เคลื่อนที่ได้ ...
พร้อมๆกับสายน้ำที่กำลังไหลเลียบไปตามร่างกายอันน่าหลงใหลนั่น สะกดตาให้ ซึงรี จำต้องละจากหมอนอิงใบน้อยไปชั่วขณะ....
จียงยิ้มน้อยๆที่มุมปากเมื่อเห็นอาการ ของคนตัวเล็ก...
ยิ่งใบหน้าหวาน ที่ขึ้นสีแดงระเรื่อนั่นด้วยแล้ว..... 'ชักอยากจะแกล้ง...ให้มากขึ้นกว่านี้ ซ่ะแล้วสิ......'
"ตอนนี้ตัวหอมแล้ว..... มาม๊ะ ขอหอม หน่อยสิ...." จียงพูด เมื่อเดินเลี้ยวเข้ามาที่ห้องนั่งเล่น
แทนที่จะตรงดิ่งไปที่ห้องแต่งตัว....
"อ๊ะ ไอ้พี่บ้า...ทะลึ่ง....ไปแต่งตัวเลยไป....." ซึงรี ที่ตอนนี้ตกไปอยู่ในอ้อมกอดของจียงเป็นที่เรียบร้อยยกำลังดิ้นขลุกขลัก
อยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นนั่น พร้อมกับมือน้อยหยิกไปที่แขนปลาหมึก ให้เจ้าตัวได้ไปแต่งตัว....
"ขอหอมหน่อยสิ..ตอนนี้ไม่เหม็นแล้วน่ะ..น่ะ น่ะ " จียงไม่รอคำตอบแต่ กลับก้มลงจุมพิตแก้มใสหอมเนียนนั่นแทน.....
เพียงแค่เห็นหน้า ที่ปลายลิ้นก็สัมผัสถึงรสวนิลาหวานนุ่ม
แต่เนื้อเนียน นี้นั้นกลับหอม เย้ายวนชวน สเน่หายิ่งกว่า กลิ่นของวนิลาซ่ะอีก...
จมูกซุกซน รุกไล้ไปตามแก้มเนียนละเอียด สูบดม หอมกลิ่นหอมหวานให้เต็มปอด
ไล่ไหลเรื่อยไปตามพวงแก้มสีระเรื่อ
จุมพิตบางเบา ไปที่หน้าผากมน
ใบหน้าหวานหลับตา พริ้ม..... แม้จะเคยโดนสัมผัสแบบนี้มาบ้างแล้ว
แต่ทำไมวันนี้กลับมีความรู้สึกว่ามันพิเศษยิ่งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา....
แม้จะแอบเผลอไผลไปกับการกระทำ ของใครบางคน ที่ฉกชิงหัวใจของเขาไปตั้งแต่ เมื่อหลายเดือนก่อน
การกระทำที่แสดงออกว่ารัก ...รับรู้ได้ด้วยหัวใจ....ยอมให้แม้จะรู้สึกว่าเกินเลยในช่วงขณะนั้น.....
แต่กับครั้งนี้...ที่ว่าแน่แล้ว กับ สองหัวใจที่ผูกรักซึ่งกันและกัน..... มันพิเศษกว่า...ตรงที่ หัวใจของเรา ต่าง ไม่ปิดบัง
และรับส่งความรู้สึก....ของคำว่า "รัก" ซึ่งกันและกัน.....
เมื่อเห็นใบหน้าหวานนิ่ง และสนองรับสัมผัสของตน...ความย่ามใจก็บังเกิดให้จมูกซุกซน
ได้ไล้ตัวเองให้วนหอม ดอมดมความหอมหวาน....
เพียงใบหน้าน้อยๆเอียงเพียงนิดก็ทิ้งตัวเองให้ ลงมาสู่ลำคอระหง เนื้อเนียนสีขาวดุจแพรไหม
หอมหวาน ไปซ่ะทุกตารางเซน..
ก่อนสติจะเรียกให้ริมฝีปากที่แห้งผากของตนได้อมยิ้ม ...ละเลียดไล้ขึ้นไปยังริมฝีปากบาง
เนื้อนิ่มสีชมพูระเรื่อ เย้ายวนน่าสัมผัส....
ขบเผาะไปที่ริมฝีปากล่างก่อนละเลียดลิ้มรสความหวาน
ดุนดันความอับชื้น ให้ทะลุกำแพงสัมผัสหารังผึ้งแสนหวานจากภายใน
หยอกเย้า ไล่วน ซุกซน หยอกเอินซึ่งกันและกัน
มือหนาจับท้ายทอยให้รับสัมผัสที่ลึกล้ำมากยิ่งขึ้น....
เสียง อื้อ..อึง...สอบรับสัมผัสหวาม ให้เริ่มลุกโชน...
"อื้ม...อื้...อื้อ....." เสียงจากคนตัวเล็ก เล็ดลอดออกมา...
หวามหวาน เนิ่นนาน ก่อนที่จะหมดอากาศให้หายใจ เจ้าของร่างโปร่งก็ปล่อยให้ริมฝีปากบาง
ที่ตอนนี้กำลัง เริ่มอวบอูมขึ้นเพราะ จูบสัมผัส ที่ผ่านมา ให้ได้ ขวนขวายสูบอากาศ หายใจ.......
"พี่รักซึงรีน่ะ...รักมาก....."
ควอนจียง ส่งสายตาเชื่อมหวามหวานให้คนตัวเล็ก... ได้หัวใจกระส่ำกระส่าย....
ใบหน้าแดงก่ำของใครอีกคนในอ้อมกอด บ่งบอกความรู้สึก...แม้ไม่ต้องเอื้อนเอ่ย...แต่การกระทำก็บอกได้หัวหัวใจที่สัมผัสถึง.....
.
.
.
จ๊อก..............จ๊อก..............หืม???
.(เสียงอะไร......ขัดจังหว่ะจริง)
ก่อนที่อะไร ๆ จะเกินเลยมากไปกว่านี้....
ธรรมชาติชองความเป็นมนุษย์ ก็ส่งสัญญาณ ระฆัง สงบรังสีวาบหวามให้หยุดลง
เรียกเสียงหัวเราะ ให้ดังขึ้นมาจากจียง....
"ฮ่ะ ฮ่ะ ๆๆๆ หิว แล้วทำไมไม่บอกพี่ล่ะ.... "จียง ส่งยิ้มน้อยๆ ให้ซึงรี พร้อมกับลุกขึ้นเดินไปหยิบผ้าเช้ดตัวผืนใหม่
มาส่งให้.....
"ก็แล้วใครจะทันได้พูดอะไรก่อนล่ะ....ก็....." ซึงรีค้อนงอล อมลมที่แก้มอูม
"เอ๊า......ลุกขึ้น.... ไปอาบน้ำก่อนสิ.... หรือจะให้พี่ต่อ..... หืม?" อย่ามาทำหน้าแบบนี้สิ เจ้าตัวเล็ก ก่อนที่พี่จะทนรอไม่ไหว.....
"บ้า....ไปแล้ว.... แล้วพี่ก็ไปแต่งตัวได้แล้ว...โชว์มันอยู่ได้...."ซึงรี พูดค้าง...ก่อนที่จะใช้สายตา หันไปสำรวจร่างกายท่อนบนของจียงอีกครั้ง
แล้วก็กลับมาเรียกเส้นเลือดให้ไปเลี้ยงที่ใบหน้าของตัวเองอีกครั้ง.....
"ไล่พี่ไปแต่งตัว แต่จ้องเอา ๆ แบบนี้ เดี๋ยวก็จับปล้ำซ่ะเลย..."จียงพูดกระเซ้า แล้วทำท่าจะโดดลงไปที่โซฟา นุ่มตัวเมื่อกี้ อีกครั้ง....
"บ้า...ไปแต่งตัวได้แล้ว ทำกับข้าวให้ผมกินเลยน่ะ....หิวแล้วอ่ะ...เมื่อกี้ไม่ได้ยินหรือไง...."
คำก็บ้า สองคำก็บ้า.....
หรือเราจะบ้าจริงๆน๊า....
แต่ยังไง ถึงบ้า ก็บ้ารัก อี ซึงฮยอน แหละน่า..
เสียงท้องร้องของซึงรี คือพยานชั้นดีให้จียงได้หัวเราะ และ กลับกลายเป็น จียงบ้าง..ที่จะไล่ให้ใครอีกคนไปอาบน้ำ...
"งั้นก็ไปอาบน้ำได้แล้วครับ
เสร็จออกมา รับรองว่า คุณหนู จะได้ทานอาหารรสเลิศอย่างแน่นอน...
...เอ...หรือว่าจะให้พี่เข้าไปอาบให้... ก็ดีเหมือนกัน..." จียงพูดใช้ความคิด ...แล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก....
"บ้า!! ไม่ต้องเลย.....อาบเองได้...แต่ออกมาต้องได้กินเลยน่ะ หิวมากกกกกกกกกกกกกกกก "
"กินอะไร...พี่หรอ.... งั้นไม่ต้องหรอกมาตอนนี้เลยก็ได้...."
" ...ทะลึ่ง...หิวข้าวต่างหากล่ะ >////< "
ซึงรี ย่นจมูกใส่ คว้าผ้าเช็ดตัวพร้อมกับชุดนอน ของจียง ที่เตรียมไว้ให้วิ่งเข้าห้องน้ำทันที.....
.
.
.
เสียงซุ่ซ่า ของสายน้ำที่เงียบไป พร้อมกับบิดประตูกลอนที่ดังขึ้น
เจ้าของร่างเล็กในชุดนอน สีฟ้า หวาน ก็เดินออกมา ...
พร้อมกับกลิ่นหอมจากสบู่อ่อนๆ ...
'ทำไม...กลิ่นหอมๆของสบู่ มันถึงเจือจาง น้อยยิ่งกว่ากลิ่นวนิลา จัง...'
จียง ทำสบู่ฟุดฟิด เดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับมือปลาหมึกที่ตอนนี้เริ่มนัวเนียนไปที่เอวบาง
"พี่จียง ผมหิวข้าวแล้วไปกินข้าวกัน ....." ซึงรี หาทางเฉไฉ แล้วบิดตัวเองออกจากกรงล้อมของวงแขนปลาหมึก
วิ่งลุนๆไปที่ห้องครัว....ที่มา ของกลิ่นหอม อาหารรสเลิศ...
