White Rose in my memory III
posted on 17 Sep 2008 20:48 by earos in WRIMM
เพราะ รัก ยังไงล่ะ เพราะ รักจึงรอ คนคนนั้น มาตลอด หลายปี ที่ผ่านมา
................................................
Les't 5 years ago.....
Oct.23,2003
/// ภาคเรียนที่ 2 ปี 2003 /// วันแรกของการเจอกัน
เสียงเจี้ยวจ้าว จอแจ ของเพื่อนๆในห้อง ดังไปทั่วทุกทิศ...
ยิ่งเมื่อเห็นใคร ที่เพิ่งเข้าห้องมา เสียงทักทายต่างๆก็ดังขึ้น
ไม่เห็นกันแค่ ไม่กี่วัน ทำไมต้องทำเหมือนจากกัน มานานเป็นปีน่ะ
ปิดเทอม แค่ เดือนเดียว สำหรับผม มันน้อยมาก...น้อยจริงๆสู้เอาเวลา ไปซ้อมเต้น ยังจะดีกว่า
ต้องมาอยู่ในห้อง แคบๆสี่เหลี่ยม แบบนี้...
จู่ๆเสียงที่ดังอยู่ ก็เงียบไป....พร้อมกับเสียง การเข้ามาของใครคนหนึ่ง คนที่พวกเรารู้จักดี
อาจารย์ ที่ปรึกษา ของห้องนั่นเอง..อาจารย์ ฮงจุน
"เอาหล่ะ ทุกๆคนเงียบก่อน วันนี้ครู มีนักเรียนใหม่ มาด้วยน่ะ เขาจะเข้า มาเรียน กับเรา
ตั้งเทอม 2 นี่เป็นต้นไปน่ะ" อาจารย์ เข้ามา พร้อมกับอธิบายสรรพคุณต่างๆของเด็กที่มาใหม่ ก่อนที่
เจ้าตัว จะเข้ามาในห้องซ่ะอีก
"เฮ๊อะ...เป็นตั้งลูก ของ ผอ. ซ่ะด้วยสิ" แดซองเพื่อนร่วมชั้น ที่เรียน กับผมมาตั้งแต่ ปี1 พูดขึ้น
ก่อนสะกิดให้ผม หันออกไปมอง เมื่อเห็นว่า ใครคนนั้น ที่ได้ชื่อว่าเป็นนักเรียนใหม่ ได้ ย่างก้าวเข้ามาในห้องแล้ว
"อืม...."
เมื่อเงยหน้า ขึ้นใบหน้าของผู้ที่มาใหม่ก็ประสานสายตากันเข้าพอดี...
สายตาคมมองมาที่ผมพอดี...ใบหน้าคม..ผิวที่ขาวค่อนข้างแทน...ตาหรี่เล็ก แต่ไม่ตี่(เหมือนเจ้าแดซอง)
จมูกสัน ริมฝีปากบาง กับรอยยิ้ม ที่ ยิ้ม ทั้งใบหน้า
รอยยิ้ม ที่ใครได้เห็น ก็อยากเข้าใกล้....แม้กระทั่ง ผม ...และเจ้าแดซอง...ที่ อคติ กับพวกลูกท่าน....
"ผมอยากให้ทุกคน ได้รู้จักกันไว้น่ะ...เอ๊า...ยองเบ...แนะนำตัวสิ....."
อาจารย์ หันไปพยักหน้าให้
"อันยอง ทุกคน...ผม ทงยองเบ... จะย้ายมาเรียนที่นี่ นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป.....
ยังไงก็ฝากตัวด้วยน่ะ....." คนหน้าชั้น พูด ด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
แต่ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม....^______________^
เมื่อแนะนำตัวเสร็จ ก็ถึงคราว ที่เพื่อนๆในห้องแนะนำตัวกลับบ้างเช่นกัน
"ยินดีที่ได้รู้จัก....ฉัน........" คนแรก จากแถวแรก ก็เริ่มแนะนำตัวกลับ....
ไล่มาจน มาถึงแถว ที่ผมนั่งอยู่.....และมาสิ้งสุดลงที่ ที่นั่ง สองโต๊ะ สุดท้าย......
ที่ผม หันกลับมา ฟุบหน้าอยู่ที่โต๊ะ เช่นเดิม...
"อันยอง ยองเบ....ฉัน แดซอง และ เจ้านี่ จียง ยินดีที่ได้รู้จักน่ะ ^^"
เจ้าแดซองชิงแนะนำชื่อผมออกไปก่อนแล้ว....
และคนสุดท้าย อย่างผม ก็คง ได้แต่เงียบ อีก แล้วสิน่ะ.....
