...~PiMPaPoRn~...FiCTioN...

[SF] Inside My Heart.[G_RI~~~]

/// ฟิค ... ที่อยากจะขียน.... คู่..ที่ยากที่สุด......สำหรับไรเตอร์ คนนี้....
เรื่องเรกของ จีรี..... ฝาก้วยน่ะค่ะ



ความรัก...ความพลัดพราก...ความทรงจำ......

สิ่งที่โอบกอดอยู่ในหัวใจ.....

รัก..ที่โอบกอด..รักที่โอบอุ้ม....

รักที่ยังอยู่ในหัวใจ...ตลอดไป....

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


ซู่~ ซ่าส์ ~

พร่ำเสียงแห่งสายฝน....
หล่นกระทบ สู่พื้นผิวเบื้องล่าง
หยาดน้ำ หยดเม็ด ติ้งๆๆ ที่ปลายของใบไม้ที่ไหวติงเพราะแรงลม

หนาว.... หนาวเหลือเกิน.....
ทำไม มันถึง ได้ หนาวจับจิตขนาดนี้.......

นานเท่าไหร่แล้ว.. ตั้งแต่ใครคนนั้น ได้จากไป....
ปล่อยให้คนร่างเล็ก....คนนี้ ได้อยู่แค่เพียงลำพัง.....

ยิ่งในคืนที่ฝนตก...ฟ้าส่งเสียงร้องคำรามแบบนี้.....
เขาคนนั้น จะคิดถึง..คนนี้บ้างไหม.....

อ้อมกอดที่แสนอบอุ่นนั่น...จะคิดถึง...ผิวสัมผัส..นุ่มกายคนนี้ไหม.....
อ้อมกอดนั้น..ตอนนี้ กำลังทำอะไร... กำลังกอดใครอยู่หรือเปล่า......

หยดน้ำใส... ไหลเรื่อย...มาจากไหน....
ทำไมมันถึงหยดมาจากข้างแก้ม.. น้ำใสๆที่ข้างแก้มนี่..มาได้ยังไงกัน.........

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“ซึงรี... พี่ต้องไปแล้ว..รักษาตัวดีๆๆน่ะ....”
เสียง ของใครคนหนึ่ง...คนที่เคยเป็นที่รัก ดังกึกก้องอยู่ในหัวใจไม่เคยลืม

“ไม่น่ะ.... อย่าไป..... พี่จียง...ไม่น่ะ..อย่าไป......”
เสียงร้อง.... ของเจ้าตัว...
ที่ไม่ว่าจะส่งเสียงออกไปดังสักแค่ไหน....
แต่ก็ไม่เคยดัง เข้าไปในหัวใจของใครอีกคนเลย........

พรึ่บ.......

เสียงตื่นจากภวังค์ ของความฝัน.....
ฝันร้ายที่มาพร้อมกับสายฝน.......


ทุกครั้งที่ฝนตก.... ทุกครั้งที่ท้องฟ้ามืดครึ้ม.....
ทำไม เหตุการณ์ ในวันนั้น มันถึงได้ย้อนกลับมา ทำร้าย หัวใจดวงน้อยดวงนี้อยู่ตลอดเวลา....
มันเพราะอะไรกัน......
“อีกแล้วสิน่ะ... ทำไมต้องฝันแบบนี้อยู่เรื่อย... ทำไม..เพราะอะไรกัน......”
เสียงแผ่วดัง...จากริมฝีปากบาง....
พร้อมหยดน้ำตา...ที่ไม่เคยหืดแห้ง...
ไม่ว่า วันเวลา จะนานสักแค่ไหน... แต่ทุกครั้ง..ที่ ภาพนนี้มันย้อนกลับมา
หัวใจที่เจ็บปวด และน้ำตา จากตาดวงใสนี้ ก็ไม่เคยเลยที่จะแห้งหายไป......

ซู่~ ซ่าส์ ~

เสียงฝนพรำยังคงดังก้องมาจากภายนอก
สายฝนที่ไหล เป็นสายทาง เทกระหน่ำ อย่างไม่หยุด.....
เสียงคำราม จากท้องฟ้า ทรงอำนาจ เหนือสิ่ง อื่นใดทั้งปวง
เหนือจิตใจดวงนี้ นี้ ให้เจ็บปวด ทุกครั้ง.......