เยี่ยม !!!
อาหารรสเลิศที่ว่า มันเยี่ยมจริงๆ ....
"ข้าวผัดห่อไข่............ของโปรดผมเลย..." ซึงรี ทำตาวิ้งๆส่งให้จียงแล้ว สองมือก็หยิบจับอุปกรณ์เตรียมปฏิบัติการทันที
จียง อมยิ้มกับ สิ่งที่เห็น นั่งมองคนตัวเล็กกินอย่างเอร็ดอร่อย.....
"ไม่ยักกะรู้ว่าพี่ก็ทำอาหารได้ด้วย.... "
"ก็ไม่เคยทำให้ใครกิน แล้วจะรู้ได้ไง.....ให้นายคนแรกเลยน่ะเนี๊ยะ"
"ขอบคุณครับ....พี่จียงใจดีจัง >///<
ว่าแต่ทำไมพี่ไม่กินล่ะ...." ซึงรีถามพาซื่อ
"พี่อยากกิน นายมากกว่า..." จียงตอบตามที่คิด ใบหน้าบอก ยิ้ม แบบนั้น ...อย่างไม่ปิดบัง..
"แค็ก...แค็ก...." เสียงสำลักข้าวของ ซึงรี...
"จะมาพูดอะไรตอนนี้เล่า....กินๆไปเลยน่ะข้าวอ่ะ....
ไม่ให้มองแล้ว............ไม่ต้องมองเลยน่ะ...." ซึงรี ยกจานข้าว หันหลังให้จียง......พร้อมด้วยใบหน้าที่ตอนนี้ แม้จะมองไม่เห็นใบหน้า
แต่ อาการแดงที่หู ก็บ่งออกให้จียงได้รู้อยู่ดี.....
"ครับผม....ดีเหมือนกัน จะได้มีแรง.....หึหึ" พูดให้อีกฝ่ายคิดไปไกลเล่น
แต่ไม่ใช่ว่าแค่จะล้อน่ะ................ ควอน จียง เอาจริง..... o_O
........................................
หลังจากกินข้าว
แย่งกันทำหน้าที่ล้างจานเสร็จ ก็ต่างระเห็จตัวเองออกจากห้องครัว...
แต่ก็ไม่วาย ที่ จียง จะมีความคิด อะไรแปลกๆ
"จะออกไปไหน...."จียงถามซึงรีหลังจากที่เช็ดมือหลังจาก ล้างจานเสร็จ
"ก็ไปดูทีวีสิ....อ้อ แล้วก็จะไปเอา ไอสครีมมากินด้วย....
วันนี้ บอกจะมากินไม่ใช่หรือไง...." ซึงรี แกล้งเฉไฉออกไป...ทั้งๆที่ความหมายของการมากิน วนิลาช็อคไอซ์ที่แท้จริงนั้นมันคืออะไร...
"อย่ามาเฉไฉสิ....นี่พี่รอมานานแล้วน๊า..."
จียงเดินไปคว้าเอาเอวบางมาไว้ในอ้อมกอด จากด้านหลัง
ซุกหน้าไปที่ผมนุ่ม สูดดมกลิ่นหอมหวานจากซอกคอ ท้ายทอย ไล่ลงมายังสันหลัง
"ไม่เอาน่า...พี่จียง" น้ำเสียงเริ่มสั่น ....รู้ดีนักน่ะ ว่าจุดไหน ไวต่อการไร้การควบคุมของ ซึงรี
"พี่รักนายน่ะ....รักมาก...." จียงส่งเสียงกระเซ้า.... ดึงร่างบางให้หันมาเผชิญหน้า.
จูบสัมผัสแผ่วเบาที่หน้าผากมน
ซึงรีหลับตาพริ้มรับสัมผัสละมุน ยิ้มหวานให้คนที่เป็นเจ้าของหัวใจ
รอยจูบไล่เรื่อยไปที่ข้างแก้ม เนียน หอมหวาน...
จูบสัมผัส
มาหยุดลงที่กลีบกุหลาบสีสด ขบเม้มที่ริมฝาปากล่าง ไล่เลียบแผ่วเบา
เมื่อกรุ่นกุหลาบเริ่มเผยอรับ ปลายลิ้นซุกซนก็ลิงโลดเข้าควานหาความหอมหวานอย่างไม่มีที่สิ้นสุด...
ตอบรับสัมผัส เอียงศีรษะ ให้ได้องศาของความลึกล้ำ
มือโปร่งรั้งท้ายทอยให้เงยเอียง
อีกมือที่ว่างรั้งเอวบางให้มั่นคง
เนินนาน สนองตอบ ซึ่งกันและกัน....
"อื้อ...อืม..." เสียงหวานครางแผ่วเบาที่ลำคอระหงส์
"อื้ม.."เสียงจากจียงบ่งบอกถึงความพอใจ.....
ร่างกายสั่นสะท้าน แม้เพียงรอยจูบ มือที่รั้งไว้เริ่มลามเลียไล่ขึ้นไปยังสันหลังเนียนนุ่มละมุน
สอดแทรกใต้ร่มผ้าบางเนื้อดี
สัมผัสจูบยังคงหยอกล้อมิผละออกซึ่งกันและกัน
"อื้อ..อื้อ.."เสียงสัญญาณการขาดอากาศของซึงรี ส่งให้จียงได้ผละออกจากกลีบกุหลาบนุ่ม...
"ไปที่ห้อง...." เสียงแหบพร่ากระเซ้าเพียงไม่กี่คำของคนร่างโปร่ง
ไม่ต้องรอคำตอบรับใดๆ จากคนที่พยายามสูบอากาศเข้าไปให้เต็มปอด....
เตรียมพร้อมรับมือ ....กับศึก....ที่กำลังจะมาถึง....
ร่างโปร่งกอดกระชับ อุ้มเจ้าของร่างเล็กขึ้นในอ้อมแขน
ริมฝีปาก ก้มลงไปควานหาความหอมหวานจากกลีบกุหลาบอีกครั้ง ...
.
.
.
แผ่นหลัง สัมผัสถึงความนุ่มของเตียง ร่างเล็กถูกวางไว้
ตอนนี้ มือเล็กที่ถูกรวบกลับกลายเป็นโอบรอบไปที่คอ ของจียงไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เจ้าของมือเองก็ยังไม่แน่ใจ
แต่สัมผัสที่ ข้างแก้ม และซอกคอนั้น ก็ยังคงสร้างความวาบหวามให้กับคนตัวเล็ก ได้ส่งเสียง แผ่วเบา
ชุดนอนตัวโคร่งที่เพิ่งใส่ตอนนี้เริ่มไหลหลุดออกไปทีละชิ้น ๆ
กระดุมเม็ดแล้วเม็ดเล่า ที่หลุดหายไปพร้อมๆกับ รอยจูบ ที่พรมเลื่อนลงเรื่อยๆไปทีละน้อยๆ
จากซอกคอขาว ดุนดันที่ไหปลาร้า เบาบางแต่สวยสมร่าง
เนื้อเนียนละเอียดไม่ว่าจะสัมผัสไป ที่ตารางบริเวณไหน
~ไม่มีส่วนไหนของอี ซึงฮยอน ที่ไม่น่ากิน !!~
เสื้อตัวโต หลุดออกไปแล้ว เผยให้เห็นร่างขาวเนียนบนที่นอนที่หน้ากระเพื่อมหายใจรวยรินจากสัมผัสความหวาม
รอยแดง กลีบกุหลาบเกิดขึ้นจากริมฝีปากของใครอีกคน
ร่างขาวเนื้อเนียนสีชมพู ระเรื่อขึ้นเมื่อสายตาชื่นชมของจียงได้จ้องมองอย่างไม่ลดละ...
ไม่รอให้ร่างบางได้เขินนาน จมูกซุกไซ้ลงที่ ซอกคอ ไล่เรื่อยลงมาอีกครั้ง
และมาหยุดลงที่ เม็ดบัวสีชมพูสด ที่หน้าอก
ปากงับไปที่เม็ดบัวที่เริ่มแข็งเป็นไต ดุนดันหยอกล้อ กระเซ้าเล้าเรื่อย
"อ๊ะ.....อ๊า.... พะ..พี่ ..จียง....อืม" เสียง หวานครางกระเซ้า แอ่นอกขึ้นไปตามสัญชาตญาณ
"อืม...ร่างของนาย หวานไปทุกสัดส่วน ไม่ส่วนไหนของอี ซึงฮยอน ที่ไม่น่ารัก"
จียงส่งเสียงหลังจากผล่ะจากเม็ดบัวอีกข้าง
ก่อนจะหันไปปรนเปรอ อีกข้างได้ได้เสียงครางหวานจากร่างเล็ก อีกครั้ง....
แม้เพียงเล้าโลมหวาบหวานจากร่าง
ยิ่งเสียงครางหวานหูมากเพียงใด ยิ่งกระตุ้น เร้าเร่งอารมณ์คุกรุ่นให้กระพือมากเท่านั้น
มือโปร่งไล้เรียบไปตามหน้าท้องเกร็งเล็กๆข้องคนใต้ร่าง
สอดมือสัมผัสความอ่อนไหวของคนร่างบาง.......สัมผัสไหว...
ลูบไล้ ....ยิ่งกระพือสติ ที่เหลืออันน้อยนิด ของซึงรีให้ขาดผึ่ง....
"อ่า.....อ๊า...พี่จียง...."
เสียงหวานหลุดออกมาได้เพียงแค่นั้น เพราะปากบางได้ถูกปิดลง
สัมผัส รัก...จากทางร่างกาย อุ่นไอความรู้สึก ไปจับจนขั้วหัวใจ
แม้รัก.... รักมาก......
ไม่ว่ารัก สักแค่ไหน เพียงใด .....ทั้งคู่ ยังไม่สามารถที่จะตอบได้
แต่ สัมผัสรักที่สนองตอบซึ่งกันและกัน โอนอ่อน แลกเปลียนถึงสัมผัสผิวกาย การกระทำที่อ่อนหวาน บ่งบอกถึงไอรักได้มิจางหาย
ทั้งหัวใจ ของแต่ละฝ่าย ต่างมีกันและกัน
"ซึงรี เป็นของพี่น่ะ " น้ำเสียงแหบพร่า กระซิบที่ข้างหู
จูบอ่อนโยน ที่ข้างขมับ แล้วประกบปิดปากของอีกคน หวังให้เพื่อคลายความเจ็บปวด ....