"อืม ไหนๆๆก็แนะนำตัว กันเสร็จ แล้ว ถ้างั้น ก็ ไปหาที่นั่ง ได้ แล้ว"
อาจารย์ ฮงจุน ที่ตอนนี้ ผมได้ยินแต่เสียง (เพราะ ผมฟุบหน้าอยู่)
สั่งให้ คนมาใหม่ได้ หาที่นั่ง.....
ซึ่ง ผมไม่รู้เลย ว่า ที่ ที่เขาเลือก...มันจะเป็น....ที่ บริเวณนี้.....
ที่นั่งข้างๆๆๆผม กับแดซอง....ที่นั่งริมหน้าต่าง โต๊ะ ที่ติดกับของผม......
"นั่งด้วยคนน่ะ...." เสียงของเขา ที่ทำให้ ผมต้องเงย หน้าขึ้นอีกครั้ง.....
"เอาสิ...." ผม พยักหน้าให้....
"อ๊า.....ทำไม ต้องนั่งข้าง จียงด้วยล่ะ....."เสียงของเจ้าแดซอง ที่นั่ง ข้างๆๆผม อีกข้าง พูดขึ้น
รอยยิ้มนั่น ....เป็น วันแรก ที่เราได้เริ่มรู้จักกัน....และนั่นก็เป็น บ่อเกิด ของเรื่องราว ความเป็นเพื่อนระหว่างเรา
..............................................................................................
"จียง....ทำอะไรอ่ะ....." เสียง คุ้นหู ที่ดังขึ้น....ทำให้ผม ละจากสมุดหนังสือเล่มหนา
ที่มี สมุดเล่นเล็ก เล่ม หนึ่งซ่อนอยู่.....
"เปล่า ไม่ได้ ทำอะไร.....แล้วนายล่ะจะออกไปไหน..."
จียง เสแสร้ง ทำเปลี่ยนเรื่อง เพื่อไม่ให้ใครอีกคน จับได้......ว่าตัวเอง กำลัง ทำอะไรอยู่
"จะออกไปข้างนอก นัด...นีรา ไว้...จะไปด้วยกันไหม????" แดซองถาม
"ไม่ หล่ะ...ชั้น....."
"นาย คงยัง ไม่ลืม..สิน่ะ.....เถอะน่า ไม่นานหรอก ....ปล่อยๆให้มัน ได้ลองรู้สึกดูมั่ง....
ว่าตลอดเวลา....นายเคยรู้สึกยังไง....."
"แดซอง......นาย????"
"ไม่ต้องมาเรียกชื่อช้าน.....เออ ไม่ต้องถามด้วยว่า ทำไม ชั้นรู้....
ให้รู้ไว้ด้วยว่า...นายกับชั้น เป็นเพื่อนกันมานาน แค่ไหน.....นายคงไม่ลืมน่ะ...."
แดซองพูดตาหยี.....ยักคิ้ว ครั้งนึง (พยายามให้เหมือนใครบางคน แต่ก็ทำได้ แค่พยายาม)
แน่หล่ะ ตลอดหลายปีที่ผ่าน มา ผม มีมันนี่แหล่ะ ที่อยู่ ข้างๆมาโดยตลอด
เป็นเพื่อน ที่คบกันมาตั้งแต่เด็ก
ที่คอยให้คำปรึกษา มาโดยตลอด.......
"แล้วนี่ นีรา ล่ะ......" ผมพูดเพื่อเตือนสติแดซอง
"อ้อ...เออใช่...ถ้านายไม่ไปด้วย งั้นชั้นไปน่ะ......
ยายนี่ ยิ่งชอบคิดอยู่ด้วยว่า นายจะกิ๊ก ชั้น ให้ตายสิ.......
ชั้น ไม่เหมือนนายกับ.....น่ะ"
แดซอง ละชื่อของคนคนนั้น..ที่เราเองต่างก็รู้ดีว่าเป็นใคร........
"ถ้าคิดถึงนัก .........ละก็.......โทรไปถามข่าว กับ เจ้าพวก สองซึงดิ....."
นั่นสิน่ะ...อย่างน้อย สองซึงฮยอนนั่น ก็คงจะบอกเราได้
ว่า สิ่งที่ได้ยิน เมื่อตอนที่อยู่ สนามบินนั่น...เราไม่ได้หูฝาดไป.......
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
หลังจากวันแรก ที่ผม ได้รู้จักกับ เขา คนนั้น คนร่างบาง ที่อยู่ในความทรงจำของผม มาโดยตลอด....
ตลอดเวลา ที่เราอยู่ด้วยกัน ผมกับเขา ก็เหมือนกับเพื่อนธรรมดา เท่านั้น.....
แต่ กว่าที่ผม จะรู้ตัว ว่าอะไร หลายๆอย่าง ที่ไม่เหมือน ก็ทำให้ หัวใจของผม สายตาของผม...