ทุกครั้ง ที่ ฝนตก.... ทุกครั้งที่ฟ้าร้อง.....
ทุกครั้งในทุกๆๆครั้ง.... จะมีอ้อมกอด จาก คนนั้น..ที่รักมาก...คอยโอบกอด...อยู่เคียงข้าง...
และ เข้าสู่นิทราพร้อมกันอยู่เสมอ....

วงแขนอบอุ่นที่คอยโอบกอด...รัดแน่น..อุ่นไปจนถึงหัวใจ
เกี่ยวกระหวัด...ความหอมหวาน..ความสุขซ่าน ไปทั่ว ทั้งร่างกายและจิตใจ.....

ในวันนี้..ไม่มีอีกแล้ว.....

ในวันนี้ อี ซึงฮยอน....ขาดอ้อมแขน ของ ควอน จียง คอยโอบกอด อีกต่อไปแล้ว......

.........................................

ร่างเล็ก นั่งชันแนบเข่า สองแขนโอบกอดร่างกาย
สายตาเหม่อมองออกไปยังนอกหน้าต่าง....
หวังเพียง ใครอีกคน คงจะรักรู้...ถึงความรู้สึกนี้....
ความรู้สึกที่ครั้งหนึ่ง....เคยมีความสุข อยู่ด้วยกัน.......


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ครึ่ม.....ครื่น.......
ซ่า.....ซ่า........

เสียงของสายฝน และท้องฟ้าคำดัง...ขึ้นมาอีกครั้ง.......

“อ๊ะ.....” เสียงหวาน ดังขึ้น พร้อม กับกระโดดไปกอด ใครอีกคน
ที่ตอนนี้ นั่ง ทำงาน จากแลปท๊อป ตัวเก่ง...ที่โซฟานุ่ม.....

“เป็นอะไรไป ซึงรี....” เสียงนุ่ม เอ่ยถามคนรัก...
เมื่อเห็น ว่าอีกคน กำลังซุกตัว อยู่ที่ข้างหลัง พร้อมกับร่างที่สั่นเทา.....

“ฝน... ..เสียงฟ้าร้อง....ซึงรี ไม่ชอบเลย....”
พูดพร้อมกับยิ่ง มุดเข้าไปข้างหลัง ของอีกคนมากยิ่งกว่าเดิม.....
“กลัว ฝน..หรอ......” จียง ถามคนรักอีกครั้ง....

“เปล่าน่ะ... แต่ ไม่ชอบเสียงฟ้าร้อง..... แต่ชอบฟังเสียงฝนที่ตก น่ะ....”
พูด ก่อนที่จะ เริ่มผละออกจากที่กำบัง... ก่อนที่จะสอดร่างเล็กของตนให้เข้าไปอยู่ในอ้อมกอด ของอีกคน....
“ผมกลับชอบ อากาศ เวลา ฝนตกซ่ะอีก....
เพราะ อากาศ ที่มันเย็นๆๆ..ชื้นไปด้วยไอน้ำแบบนี้...
พี่จียงจะคอยโอบกอด และ.....ให้ความอบอุ่นกับผมแบบนี้นี้ไง.....”

เมื่อร่างเล็ก..เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดได้....
งานที่ทำอยู่ตรงหน้าของจียง.....ก็จำเป็นที่จะต้องผล่ะออกมา....
เมื่อมี ตุ๊กตา มีชีวิตตัวเล็ก.. ได้นำร่างของตัวเองมาอยู่ในอ้อมกอดของเขา....
พร้อมๆกับ...ตอนนี้ ที่ยึดพื้นที่หน้าตัก....กลายเป็น โซฟานุ่ม ส่วนตัวไปซ่ะแล้ว....
ร่างเล็ก ในอ้อมแขนอบอุ่น...โอบกอด คอของคนร่างโปร่ง คนที่เป็นที่รักไว้อย่างพอหลวม...

รอยยิ้ม เผยให้เห็นเขี้ยวเล็ก..น่ารัก น่าสัมผัส......