หลังจาก ส่วนกำยำของจียงได้สอดแทรกเข้าไปยังใจกลางความกระเสียวสัน ของ ซึงรี...
"อ่ะ....เจ็บ...อ๊า...อืม......" เสียง ไม่เป็นภาษาของซึงรีดังเป็นระยะ
ไอหอบสัมผัส มือจิกลงที่ไหล่หนา.....
เสียงอู้อี้ในลำคอ ยิ่งเริ่มเพิ่มแรงราคะให้จียง ....แต่ไม่อาจเร่งเร้าได้
ร่างโปร่งหยุดลง เมื่อเข้าไปถึงจนสุดใน ทิ้งระยะให้ร่างเล็กได้ตอดกลืนรับสัมผัส
เมื่อ สองร่าง เป็นหนึ่งเดียวกัน
แรงวูบไหว ไล่ตามกามารมณ์ ก็เริ่มขึ้น
เสียงหวานของซึงรี ครางออกมาเป็นกระส่ำ
การปรนเปรอความหอมหวาน ของจียงไม่จางหาย .....
ความรัก... หนึ่งเดียว.....
ดูดกลืนร่างหลอมรวมซึงกันและกัน ......
เนิ่นนานในรัตติกาลแห่งราตรี วนิลาช็อคไอซ์ถ้วยแล้วถ้วยเล่าถูกส่งมอบให้ซึ่งกันและกัน
เล้าป้อนสู่ ความหอมหวาน อย่างไม่มีที่สิ้นสุด...
เมื่อร่างกายและกำลังอ่อนแรง .... เปลือกตา ก็เริ่ม ทิ้งตัว ก่อนที่ความเหนื่อยล้าในที่สุด ได้ฉุดรั้งร่างทั้งสอง ให้ออกจากกัน
กว่าจะได้หลับตาลง......ก็ปาไปจะตี 3 กว่า ของคืนนั้นได้......
.
.
.
แสงแดด อ่อน ทะลุหน้าต่าง สายลมพัดพริ้วที่ม่านสวย ไหววูบ
สาดส่อง ให้สองตาของจียงได้ปรือขึ้น....... นี่มันกี่โมงแล้วน่ะ .....
เช้าวันเสาร์ ที่สดใส.......
เช้าวันเสาร์ ที่ต่อไปนี้...... ควอนจียง จะได้ลิ้มรสวนิลาได้อีก โดยที่ไม่ต้องรอไปกินที่ร้าน......
นึกย้อนถึงคำคืนแสนหวาน....รสรักสัมผัส ยังคงไม่จางหาย...
เมื่อตื่นเต็มตา มองเห็น เจ้าของอีกร่างที่ยังหลับไหล...
พาลนึกย้อน ลืมไปว่าเมื่อคืนยังไม่ได้ ทำความสะอาดให้ .....
ให้รีบลุกขึ้นจากเตียงที่ไม่อยากทิ้งไป ให้แม้เสี้ยววินาที แต่ก็จำเป็น
กะลังมังใบน้อย ผ้าเช็ดตัวใบเล็ก นำมาเช็ดทำความสะอาดให้กับเจ้าของร่างเล็กที่หลับ...จากความล้า...
"อื้อ...... ผมเมื่อยไปทั้งตัวแล้ว....ขอนอนต่อก่อนน่ะ" พูดทั้งๆที่ยังคงหลับตา....
เมื่อเช็ดตัวเสร็จ ก็ นำร่างของตัวเอง ให้มาซุกกาย
แล้วกอดก่ายเอวบางมาไว้ที่อ้อมกอดของตัวเองอีกครั้ง.....
"ไม่เอาแล้วน้า....ระบมไปทั้งตัวแล้ว..." วนิลาถ้วยโต ยังคงประท้วงเสียงอู้อี้ ที่หมอน...
รอยยิ้มมีขึ้นที่ใบหน้าของจียง...
รอยยิ้มที่แสนรัก เจ้าของร่างบางในอ้อมกอดนี้...
กลับยิ่งกระชับ...เมื่อร่างบางๆได้ หันหน้ามาหา ซุกใบหน้าไปที่ลำคอ.....
ดวงตาหลับพริ้ม พร้อม เผยรอยยิ้มแห่งความสุข....ขึ้น....
'คงฝันดีสิน่ะ'
.
.
.
แบบนี้เรียกว่าพรหมลิขิต หรือเปล่า
....เพราะ อยู่ๆ เจ้าของร่างรสวนิลาช็อคไอซ์ก็มาปรากกฏตัวในนามหลานชายของเพื่อน...
และในที่สุดตอนนี้ ...วนิลาถ้วยนั้น ก็ มาฟุบหมดแรง อยู่ใกล้ๆเพียง แค่ ขยับกาย อาจจะเกิดไฟคุกรุ่น ขึ้นมาได้อีก.....
นับตั้งแต่นี้ไป... วนิลาช็อคไอซ์ ที่ร้านไหนว่า น่าลิ้มลอง....
ก็บอกได้แค่เพียงว่า คงไม่หอมหวานเท่ากับว่า วนิลาถ้วยโต ยี่ห้อ อี ซึงรี คนนี้ได้อีกแล้ว......>/////<
ควอน จียง กำลังสำลักความหวาน จาก วนิลา ถ้วยนี้เว้ยยยยยยยยยยยยยย.....
.
.
.
หลังจาก หายตัวไปค้างที่คอนโดของจียงเป๋นเวลา 2 วัน 2 คืนเต็มๆ
วันนี้วันจันทร์ ซึงรี ก็มาหาวหวอดๆ ที่ ม้านั่งหินอ่อนที่ประจำของ อาและเพื่อนๆ
" จียง มันไม่ให้นอนหรือไง...ถึงได้หาวขนาดนี้....." ซึงฮยอน ผู้เป็นอา แหย่หลานเล่น
"อาอ่ะ..." ซึงรี พูดได้เพียง เท่านั้น แต่ใบหน้า ที่ขึ้นสีแดงจัด ก็เรียกเสียงหัวเราะได้จากผู้เป็นอา....
"เอ๊าๆ ไม่แหย่แล้ว...ฮ่าๆๆๆๆๆ ร้ายนักน่ะ...จะโทรมาบอกอา สักหน่อยก็ไม่ได้"
"กูไม่ให้โทรเองหล่ะ...มีไรไหม???..."เสียงของว่าที่หลานเขยดังขึ้น.....
"ทำไมว่ะ...." ยองเบ ที่เดินมาตามหลัง แกล้งแหย่เพื่อน แล้วเดินอ้อม ไปกอดเอว กดคางของตัวเองไปที่ไหล่บางของซึงรี.....
สายตา ที่แทบจะกินเลือดของจียงส่งไปให้ยองเบ...
แต่มีหรือยองเบจะกลัว......
"ไม่อยากเสียเวลาว่ะ...... ถอยไปไอ้เตี้ย...." จียง เริ่มชักไม่พอใจ เดินไปลากร่างล่ำๆของเพื่อนออกแล้วก็ประทับกดจมูกไปที่แก้มเนียนนั้น...
"เพี๊ยะ....."เสียงตบที่แขนเบาๆของซึงรี...."อายคนอื่นมั่งสิ "
"เฮ้ย...ๆๆ หลานกูน่ะเว้ย ต่อหน้าต่อตา...ซึงรี วันนี้กลับบ้าน..." ซึงฮยอน อยากแกล้งเพื่อน
"ไม่ให้กลับ ต่อจากนี้ ซึงรี จะย้ายมาอยู่กับกู ... ซึงฮยอน.."
"เฮ้ย...ได้ไง...."
"กูหวงเว้ย....."
จียงกอดเอว ซึงรีแน่น ใครก็ห้ามมาแย่ง เด็ดขาด....
ทำท่า เหมือนขู่ฝ่อๆ ...เป็นจงอางหวงไข่......
สองเพื่อนซี้ส่ายหัวไปมา......
แต่ในใจของทั้งคู่ ก็อิ่มสุข เมื่อรู้ว่า รักครั้งนี้ของจียง... คงเป็นรัก ที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย.....
"ยังไงก็ฝาก ดูแล ด้วยแล้วกัน...." ซึงฮยอน ตบบ่า บอกกับจียง... ก่อนจะชวนยองเบไปที่ร้านของแดซอง....
วันนี้เขานัดหวานใจ.... ไปกิน ไอสครีมกัน.....
"เออจียง..วันนี้ไปที่ร้านป่ะ...."
"ไม่อ่ะ...วันนี้จะกลับไปกินที่บ้าน (หมายถึงคอนโด เน้อ) "
จียงพูดกับซึงฮยอน แต่กลับเรียกสีระเรื่อ ที่ใบหน้าของซึงรี
ก็จะไม่ให้ อายแดง ได้ไงล่ะ.....ก็ในเมื่อไอสครีมในความหมายของจียง....มันหมายถึง...................
"เฮ้ย...จริงดิ รสอะไรว่ะ " ยองเบ ถามพาซื่อ... ในใจหวังอยากไปกินของฟรี..... (TT^TT ใครเขียนว่ะ ยองเบกรุ งกชิบ _______ ไรเตอร์)
"วนิลาช็อคไอซ์ ถ้วยใหญ่พิเศษ...." จียง ยิ้มกริ่ม......กระชับเอวบางให้เข้าหาแล้ว หอมแก้มฟอดใหญ่.....
เหมือนจะไม่เข้าใจ อะไรนัก....
แต่คำว่า วนิลาช็อคไอซ์ ถ้วยใหญ่พิเศษ... มันก็เรียกความสนใจกับสองเพื่อนซี้ ได้เป็นอย่างดี...
ก็ มันชอบรสนี้ ทั้งสองคนเลยนี่สิ......
หันหน้าไปมองกัน...แล้วก็พูด...
"กูไปกินด้วย....."
"ยุ่ง...." สองเสียง จาก จียงและซีงรีสอดประสาน
มองหน้าซึ่งกันและกันแล้วก็ต่างคนต่างหน้าแดง......
ทำให้ อีกสองเพื่อนซี้ ที่นัดแฟนไว้หันมามองหน้ากัน แล้วต่างก็หัวเราะ....
อืม พอจะรู้แล้วว่า "วนิลาช็อคไอซ์ ถ้วยใหญ่พิเศษ..." ของควอน จียง มันคืออะไร....