จมอยู่แต่ ในเรื่องของเขา เท่านั้น
................................
Feb.14,2004
Valentine Day
วันนี้ก็ เข้าสู่ เดือนที่ 5 แล้ว ที่ผม ๆได้รู้จัก และเข้ามาเรียน อยู่ ที่นี่...
เป็นวันที่ดู วุ่ยวายอีกครั้ง หลังจาก ในช่วงเทศกาล ปีใหม่ที่ผ่านมา
วันนี้ ใครต่อ ใครต่างก็ได้ ทั้งดอกกุหลาบและช็อคโกเลต มากมาย รวม ทั้ง ผม ด้วยก็เช่นกัน
"รุ่นพี่ค่ะ นี่ค่ะ "
รุ่นน้องปี หนึ่ง คนหนึ่ง ยื่นกล่องช็อคโกเลต พร้อมแนบการ์ด และดอกไม้ยื่มมาให้ผม
"ขอบคุณครับ " แทยัง รับมา พร้อมกับส่ง ยิ้ม หวานๆ รอยยิ้ม อบอุ่นนั้น เพื่อเป็นการขอบคุณ
แล้วเด็กสาว คนนั้น ก็ แทบละลายไปกับรอยยิ้มนั่น
เหตุการณ์ ทั้งหมด อยู่ในสายตา ของ ใครคนหนึ่ง ที่ยืน อยู่ ที่ หน้าประตูห้อง ในชั้นเรียน ตรงระเบียง
ที่ยื่นออกมา....ข้างล่างคือ ทางเดินระหว่างตึก มองจากมุมนี้แล้วจะสามารถมองออกไป จนถึง
ประตู ทางเข้า ของโรงเรียนที่ประตูใหญ่ เช่นกัน
และ การเข้ามาของใคร คนหนึ่งนั้น แหล่ะ ตั้งแต่ ประตูใหญ่เดินเรื่อ เข้ามาจน ใกล้มาถึงประตูตึกเรียน
ก็มี เหตการณ์ เหมือน ที่ผ่านมาให้เห็นอยู่ บ่อยๆ ไม่รู้ กี่คน แล้ว.....
ทำไม คนคนนั้นก็แค่เพื่อน แต่ หัวใจของจียงเอง ที่ก็ ป๊อบ เช่นกันคนนี้ กลับ ปวดตุ๊บ ใน หัวใจ
ร้สึกหึงหวง รู้สึก ไม่อยาก ให้ คนนั้น รับของจากใคร...รู้สึก หวงรอยยิ้ม อบอุ่นนั่น
รู้สึก ไม่อยากให้ใครได้ เห็น...รู้สึก...................หวงทุกอย่าง ของคนคนนั้น
อาการคิ้วขมวดและไม่พอใจ ของจียงก็อยู่ ในสายตา ของ แดซองเช่นกัน
"เป็นอะไรจียง..."แดซองถามขึ้น เมื่อเห็น ว่าเพื่อนสนิท ทำหน้าเหมือนไม่พอใจอะไรสักอย่าง
แต่เมื่อมองออกไป ก็รู้ได้ทันที ว่า เพื่อน นั้นกำลังคิดอะไรอยู่.....
"เปล่า..."จียง ปฏิเสธ
"ให้มันจริงเหอะ.....ชั้นเห็นนายมองแทยังตั้งแต่ ประตูใหญ่ นั้นแล้ว....
แล้วยังจะอาการไม่พอใจของนายอีก....นายกำลังเป็นอะไร นายรู้ตัวบ้าง หรือ เปล่า"
"ชั้นจะเป็นอะไร ชั้นเปล่าสักหน่อย....เฮ้อ......." จียงถอดหายใจในตอนท้ายก่อน
ผละสายตา จาก คนที่ เฝ้ามอง หันกลับมา จ้อง หน้า ของเจ้าเพื่อนสนิท แสนรู้ (??)
"นายกำลังคิดอะไร แดซอง..." เมื่อเห็นหน้า ที่กรุ่มกริ่ม ไปด้วยแพรว หราว ว่ากำลังคิดอะไรๆๆ
ที่ยากต่อการเข้าใจก็ถามขึ้น
" ชั้นว่าอารการของนาย มัน เหมือนกับ......."แดซอง พูด แล้ว ก็ยิ้มๆๆ เจ้าเล่ห์
"เหมือนกับอะไร...พูดให้มันดีๆๆน่ะ"....
"เหมือนกับว่า นายกำลัง หึง ยองเบ งั้น แหล่ะ......."
"เฮ้ย!!!......>////< นายคิดอะไร....เราเป็นเพื่อนกันน่ะ ...จะคิดแบบนั้น ได้ยังไง...."