ยกให้ก็แล้วกัน.....
.
.
.
Special nc
Paring : G-Ri
Author : Almar~ ( 1/02/2009 )
ฟิคต้อนรับ ชื่อยูส ใหม่ค่ะ
ที่จริง เขียนต่อ ตั้งแต่ จบตอนนั้น แต่........... เหตุอันใดไม่ทราบกว่าจะได้เอามาลง
ขอโทษทุกคนด้วยน่ะค่ะ.....
มีความสุขกับการอ่านค่ะ
สำหรับคนที่ไม่เคยอ่านมาก่อน ไปอ่านเรื่องนี้ก่อนน่ะค่ะ
[SF] Vanilla Flavor : G-Ri~ ฟิค อำลา ยูส *NAM*
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
เพียงแค่เห็นหน้า ที่ปลายลิ้นก็สัมผัสถึงรสวนิลาหวานนุ่ม
อยากรู้จริงๆว่าถ้าได้ลิ้มรสนายจริงๆแล้ว มันจะหวาน นุ่ม ละมุน ยิ่งกว่าที่คิดไหม??
.
.
.
สายตาที่เฝ้ามองไปยังใครคนหนึ่ง
เพียงแค่เดินผ่านสายตา ที่ละผ่านลำกล้องเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น
แต่ความรู้สึก กลับชัดเจนขึ้นมาที่ปลายลิ้น
คนคนนั้น ทำให้ปลายลิ้นรู้สึก ...
...สัมผัสถึงรสวนิลา ที่หวานนุ่มละมุน....
ภาพความทรงจำในครั้งแรกที่ได้เจอกัน ฉายผ่าน ให้ได้หวนคิดถึง
วันนั้น เพียงแค่ ใจคิดอยากจะเอากล้องถ่ายรูปของยองเบมาเล่นเท่านั้น
แต่ดูเหมือนว่าเจ้าของร่างบาง รสวนิลาช็อคไอซ์นั่น เดินผ่าน
ภาพร่างบางใบหน้าสดใส กระชากใจ ควอน จียงให้เต้นแรง พร้อมกับ ลิ้นที่สัมผัสถึงรสหวานเลี่ยน แปลกๆ
เนื้อเนียนๆนั่น ....จะหวานไหมน๊า..... กลิ่น หอมๆที่ผ่านเพียงละอองไอของกลิ่น
ถ้า ประทับ ดอมดม เพียงชิดใกล้จะหอมหวานซักขนาดไหนกันน่ะ
จาก การที่ไม่ชอบมัน อยู่ๆก็กลับอยากสัมผัสรสชาตินั้นขึ้นมาก
อยากมากจนถึงกับต้องลากเพื่อนตัวดี ไปนั่งมองเขาเขี่ย วนิลาช็อคไอซ์ถ้วยโต ....
.
.
.
ทำไมต้องวนิลาช๊อคไอซ์
"ก็เพียงแค่เห็นหน้าของคนน่ารัก ที่ปลายลิ้นก็สัมผัสถึงรสวนิลาหวานนุ่ม "จียงบอกกับซึงรี
ในวันที่ครบรอบ 100 วันของการเจอกัน พร้อมกับจี้ รูปหัวใจที่สร้อยคอ
"ทำไมต้องสัมผัสที่ปลายลิ้นด้วยล่ะ "ซึงรีถามหน้าแดงก่ำ
"เพราะพี่อยากสัมผัส ซึงรีไง ไม่เข้าใจอีกหรอ....."
"บ้า....พูดมาได้ คิดอะไรอยู่"
"หัวใจของพี่ มันเป็นยังไง ซึงรีไม่รับรู้หรือไง....."
"ก็เพราะว่ารู้น่ะสิ.... ถึงได้บอกว่าบ้า...เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย แล้วจะมาสัมผัสได้ยังไงกัน...."
"ถ้าคิดจะลิ้มรสวนิลาถ้วยนี้ ต้องตีตราจองก่อนใช่ไหม??" จียงพูดพร้อมกับส่งจูบไปให้ ที่หน้าผากมน
"บ้า ไม่พูดกับพี่จียงแล้ว....ผมกลับน่ะ....
ตราบใดที่พี่ไม่ชอบวนิลาช๊อคไอซ์ พี่ก็ไม่ชอบผมหรอก.." ซึงรี พูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกมา...
แต่มือหนากับคว้าเอวบางไว้ พร้อมกับ คำพูด ที่ชวนให้คิดไปไกล
"วนิลาถ้วยไหนก็ไม่น่ากินเท่าถ้วยนี้หรอก พี่อยากกินวนิลาถ้วยนี้ถ้วยเดียวเท่านั้น"
จียงกระซิบที่ใบหูจากด้านหลัง แผ่วเบาแต่หนักแน่น
ริมฝีปากไล่เรี่ย ไปทั่วที่ปลายติ่งหูก่อนขบเม้ม ให้วาบหวาม
ร่างบาง ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงในทันที.....
"แต่ตราบใดที่เรา ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน
คงไม่มีวันได้ลิ้มรส วนิลาช็อคไอซ์ถ้วยนี้เป็นแน่ รอให้ถึงวันนั้นก็แล้วกันฮ่ะ"
"พี่จะรอให้ถึงวันนั้น น่ะซึงรี วันที่พี่จะได้ลิ้มลองวนิลาถ้วยนี้ เพียงหนึ่งเดียว"
.
.
.
อยากรู้จริงๆว่าถ้าได้ลิ้มรสนายจริงๆแล้ว มันจะหวาน นุ่ม ละมุน ยิ่งกว่าที่คิดไหม??
.
.
.
"แล้วตกลงจะตอบพี่ยังไงล่ะครับ "จียง พูด พร้อมกับเอียงไปกระซิบที่ข้างหูของคนน่ารัก คำถามเพื่อทวงเอาคำตอบของหัวใจ
เรียกใบหน้า ที่แดงก่ำ ของร่างบาง ให้ก้มลง ยิ่งกว่า
ก่อนจะซบลงไปที่หน้าอกของคนตรงหน้ากับประโยคที่ทำเอาจียงแทบจะอยากให้ถึงคอนโดเพียงเวลา เสี้ยววินาที
.
.
.
"ไปกินวนิลาช๊อคไอซ์ที่ห้องพี่ได้ไหม??"
.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
"ไปกินวนิลาช๊อคไอซ์ที่ห้องพี่ได้ไหม??"
'น้ำเสียงแบบนี้ มันหมายว่าว่ายังไงกัน
อาการแบบนั้น ของเจ้าตัวเล็ก นั่นอีก......
แสดงว่าแบบนี้.... ควอน จียง คนนี้ มันกำลังจะได้กิน วนิลาช็อคไอซ์ ที่เฝ้า เพียรรอ แล้วใช่ไหม??
หึหึ....
น้องจะรับรู้ไหมน๊า...
ว่า วนิลาช๊อคไอซ์ที่พี่หมายถึง อ่ะ...มันคือนายน่ะ '
.............................
'ไอ้พี่จียงบ้า พูดออกไปจนขนาดนี้แล้ว จะคิดยังไงอีกล่ะเนี๊ยะ
มาทำให้ใจตุ้มๆต่อมๆ เต้นไม่เป็นจังหว่ะ แบบนี้ ต้องรับผิดชอบน่ะ
ว่าแต่ตกหลุมพรางไปกิน วนิลาช็อคไอซ์ที่ห้องพี่จียงเนี๊ยะ
ตกลงว่าเราจะเป็นคน ได้ กิน หรือคนป้อนกันแน่น่ะ ....
ให้ตายเหอะ เพราะอาเล็กคนเดียวเลย .....
ถ้า กลับจากคอนโด พี่จียงได้เมื่อไหร่ละก็ จะไปโวยใส่ อาทันทีเลยคอยดู....
ว่าแต่ พี่จียงไม่กินวนิลา นี่หว่า
แล้วในห้องมี วนิลาช็อคไอซ์ หรอนั่น....(ได้ข่าวว่าน้องมันเป็นคนชวนเองน่ะ)
ไม่รู้หล่ะ...ไปถึงค่อยว่ากัน......
อ๊ากกกกกกกกกกก นึกไม่ออกวุ้ย....'
.
.
.
ตลอดระยะทาง ที่นั่งรถคันหรู ของจียง มาจนถึงลานจอดรถใต้คอนโด
ความเงียบตลอดที่ผ่านมา
กับสองความคิด ที่ คิดกันไปคนละทาง....
แต่เรื่องเดียวกัน......
"วนิลาช็อคไอซ์ถ้วยใหญ่....คืนนี้ ชั้นขอลิ้มรสนาย หน่อยเถอะ......"
จียง ยิ้มกระหยิ่มในใจ
ไม่ใช่แค่ว่าอยากลิ้มลอง ที่พอรู้รสแล้วจะทิ้งขว้าง
แต่อยากเก็บไว้ ลิ้มรสไปจนตาย ต่างหากล่ะ
" อ๊ะ....ถึงแล้ว....ลงมาสิซึงรี " จียง วิ่งลุนๆรีบลงไปเปิดประตูให้กับคนน่ารัก
ได้ลงมายืนทำหน้าน่ารัก....
ซึงรี มาคอนโดจียงก็ออกบ่อย แต่ทำไม วันนี้ ความรู้สึก กลับแปลกๆไปน๊า....
ให้ตายสิ รู้สึกร้อนๆหนาวๆ ยังไงก็ไม่รู้.......
"พี่จียง... ...." เสียงหวาน น้ำเสียงสั่น ถามขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆ
"ครับ ว่าไง" จียง เอียงข้าง ไปตอบกระซิบ ที่ข้างใบหู
ก่อนจะใช้มือปลาหมึก คว้าหมับที่เอวบาง.....แล้วรั้งให้คนร่างบางได้เดินตาม.....
ห้องที่อยู่ชั้น บนสุดของคอนโด.... ห้องชุด ที่เป็น ห้องของลูกชายสุดที่รักของเจ้าของคอนโดหรู กลางใจเมืองหลวง
"ก็เพียงแค่เห็นหน้าของคนน่ารัก ที่ปลายลิ้นก็สัมผัสถึงรสวนิลาหวานนุ่ม "จียงบอกกับซึงรี
ในวันที่ครบรอบ 100 วันของการเจอกัน พร้อมกับจี้ รูปหัวใจที่สร้อยคอ
"ทำไมต้องสัมผัสที่ปลายลิ้นด้วยล่ะ "ซึงรีถามหน้าแดงก่ำ
"เพราะพี่อยากสัมผัส ซึงรีไง ไม่เข้าใจอีกหรอ....."
"บ้า....พูดมาได้ คิดอะไรอยู่"
"หัวใจของพี่ มันเป็นยังไง ซึงรีไม่รับรู้หรือไง....."
"ก็เพราะว่ารู้น่ะสิ.... ถึงได้บอกว่าบ้า...เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย แล้วจะมาสัมผัสได้ยังไงกัน...."
"ถ้าคิดจะลิ้มรสวนิลาถ้วยนี้ ต้องตีตราจองก่อนใช่ไหม??" จียงพูดพร้อมกับส่งจูบไปให้ ที่หน้าผากมน
"บ้า ไม่พูดกับพี่จียงแล้ว....ผมกลับน่ะ....
ตราบใดที่พี่ไม่ชอบวนิลาช๊อคไอซ์ พี่ก็ไม่ชอบผมหรอก.." ซึงรี พูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกมา...
แต่มือหนากับคว้าเอวบางไว้ พร้อมกับ คำพูด ที่ชวนให้คิดไปไกล
"วนิลาถ้วยไหนก็ไม่น่ากินเท่าถ้วยนี้หรอก พี่อยากกินวนิลาถ้วยนี้ถ้วยเดียวเท่านั้น"
จียงกระซิบที่ใบหูจากด้านหลัง แผ่วเบาแต่หนักแน่น
ริมฝีปากไล่เรี่ย ไปทั่วที่ปลายติ่งหูก่อนขบเม้ม ให้วาบหวาม
ร่างบาง ไร้ซึ่งเรียวแรงในทันที.....
"แต่ตราบใดที่เรา ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน
คงไม่มีวันได้ลิ้มรส วนิลาช็อคไอซ์ถ้วยนี้เป็นแน่ รอให้ถึงวันนั้นก็แล้วกันฮ่ะ"
"พี่จะรอให้ถึงวันนั้น น่ะซึงรี วันที่พี่จะได้ลิ้มลองวนิลาถ้วยนี้ เพียงหนึ่งเดียว"
ตลอดทางเดิน ในลิฟต์ ไปจนถึงหน้าห้องที่คุ้นเคยนี่ ความทรงจำเก่าๆตามหลอกหลอน ซีงรี ให้คิด จนสมองยุ่งไปหมด
"แต่ตราบใดที่เรา ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน
คงไม่มีวันได้ลิ้มรส วนิลาช็อคไอซ์ถ้วยนี้เป็นแน่ รอให้ถึงวันนั้นก็แล้วกันฮ่ะ"
"พี่จะรอให้ถึงวันนั้น น่ะซึงรี วันที่พี่จะได้ลิ้มลองวนิลาถ้วยนี้ เพียงหนึ่งเดียว"
คำนี้.... และ ตอนนี้ มัน หมายถึง วันนี้ ใช่ไหม???
โฮกกกกกกกกก ทำไม ซึรี ถึงได้ใจง่ายกับพี่แบบนี้น่ะ....
ไม่เอาแล้ว....อยากกลับบ้าน...TT^TT
"พี่จียง ซึงรีอยากกลับบ้าน.... "
"อ้าว ก็ไหนว่า....." จียงแกล้งแหย่เล่น เจ้าเด็กนี่คิดอะไร ขึ้นมาน่ะ ถึงได้ขี้กลัว ขึ้นมาได้
แล้วคิ้วยุ่งๆนั่น กำลังคิดไปไกลขนาดไหนแล้วเนี๊ยะ
"ซึงรี ยังไม่ได้ บอกอาเลย....."
"พี่โทร ไปบอกซึงฮยอนแล้ว ว่าเรา จะมาอยู่ที่นี่ "
"ผมเปล่าจะมาอยู่ที่นี่สักหน่อย... แค่มา เดี๋ยวเดียวก็กลับ...."
หึหึ เด็กน้อย เข้าถ้ำเสือแล้วคิดว่าจะออกรอดพ้น ได้โดยง่ายหรืออย่างไร
"ถ้าคิดว่า จะมีแรง กลับไปได้น่ะ...."จียงคว้า เอวมาไว้ในอ้อมกอด รั้งใบหน้าหวานให้มาแนบชิด
อีกมือเสียบคีย์การ์ดเพื่อเปิดประตู ....
"เข้าไปสิ... พี่ชักจะอยากลิ้มรสวนิลารสหวานแล้วน๊า....."
"บ้า....ไปอาบน้ำก่อนเลยไป เหม็น" ซึงรี แหวใส่
"อาบด้วยกันสิ...." จียงพูด เมื่อได้รับค้อนวงโตกลับมา ก็วิ่งลุนๆไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปด้วยความเร็วแสง
แต่ก่อนที่จะได้ปิดประตูห้องน้ำ ก็หันกลับหลังมาถามเจ้าของร่างบางอีกครั้ง...
เผื่อว่าอาจจะเปลี่ยนใจ...
"พี่ยังรออยู่น๊า....เปลี่ยนใจมาอาบด้วยกัน.......มาม๊ะ...." จียงพูดทำมือเกาะขอบประตูห้องน้ำ
ทำตาละห้อยๆ มือคว้าลมเรียก ( = = ! )
"ไอ้พี่จียงบ้า..... รีบๆอาบไปเลย "ซึงรี หยิบเอาหมอนอิงจากห้องนั่งเล่น ขว้างไกล ยาวออกมา มุ่งตรงที่ประตูห้องน้ำ
หวังจะไล่ให้คนร่างโปร่งได้รีบๆเข้าห้องน้ำไป.....
"แล้วก็รีบๆอาบด้วย เพราะ ผม ก็ อยากอาบน้ำแล้ว....ง่วง.....แล้วก็หิวด้วย....."
ซึงรี พูด พร้อมๆกับ เสียงประท้วงจากท้องน้อยๆ ของคนตัวเล็ก....
"อื้ม แล้วหลังจากนั้น พี่ก็จะได้กินวนิลา....ซักที" จียงตะโกนออกมาจากในห้องน้ำ.....
หลังจากนั้นก้ได้ยินเสียงฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีของจียง..ดังเล็ดลอดออกมาเป็นระยะๆ
แต่เสียงนั้น ยิ่งน้ำเสียงบ่งบอกว่า อารมณ์ดีเท่าไหร่ ....
กลับเรียกใบหน้าหวานใสของซึงรี ให้ขึ้นสีแดงระเรื่อ เป็นระยะๆได้เช่นกัน..
'ทำไมน่ะ...ทำไมถึงกล้า รับคำชวนพี่จียงมากินไอสครีมได้...'
ยิ่งคิด ใบหน้ายิ่งแดงก่ำ ...............อยู่คนเดียว.....
นั่งเอาหมอนอิง มาซุกที่อก แล้วเอาหน้าหวานๆนั้นคลุกหลบลงฟุบไปที่หมอนใบนั้น
สายหน้าไปมาๆ ยิ่งคิด ....ใบหน้าก็ยิ่งแดง... ก็ยิ่งเมามันส์กับการส่ายหน้า ไปที่ หมอนอิงลูกนั้น....
(โอ๊ยยยยยยยยย อยากเป็นหมอน...เว้ย..........เกิดอาการอิจฉาหมอนซ่ะงั้น............ ไรเตอร์ = ____ =! )
ไม่นานนัก เมื่อเสียงน้ำไหลจากฝักบัวได้หมดลง....ด้วยเวลาอันรวดเร็ว
ร่างโปรงในชุด............... ผ้าขนหนูผืนเดียว คาดเอว ก็เดินอาดๆ ออกมา
เส้นผมสีดำขลับ ลู่ริ้วเปียกน้ำไหลเป็นทางไปตามบ่ากว้าง แต่สวยได้รูป
กล้ามเนื้อ หน้าอก แม้จะดูรูปร่างโปร่งแต่ ร่างกายกลับอัดแน่นไปด้วย กล้ามเนื้อชิ้นงาม
ประติมากรรม ชิ้นเอกกำลัง เคลื่อนที่ได้ ...
พร้อมๆกับสายน้ำที่กำลังไหลเลียบไปตามร่างกายอันน่าหลงใหลนั่น สะกดตาให้ ซึงรี จำต้องละจากหมอนอิงใบน้อยไปชั่วขณะ....
จียงยิ้มน้อยๆที่มุมปากเมื่อเห็นอาการ ของคนตัวเล็ก...
ยิ่งใบหน้าหวาน ที่ขึ้นสีแดงระเรื่อนั่นด้วยแล้ว..... 'ชักอยากจะแกล้ง...ให้มากขึ้นกว่านี้ ซ่ะแล้วสิ......'
"ตอนนี้ตัวหอมแล้ว..... มาม๊ะ ขอหอม หน่อยสิ...." จียงพูด เมื่อเดินเลี้ยวเข้ามาที่ห้องนั่งเล่น
แทนที่จะตรงดิ่งไปที่ห้องแต่งตัว....
"อ๊ะ ไอ้พี่บ้า...ทะลึ่ง....ไปแต่งตัวเลยไป....." ซึงรี ที่ตอนนี้ตกไปอยู่ในอ้อมกอดของจียงเป็นที่เรียบร้อยยกำลังดิ้นขลุกขลัก
อยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นนั่น พร้อมกับมือน้อยหยิกไปที่แขนปลาหมึก ให้เจ้าตัวได้ไปแต่งตัว....
"ขอหอมหน่อยสิ..ตอนนี้ไม่เหม็นแล้วน่ะ..น่ะ น่ะ " จียงไม่รอคำตอบแต่ กลับก้มลงจุมพิตแก้มใสหอมเนียนนั่นแทน.....
เพียงแค่เห็นหน้า ที่ปลายลิ้นก็สัมผัสถึงรสวนิลาหวานนุ่ม
แต่เนื้อเนียน นี้นั้นกลับหอม เย้ายวนชวน สเน่หายิ่งกว่า กลิ่นของวนิลาซ่ะอีก...