" แล้ว ทำไม นายต้องหน้าแดง ด้วยล่ะ ..."
" ใครบอกนาย ชั้น หน้าแดง ตรงไหน พูด ให้ มัน ดีๆๆน่ะ........." จียง ยิ่งลน ยิ่งขึ้น เมื่อถูกล้อ
อะไร หน้าของเขา แสดงออกขนาดนั้น เลยหรอ....
ทั้งๆที่เก็บเงียบ มานานหลายเดืน แต่ ...ก็ถูก คนตรงหน้า จับได้ เข้าซ่ะแล้วสิ
"555+ ชั้นจะบอกว่า ไม่ใช่แค่หน้าน่ะ แต่ มันแดงไปจนถึงหู เลยหล่ะว่ะ 5555555+.......
อื้ม...อ้อ ว่าแต่ วันนี้ นายได้เอาช็อคโกเลตมา ไหมล่ะ " แดซอง พยามเปลียนเรื่อง
แต่ ก็ ไม่ได้ ออกไปไหน ไกลเลย
"แล้วจะเอามาทำไม......ชั้น....." ยัง ไม่ทัน ที่จะพูดอะไร ต่อ
คนที่ถูกพาดพิงถึงก็ เดินเลี้ยว มุม เข้ามา ทาง ห้องเรียนที่ ที่ แดซองและจียง กำลัง ยืนอยู่ พอดี
แล้วคำคำ หนึ่ง ที่ จียงไม่อยากได้ ยิน ก็ดังขึ้น.....
"จียง เป็นอะไร หรือ เปล่า หน้าแดงเชียว....ดูสิ แดงไปจนถึงหู เลย"
พูด พร้อมกับ เอามือ ข้างที่ว่าง ยกขึ้น ใช้หลังมือ นุ่มอิงที่หน้าผาก ...แก้ม ซ้าย ขวา....แล้วก็ที่คอ...
ทำให้หน้าที่ แดง เพราะ อาย จาก เพื่อนตัวดี...ต้องมากแดง...กับ คนที่ทำให้หัวใจผิดปกติ ึ้นอีก
"ปละ เปล่า...มะ..ไม่..ไม่มีอ่ะไร...." จียง ก้ม หน้างุดๆๆลงยิ่งกว่าเดิม
เพื่อที่ จะหลบ หน้า ไม่ใคร คนตรงหน้าได้มองหน้าชัดๆ
หลบสายตา ที่จ้องมองราวกับ ทะลุ ไปจนสุดขั้วหัวใจ..
"ไม่มีอะไร แน่น่ะ เงย หน้าขึ้น ซิ......" มือที่ไม่ว่าง ถูก แดซอง แย่งของออกไปแล้ว
เหลือก็แต่ มือ ที่ว่างเปล่า
ทั้งสองมือ เข้า ประกบ ใบหน้า หวานให้ มองขึ้น ....สบตา..... แล้ว ปัดเส้นผมที่บังใบหน้า ให้ออก
เผยให้ เห็นใบหน้าเนียนๆๆๆ
" นายจะทำ อะไร เล่า...บอกว่าไม่เป็นไร ไง..แค่...."จียง ทำหน้าเหมือนครุ่นคิด....
เพื่อเสแสร้ง ความอาย
"นายไม่สบายใช่ไหม???...ไม่สบายทำไม ไม่พักล่ะ....ม่ะ เดี๋ยวชั้นจะพาไปห้องพยาบาล"
ยองเบ ไม่ปล่อยให้ จียงได้อธิบาย แต่ จูงมือ พาไปในทันที..ทางที่ออกไปมุ่งตรงไปที่ ห้องพยาบาล
ทุกอย่างที่เกิดขึ้น ดูเหมือนจะมีเพียง แดซอง คนเดียว เท่านั้น ที่รับรู้.....
อาย แทบจะแทรก แผ่นดินหนี เนี๊ยะน่ะ ไม่คิดอะไร....จียง
ห่วง แทบจะไม่คิดถึงอะไร เนี๊ยะ น่ะ แค่เพื่อน......ยองเบ
=========================
Past 3
แล้ว ฝากด้วยน่ะ
ไม่ไหวๆ
อ่านไปแล้วเผลอมอง BG จนสมาธิหลุดลอย 5555+
หล่อเกินไปไหม??? คนซ้ายอ่ะ คึคึ
= = = = =
อ่านฟิคแล้ว เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ จะเป็นยังไงต้องติดตามต่อ
ตอน 4 อัพได้แล้วนะคุณนาย เค้ารออยู่
ทั้งเรื่องพี่ปอมมี่ เรื่องนี้ คึคึ
#1 By ––•(-•i§ª®ïï•-)•––² on 2008-09-17 21:42