จมูกซุกซน รุกไล้ไปตามแก้มเนียนละเอียด สูบดม หอมกลิ่นหอมหวานให้เต็มปอด
ไล่ไหลเรื่อยไปตามพวงแก้มสีระเรื่อ
จุมพิตบางเบา ไปที่หน้าผากมน
ใบหน้าหวานหลับตา พริ้ม..... แม้จะเคยโดนสัมผัสแบบนี้มาบ้างแล้ว
แต่ทำไมวันนี้กลับมีความรู้สึกว่ามันพิเศษยิ่งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา....
แม้จะแอบเผลอไผลไปกับการกระทำ ของใครบางคน ที่ฉกชิงหัวใจของเขาไปตั้งแต่ เมื่อหลายเดือนก่อน
การกระทำที่แสดงออกว่ารัก ...รับรู้ได้ด้วยหัวใจ....ยอมให้แม้จะรู้สึกว่าเกินเลยในช่วงขณะนั้น.....
แต่กับครั้งนี้...ที่ว่าแน่แล้ว กับ สองหัวใจที่ผูกรักซึ่งกันและกัน..... มันพิเศษกว่า...ตรงที่ หัวใจของเรา ต่าง ไม่ปิดบัง
และรับส่งความรู้สึก....ของคำว่า "รัก" ซึ่งกันและกัน.....
เมื่อเห็นใบหน้าหวานนิ่ง และสนองรับสัมผัสของตน...ความย่ามใจก็บังเกิดให้จมูกซุกซน
ได้ไล้ตัวเองให้วนหอม ดอมดมความหอมหวาน....
เพียงใบหน้าน้อยๆเอียงเพียงนิดก็ทิ้งตัวเองให้ ลงมาสู่ลำคอระหง เนื้อเนียนสีขาวดุจแพรไหม
หอมหวาน ไปซ่ะทุกตารางเซน..
ก่อนสติจะเรียกให้ริมฝีปากที่แห้งผากของตนได้อมยิ้ม ...ละเลียดไล้ขึ้นไปยังริมฝีปากบาง
เนื้อนิ่มสีชมพูระเรื่อ เย้ายวนน่าสัมผัส....
ขบเผาะไปที่ริมฝีปากล่างก่อนละเลียดลิ้มรสความหวาน
ดุนดันความอับชื้น ให้ทะลุกำแพงสัมผัสหารังผึ้งแสนหวานจากภายใน
หยอกเย้า ไล่วน ซุกซน หยอกเอินซึ่งกันและกัน
มือหนาจับท้ายทอยให้รับสัมผัสที่ลึกล้ำมากยิ่งขึ้น....
เสียง อื้อ..อึง...สอบรับสัมผัสหวาม ให้เริ่มลุกโชน...
"อื้ม...อื้...อื้อ....." เสียงจากคนตัวเล็ก เล็ดลอดออกมา...
หวามหวาน เนิ่นนาน ก่อนที่จะหมดอากาศให้หายใจ เจ้าของร่างโปร่งก็ปล่อยให้ริมฝีปากบาง
ที่ตอนนี้กำลัง เริ่มอวบอูมขึ้นเพราะ จูบสัมผัส ที่ผ่านมา ให้ได้ ขวนขวายสูบอากาศ หายใจ.......
"พี่รักซึงรีน่ะ...รักมาก....."
ควอนจียง ส่งสายตาเชื่อมหวามหวานให้คนตัวเล็ก... ได้หัวใจกระส่ำกระส่าย....
ใบหน้าแดงก่ำของใครอีกคนในอ้อมกอด บ่งบอกความรู้สึก...แม้ไม่ต้องเอื้อนเอ่ย...แต่การกระทำก็บอกได้หัวหัวใจที่สัมผัสถึง.....
.
.
.
จ๊อก..............จ๊อก..............หืม???
.(เสียงอะไร......ขัดจังหว่ะจริง)
ก่อนที่อะไร ๆ จะเกินเลยมากไปกว่านี้....
ธรรมชาติชองความเป็นมนุษย์ ก็ส่งสัญญาณ ระฆัง สงบรังสีวาบหวามให้หยุดลง
เรียกเสียงหัวเราะ ให้ดังขึ้นมาจากจียง....
"ฮ่ะ ฮ่ะ ๆๆๆ หิว แล้วทำไมไม่บอกพี่ล่ะ.... "จียง ส่งยิ้มน้อยๆ ให้ซึงรี พร้อมกับลุกขึ้นเดินไปหยิบผ้าเช้ดตัวผืนใหม่
มาส่งให้.....
"ก็แล้วใครจะทันได้พูดอะไรก่อนล่ะ....ก็....." ซึงรีค้อนงอล อมลมที่แก้มอูม
"เอ๊า......ลุกขึ้น.... ไปอาบน้ำก่อนสิ.... หรือจะให้พี่ต่อ..... หืม?" อย่ามาทำหน้าแบบนี้สิ เจ้าตัวเล็ก ก่อนที่พี่จะทนรอไม่ไหว.....
"บ้า....ไปแล้ว.... แล้วพี่ก็ไปแต่งตัวได้แล้ว...โชว์มันอยู่ได้...."ซึงรี พูดค้าง...ก่อนที่จะใช้สายตา หันไปสำรวจร่างกายท่อนบนของจียงอีกครั้ง
แล้วก็กลับมาเรียกเส้นเลือดให้ไปเลี้ยงที่ใบหน้าของตัวเองอีกครั้ง.....
"ไล่พี่ไปแต่งตัว แต่จ้องเอา ๆ แบบนี้ เดี๋ยวก็จับปล้ำซ่ะเลย..."จียงพูดกระเซ้า แล้วทำท่าจะโดดลงไปที่โซฟา นุ่มตัวเมื่อกี้ อีกครั้ง....
"บ้า...ไปแต่งตัวได้แล้ว ทำกับข้าวให้ผมกินเลยน่ะ....หิวแล้วอ่ะ...เมื่อกี้ไม่ได้ยินหรือไง...."
คำก็บ้า สองคำก็บ้า.....
หรือเราจะบ้าจริงๆน๊า....
แต่ยังไง ถึงบ้า ก็บ้ารัก อี ซึงฮยอน แหละน่า..
เสียงท้องร้องของซึงรี คือพยานชั้นดีให้จียงได้หัวเราะ และ กลับกลายเป็น จียงบ้าง..ที่จะไล่ให้ใครอีกคนไปอาบน้ำ...
"งั้นก็ไปอาบน้ำได้แล้วครับ
เสร็จออกมา รับรองว่า คุณหนู จะได้ทานอาหารรสเลิศอย่างแน่นอน...
...เอ...หรือว่าจะให้พี่เข้าไปอาบให้... ก็ดีเหมือนกัน..." จียงพูดใช้ความคิด ...แล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก....
"บ้า!! ไม่ต้องเลย.....อาบเองได้...แต่ออกมาต้องได้กินเลยน่ะ หิวมากกกกกกกกกกกกกกกก "
"กินอะไร...พี่หรอ.... งั้นไม่ต้องหรอกมาตอนนี้เลยก็ได้...."
" ...ทะลึ่ง...หิวข้าวต่างหากล่ะ >////< "
ซึงรี ย่นจมูกใส่ คว้าผ้าเช็ดตัวพร้อมกับชุดนอน ของจียง ที่เตรียมไว้ให้วิ่งเข้าห้องน้ำทันที.....
.
.
.
เสียงซุ่ซ่า ของสายน้ำที่เงียบไป พร้อมกับบิดประตูกลอนที่ดังขึ้น
เจ้าของร่างเล็กในชุดนอน สีฟ้า หวาน ก็เดินออกมา ...
พร้อมกับกลิ่นหอมจากสบู่อ่อนๆ ...
'ทำไม...กลิ่นหอมๆของสบู่ มันถึงเจือจาง น้อยยิ่งกว่ากลิ่นวนิลา จัง...'
จียง ทำสบู่ฟุดฟิด เดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับมือปลาหมึกที่ตอนนี้เริ่มนัวเนียนไปที่เอวบาง
"พี่จียง ผมหิวข้าวแล้วไปกินข้าวกัน ....." ซึงรี หาทางเฉไฉ แล้วบิดตัวเองออกจากกรงล้อมของวงแขนปลาหมึก
วิ่งลุนๆไปที่ห้องครัว....ที่มา ของกลิ่นหอม อาหารรสเลิศ...
เยี่ยม !!!
อาหารรสเลิศที่ว่า มันเยี่ยมจริงๆ ....
"ข้าวผัดห่อไข่............ของโปรดผมเลย..." ซึงรี ทำตาวิ้งๆส่งให้จียงแล้ว สองมือก็หยิบจับอุปกรณ์เตรียมปฏิบัติการทันที
จียง อมยิ้มกับ สิ่งที่เห็น นั่งมองคนตัวเล็กกินอย่างเอร็ดอร่อย.....
"ไม่ยักกะรู้ว่าพี่ก็ทำอาหารได้ด้วย.... "
"ก็ไม่เคยทำให้ใครกิน แล้วจะรู้ได้ไง.....ให้นายคนแรกเลยน่ะเนี๊ยะ"
"ขอบคุณครับ....พี่จียงใจดีจัง >///<
ว่าแต่ทำไมพี่ไม่กินล่ะ...." ซึงรีถามพาซื่อ
"พี่อยากกิน นายมากกว่า..." จียงตอบตามที่คิด ใบหน้าบอก ยิ้ม แบบนั้น ...อย่างไม่ปิดบัง..
"แค็ก...แค็ก...." เสียงสำลักข้าวของ ซึงรี...
"จะมาพูดอะไรตอนนี้เล่า....กินๆไปเลยน่ะข้าวอ่ะ....
ไม่ให้มองแล้ว............ไม่ต้องมองเลยน่ะ...." ซึงรี ยกจานข้าว หันหลังให้จียง......พร้อมด้วยใบหน้าที่ตอนนี้ แม้จะมองไม่เห็นใบหน้า
แต่ อาการแดงที่หู ก็บ่งออกให้จียงได้รู้อยู่ดี.....
"ครับผม....ดีเหมือนกัน จะได้มีแรง.....หึหึ" พูดให้อีกฝ่ายคิดไปไกลเล่น
แต่ไม่ใช่ว่าแค่จะล้อน่ะ................ ควอน จียง เอาจริง..... o_O
........................................
หลังจากกินข้าว
แย่งกันทำหน้าที่ล้างจานเสร็จ ก็ต่างระเห็จตัวเองออกจากห้องครัว...
แต่ก็ไม่วาย ที่ จียง จะมีความคิด อะไรแปลกๆ
"จะออกไปไหน...."จียงถามซึงรีหลังจากที่เช็ดมือหลังจาก ล้างจานเสร็จ
"ก็ไปดูทีวีสิ....อ้อ แล้วก็จะไปเอา ไอสครีมมากินด้วย....
วันนี้ บอกจะมากินไม่ใช่หรือไง...." ซึงรี แกล้งเฉไฉออกไป...ทั้งๆที่ความหมายของการมากิน วนิลาช็อคไอซ์ที่แท้จริงนั้นมันคืออะไร...
"อย่ามาเฉไฉสิ....นี่พี่รอมานานแล้วน๊า..."
จียงเดินไปคว้าเอาเอวบางมาไว้ในอ้อมกอด จากด้านหลัง
ซุกหน้าไปที่ผมนุ่ม สูดดมกลิ่นหอมหวานจากซอกคอ ท้ายทอย ไล่ลงมายังสันหลัง
"ไม่เอาน่า...พี่จียง" น้ำเสียงเริ่มสั่น ....รู้ดีนักน่ะ ว่าจุดไหน ไวต่อการไร้การควบคุมของ ซึงรี
"พี่รักนายน่ะ....รักมาก...." จียงส่งเสียงกระเซ้า.... ดึงร่างบางให้หันมาเผชิญหน้า.
จูบสัมผัสแผ่วเบาที่หน้าผากมน
ซึงรีหลับตาพริ้มรับสัมผัสละมุน ยิ้มหวานให้คนที่เป็นเจ้าของหัวใจ
รอยจูบไล่เรื่อยไปที่ข้างแก้ม เนียน หอมหวาน...
จูบสัมผัส
มาหยุดลงที่กลีบกุหลาบสีสด ขบเม้มที่ริมฝาปากล่าง ไล่เลียบแผ่วเบา
เมื่อกรุ่นกุหลาบเริ่มเผยอรับ ปลายลิ้นซุกซนก็ลิงโลดเข้าควานหาความหอมหวานอย่างไม่มีที่สิ้นสุด...
ตอบรับสัมผัส เอียงศีรษะ ให้ได้องศาของความลึกล้ำ
มือโปร่งรั้งท้ายทอยให้เงยเอียง
อีกมือที่ว่างรั้งเอวบางให้มั่นคง
เนินนาน สนองตอบ ซึ่งกันและกัน....
"อื้อ...อืม..." เสียงหวานครางแผ่วเบาที่ลำคอระหงส์
"อื้ม.."เสียงจากจียงบ่งบอกถึงความพอใจ.....
ร่างกายสั่นสะท้าน แม้เพียงรอยจูบ มือที่รั้งไว้เริ่มลามเลียไล่ขึ้นไปยังสันหลังเนียนนุ่มละมุน
สอดแทรกใต้ร่มผ้าบางเนื้อดี
สัมผัสจูบยังคงหยอกล้อมิผละออกซึ่งกันและกัน
"อื้อ..อื้อ.."เสียงสัญญาณการขาดอากาศของซึงรี ส่งให้จียงได้ผละออกจากกลีบกุหลาบนุ่ม...
"ไปที่ห้อง...." เสียงแหบพร่ากระเซ้าเพียงไม่กี่คำของคนร่างโปร่ง
ไม่ต้องรอคำตอบรับใดๆ จากคนที่พยายามสูบอากาศเข้าไปให้เต็มปอด....
เตรียมพร้อมรับมือ ....กับศึก....ที่กำลังจะมาถึง....
ร่างโปร่งกอดกระชับ อุ้มเจ้าของร่างเล็กขึ้นในอ้อมแขน
ริมฝีปาก ก้มลงไปควานหาความหอมหวานจากกลีบกุหลาบอีกครั้ง ...
.
.
.
แผ่นหลัง สัมผัสถึงความนุ่มของเตียง ร่างเล็กถูกวางไว้
ตอนนี้ มือเล็กที่ถูกรวบกลับกลายเป็นโอบรอบไปที่คอ ของจียงไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เจ้าของมือเองก็ยังไม่แน่ใจ
แต่สัมผัสที่ ข้างแก้ม และซอกคอนั้น ก็ยังคงสร้างความวาบหวามให้กับคนตัวเล็ก ได้ส่งเสียง แผ่วเบา
ชุดนอนตัวโคร่งที่เพิ่งใส่ตอนนี้เริ่มไหลหลุดออกไปทีละชิ้น ๆ
กระดุมเม็ดแล้วเม็ดเล่า ที่หลุดหายไปพร้อมๆกับ รอยจูบ ที่พรมเลื่อนลงเรื่อยๆไปทีละน้อยๆ
จากซอกคอขาว ดุนดันที่ไหปลาร้า เบาบางแต่สวยสมร่าง
เนื้อเนียนละเอียดไม่ว่าจะสัมผัสไป ที่ตารางบริเวณไหน
~ไม่มีส่วนไหนของอี ซึงฮยอน ที่ไม่น่ากิน !!~
เสื้อตัวโต หลุดออกไปแล้ว เผยให้เห็นร่างขาวเนียนบนที่นอนที่หน้ากระเพื่อมหายใจรวยรินจากสัมผัสความหวาม
รอยแดง กลีบกุหลาบเกิดขึ้นจากริมฝีปากของใครอีกคน
ร่างขาวเนื้อเนียนสีชมพู ระเรื่อขึ้นเมื่อสายตาชื่นชมของจียงได้จ้องมองอย่างไม่ลดละ...
ไม่รอให้ร่างบางได้เขินนาน จมูกซุกไซ้ลงที่ ซอกคอ ไล่เรื่อยลงมาอีกครั้ง
และมาหยุดลงที่ เม็ดบัวสีชมพูสด ที่หน้าอก
ปากงับไปที่เม็ดบัวที่เริ่มแข็งเป็นไต ดุนดันหยอกล้อ กระเซ้าเล้าเรื่อย
"อ๊ะ.....อ๊า.... พะ..พี่ ..จียง....อืม" เสียง หวานครางกระเซ้า แอ่นอกขึ้นไปตามสัญชาตญาณ
"อืม...ร่างของนาย หวานไปทุกสัดส่วน ไม่ส่วนไหนของอี ซึงฮยอน ที่ไม่น่ารัก"
จียงส่งเสียงหลังจากผล่ะจากเม็ดบัวอีกข้าง
ก่อนจะหันไปปรนเปรอ อีกข้างได้ได้เสียงครางหวานจากร่างเล็ก อีกครั้ง....
แม้เพียงเล้าโลมหวาบหวานจากร่าง
ยิ่งเสียงครางหวานหูมากเพียงใด ยิ่งกระตุ้น เร้าเร่งอารมณ์คุกรุ่นให้กระพือมากเท่านั้น
มือโปร่งไล้เรียบไปตามหน้าท้องเกร็งเล็กๆข้องคนใต้ร่าง
สอดมือสัมผัสความอ่อนไหวของคนร่างบาง.......สัมผัสไหว...
ลูบไล้ ....ยิ่งกระพือสติ ที่เหลืออันน้อยนิด ของซึงรีให้ขาดผึ่ง....
"อ่า.....อ๊า...พี่จียง...."
เสียงหวานหลุดออกมาได้เพียงแค่นั้น เพราะปากบางได้ถูกปิดลง
สัมผัส รัก...จากทางร่างกาย อุ่นไอความรู้สึก ไปจับจนขั้วหัวใจ
แม้รัก.... รักมาก......
ไม่ว่ารัก สักแค่ไหน เพียงใด .....ทั้งคู่ ยังไม่สามารถที่จะตอบได้
แต่ สัมผัสรักที่สนองตอบซึ่งกันและกัน โอนอ่อน แลกเปลียนถึงสัมผัสผิวกาย การกระทำที่อ่อนหวาน บ่งบอกถึงไอรักได้มิจางหาย
ทั้งหัวใจ ของแต่ละฝ่าย ต่างมีกันและกัน
"ซึงรี เป็นของพี่น่ะ " น้ำเสียงแหบพร่า กระซิบที่ข้างหู
จูบอ่อนโยน ที่ข้างขมับ แล้วประกบปิดปากของอีกคน หวังให้เพื่อคลายความเจ็บปวด ....
หลังจาก ส่วนกำยำของจียงได้สอดแทรกเข้าไปยังใจกลางความกระเสียวสัน ของ ซึงรี...
"อ่ะ....เจ็บ...อ๊า...อืม......" เสียง ไม่เป็นภาษาของซึงรีดังเป็นระยะ
ไอหอบสัมผัส มือจิกลงที่ไหล่หนา.....
เสียงอู้อี้ในลำคอ ยิ่งเริ่มเพิ่มแรงราคะให้จียง ....แต่ไม่อาจเร่งเร้าได้
ร่างโปร่งหยุดลง เมื่อเข้าไปถึงจนสุดใน ทิ้งระยะให้ร่างเล็กได้ตอดกลืนรับสัมผัส
เมื่อ สองร่าง เป็นหนึ่งเดียวกัน
แรงวูบไหว ไล่ตามกามารมณ์ ก็เริ่มขึ้น
เสียงหวานของซึงรี ครางออกมาเป็นกระส่ำ
การปรนเปรอความหอมหวาน ของจียงไม่จางหาย .....
ความรัก... หนึ่งเดียว.....
ดูดกลืนร่างหลอมรวมซึงกันและกัน ......
เนิ่นนานในรัตติกาลแห่งราตรี วนิลาช็อคไอซ์ถ้วยแล้วถ้วยเล่าถูกส่งมอบให้ซึ่งกันและกัน
เล้าป้อนสู่ ความหอมหวาน อย่างไม่มีที่สิ้นสุด...
เมื่อร่างกายและกำลังอ่อนแรง .... เปลือกตา ก็เริ่ม ทิ้งตัว ก่อนที่ความเหนื่อยล้าในที่สุด ได้ฉุดรั้งร่างทั้งสอง ให้ออกจากกัน
กว่าจะได้หลับตาลง......ก็ปาไปจะตี 3 กว่า ของคืนนั้นได้......
.
.
.
แสงแดด อ่อน ทะลุหน้าต่าง สายลมพัดพริ้วที่ม่านสวย ไหววูบ
สาดส่อง ให้สองตาของจียงได้ปรือขึ้น....... นี่มันกี่โมงแล้วน่ะ .....
เช้าวันเสาร์ ที่สดใส.......
เช้าวันเสาร์ ที่ต่อไปนี้...... ควอนจียง จะได้ลิ้มรสวนิลาได้อีก โดยที่ไม่ต้องรอไปกินที่ร้าน......
นึกย้อนถึงคำคืนแสนหวาน....รสรักสัมผัส ยังคงไม่จางหาย...
เมื่อตื่นเต็มตา มองเห็น เจ้าของอีกร่างที่ยังหลับไหล...
พาลนึกย้อน ลืมไปว่าเมื่อคืนยังไม่ได้ ทำความสะอาดให้ .....
ให้รีบลุกขึ้นจากเตียงที่ไม่อยากทิ้งไป ให้แม้เสี้ยววินาที แต่ก็จำเป็น
กะลังมังใบน้อย ผ้าเช็ดตัวใบเล็ก นำมาเช็ดทำความสะอาดให้กับเจ้าของร่างเล็กที่หลับ...จากความล้า...
"อื้อ...... ผมเมื่อยไปทั้งตัวแล้ว....ขอนอนต่อก่อนน่ะ" พูดทั้งๆที่ยังคงหลับตา....
เมื่อเช็ดตัวเสร็จ ก็ นำร่างของตัวเอง ให้มาซุกกาย
แล้วกอดก่ายเอวบางมาไว้ที่อ้อมกอดของตัวเองอีกครั้ง.....
"ไม่เอาแล้วน้า....ระบมไปทั้งตัวแล้ว..." วนิลาถ้วยโต ยังคงประท้วงเสียงอู้อี้ ที่หมอน...
รอยยิ้มมีขึ้นที่ใบหน้าของจียง...
รอยยิ้มที่แสนรัก เจ้าของร่างบางในอ้อมกอดนี้...
กลับยิ่งกระชับ...เมื่อร่างบางๆได้ หันหน้ามาหา ซุกใบหน้าไปที่ลำคอ.....
ดวงตาหลับพริ้ม พร้อม เผยรอยยิ้มแห่งความสุข....ขึ้น....
'คงฝันดีสิน่ะ'
.
.
.
แบบนี้เรียกว่าพรหมลิขิต หรือเปล่า
....เพราะ อยู่ๆ เจ้าของร่างรสวนิลาช็อคไอซ์ก็มาปรากกฏตัวในนามหลานชายของเพื่อน...
และในที่สุดตอนนี้ ...วนิลาถ้วยนั้น ก็ มาฟุบหมดแรง อยู่ใกล้ๆเพียง แค่ ขยับกาย อาจจะเกิดไฟคุกรุ่น ขึ้นมาได้อีก.....
นับตั้งแต่นี้ไป... วนิลาช็อคไอซ์ ที่ร้านไหนว่า น่าลิ้มลอง....
ก็บอกได้แค่เพียงว่า คงไม่หอมหวานเท่ากับว่า วนิลาถ้วยโต ยี่ห้อ อี ซึงรี คนนี้ได้อีกแล้ว......>/////<
ควอน จียง กำลังสำลักความหวาน จาก วนิลา ถ้วยนี้เว้ยยยยยยยยยยยยยย.....
.
.
.
หลังจาก หายตัวไปค้างที่คอนโดของจียงเป๋นเวลา 2 วัน 2 คืนเต็มๆ
วันนี้วันจันทร์ ซึงรี ก็มาหาวหวอดๆ ที่ ม้านั่งหินอ่อนที่ประจำของ อาและเพื่อนๆ
" จียง มันไม่ให้นอนหรือไง...ถึงได้หาวขนาดนี้....." ซึงฮยอน ผู้เป็นอา แหย่หลานเล่น
"อาอ่ะ..." ซึงรี พูดได้เพียง เท่านั้น แต่ใบหน้า ที่ขึ้นสีแดงจัด ก็เรียกเสียงหัวเราะได้จากผู้เป็นอา....
"เอ๊าๆ ไม่แหย่แล้ว...ฮ่าๆๆๆๆๆ ร้ายนักน่ะ...จะโทรมาบอกอา สักหน่อยก็ไม่ได้"
"กูไม่ให้โทรเองหล่ะ...มีไรไหม???..."เสียงของว่าที่หลานเขยดังขึ้น.....
"ทำไมว่ะ...." ยองเบ ที่เดินมาตามหลัง แกล้งแหย่เพื่อน แล้วเดินอ้อม ไปกอดเอว กดคางของตัวเองไปที่ไหล่บางของซึงรี.....
สายตา ที่แทบจะกินเลือดของจียงส่งไปให้ยองเบ...
แต่มีหรือยองเบจะกลัว......
"ไม่อยากเสียเวลาว่ะ...... ถอยไปไอ้เตี้ย...." จียง เริ่มชักไม่พอใจ เดินไปลากร่างล่ำๆของเพื่อนออกแล้วก็ประทับกดจมูกไปที่แก้มเนียนนั้น...
"เพี๊ยะ....."เสียงตบที่แขนเบาๆของซึงรี...."อายคนอื่นมั่งสิ "
"เฮ้ย...ๆๆ หลานกูน่ะเว้ย ต่อหน้าต่อตา...ซึงรี วันนี้กลับบ้าน..." ซึงฮยอน อยากแกล้งเพื่อน
"ไม่ให้กลับ ต่อจากนี้ ซึงรี จะย้ายมาอยู่กับกู ... ซึงฮยอน.."
"เฮ้ย...ได้ไง...."
"กูหวงเว้ย....."
จียงกอดเอว ซึงรีแน่น ใครก็ห้ามมาแย่ง เด็ดขาด....
ทำท่า เหมือนขู่ฝ่อๆ ...เป็นจงอางหวงไข่......
สองเพื่อนซี้ส่ายหัวไปมา......
แต่ในใจของทั้งคู่ ก็อิ่มสุข เมื่อรู้ว่า รักครั้งนี้ของจียง... คงเป็นรัก ที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย.....
"ยังไงก็ฝาก ดูแล ด้วยแล้วกัน...." ซึงฮยอน ตบบ่า บอกกับจียง... ก่อนจะชวนยองเบไปที่ร้านของแดซอง....
วันนี้เขานัดหวานใจ.... ไปกิน ไอสครีมกัน.....
"เออจียง..วันนี้ไปที่ร้านป่ะ...."
"ไม่อ่ะ...วันนี้จะกลับไปกินที่บ้าน (หมายถึงคอนโด เน้อ) "
จียงพูดกับซึงฮยอน แต่กลับเรียกสีระเรื่อ ที่ใบหน้าของซึงรี
ก็จะไม่ให้ อายแดง ได้ไงล่ะ.....ก็ในเมื่อไอสครีมในความหมายของจียง....มันหมายถึง...................
"เฮ้ย...จริงดิ รสอะไรว่ะ " ยองเบ ถามพาซื่อ... ในใจหวังอยากไปกินของฟรี..... (TT^TT ใครเขียนว่ะ ยองเบกรุ งกชิบ _______ ไรเตอร์)
"วนิลาช็อคไอซ์ ถ้วยใหญ่พิเศษ...." จียง ยิ้มกริ่ม......กระชับเอวบางให้เข้าหาแล้ว หอมแก้มฟอดใหญ่.....
เหมือนจะไม่เข้าใจ อะไรนัก....
แต่คำว่า วนิลาช็อคไอซ์ ถ้วยใหญ่พิเศษ... มันก็เรียกความสนใจกับสองเพื่อนซี้ ได้เป็นอย่างดี...
ก็ มันชอบรสนี้ ทั้งสองคนเลยนี่สิ......
หันหน้าไปมองกัน...แล้วก็พูด...
"กูไปกินด้วย....."
"ยุ่ง...." สองเสียง จาก จียงและซีงรีสอดประสาน
มองหน้าซึ่งกันและกันแล้วก็ต่างคนต่างหน้าแดง......
ทำให้ อีกสองเพื่อนซี้ ที่นัดแฟนไว้หันมามองหน้ากัน แล้วต่างก็หัวเราะ....
อืม พอจะรู้แล้วว่า "วนิลาช็อคไอซ์ ถ้วยใหญ่พิเศษ..." ของควอน จียง มันคืออะไร....
ยกให้ก็แล้วกัน.....
.
.
.
"ยังไงก็ กินน้อยๆหน่อยหล่ะเดี๋ยวไม่มีแรงมาเรียน 5555+ "
เสียงหัวเราะ ประสานกัน ของสองเพื่อนซี้ ก่อนจะรีบวิ่ง มุ่งตรงไปยังร้านของแดซอง
.
.
.
เพียงแค่เห็นหน้า ที่ปลายลิ้นก็สัมผัสถึงรสวนิลาหวานนุ่ม
อยากรู้จริงๆว่าถ้าได้ลิ้มรสนายจริงๆแล้ว มันจะหวาน นุ่ม ละมุน ยิ่งกว่าที่คิดไหม??
.
อิ่มรัก กรุ่นกลิ่นวนิลาหวาน // วนิลาถ้วยไหนก็ไม่นุ่ม เนียน ละมุน
หวานล้ำ เลิศรส เท่า วนิลาช็อคไอซ์ รส อีซึงฮยอน
FiN Ending
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ยาวมากกกกกกกกกกกกกกกก มันจะยาวไปหน๊ายยยยยยยยยย
>///////////////////////< กรี๊ดดดดดดด อายม้วนต้วน
เอ็นซีเรื่องแรก (ของจีรีที่เราเขียน)
เป็นเอ็นซี ที่อาจจะแปลกๆ แต่ก็เรื่องแรกอะน่ะ ที่ เขียนได้มาจนถึงขนาดนี้
ยังไงก็ฝากด้วยน่ะค่ะ
เขียนไป เช็ดน้ำลาย เอ๊ย....เช็ดเลือดไป .....= ,. =
>///////////////////////< กรี๊ดดดดดดด อายม้วนต้วน
เอ็นซีเรื่องแรก (ของจีรีที่เราเขียน)
เป็นเอ็นซี ที่อาจจะแปลกๆ แต่ก็เรื่องแรกอะน่ะ ที่ เขียนได้มาจนถึงขนาดนี้
ยังไงก็ฝากด้วยน่ะค่ะ
เขียนไป เช็ดน้ำลาย เอ๊ย....เช็ดเลือดไป .....= ,. =
G-Ri is L.O.VE.