“ตอนนี้ซึงรี ไม่กลัว แล้ว.... ถ้าพี่จียง จะให้ผม อยู่ตรงนี้......”
ร่างเล็ก ซบหน้าลงที่ข้างลำคอแกร่งด้านขวาของอีกคน.....
ในขณะที่มือ ก็ยังโอบกอด รอบคอนั้น อยู่เช่นเดิม.....

“แต่พี่จะต้องทำงาน......”จียงบอกเสียงเรียบ... แต่ตอนนี้...
โน้ตบุ๊ก เครื่องนั้น ได้ปิดตัวเองไปแล้ว.....

“ก็ ให้ ซึงรี อยู่ตรงนี้ จนกว่า พี่ฝนจะหยุดได้ไหม???”...
เสียงต่อรองจากคนรัก....
คำพูด เอาแต่ใจ.... ที่ก็รู้ดีว่า... จะไม่ว่ายังไงก็ จะไม่ยอมลุกออกไปไหนแน่ๆ...
จนกว่าที่จ้าตัวเล็ก..จะหลับ ไปทั้งอย่างนี้.....

หลับไปพร้อม กับ สายฝนที่ พรำๆลงมา...ในอ้อมกอด....บนตัก.....
และ ซบหน้าลงที่ไหล่กว้าง...... แบบนี้..... เป็นประจำแทบทุกครั้ง....ที่ฝนตก.....

ไม่มีครั้งไหน...ที่เขาจะทิ้งให้คนรัก อยู่เพียงลำพัง....
เมื่อใดยามที่ เมฆฝนเริ่มตั้งเค้า.....
เพราะนั้น จะบอกถึง..... หัวใจของเขาเอง...ก็กำลังร่ำร้องถึงสัมผัส อ่อนโยน....
เช่นนี้ จากซึงรีเช่นกัน......

............................
ไม่ปล่อยให้ร่างเล็ก ได้ หลับทั้งอย่างนี้ มือหนาก็โอบรัด....
อุ้ม...ร่างในอ้อมแขนยกขึ้นสงเหนือพื้น....

“อ๊ะ.....”.....
ร่างเล็ก ที่ อาการ สลึม สลือ ตื่นขึ้น... เมื่อรับรู้ถึงการเคลื่อนไหว.....

“ไปนอนที่ห้องดีกว่าน่ะ....”เสียงนุ่ม จุมพิตที่หน้าผากนุ่ม ในอ้อมกอดตรงไปยัง เตียงนุ่ม ภายใน
เตียงนุ่ม... ที่ราบเรียบยุบลง เรื่อง ร่างโปร่งได้วางร่างเล็ก ไว ...
แต่ยังไม่ทันที่จะได้ ปล่อยให้ นอนอย่างสบาย....
มือเล็ก.... กลับโอบกอดรอบคอ...ไว้อย่างแน่นหนา.....

“คืนนี้...ทิ้งงานสักคืนได้ไหม???”
ริมฝีปากบาง..พูดขึ้น..ปรือตา ที่แกล้งหลับให้เผยขึ้น....
“คืนนี้กอดซึงรี ไว้น่ะ....
อากาศมันเย็น...... ผมนอนไม่หลับ......”

ไม่รอคำตอบตอบจากปากนุ่ม....ของคนที่เป็นที่รัก.....
แต่สัมผัสที่แผ่วเบา ที่ตรงกลีบปากนี้ ก็ตอบชัดได้ดี.....

ไม่ต้องรอคำตอบจากเสียงที่ได้ยิน....แต่การกระทำ เท่านั้น ที่จะบอกได้อย่างชัดเจน....

ริมฝีปากหวานฉ่ำ พรมจูบ ไปทั่วใบหน้า....
จูบสัมผัสรับรสหอมหวาน......

รัก..สัมผัสนี้..ไม่ว่า จะกี่ครั้ง....
ไม่ว่าจะเนิ่นนานเท่าไหร่....
ควอนจียงคนนี้... จะไม่มีวัน ทิ้งหายไปไหน.....

ตราบจน วันตาย..........................

สองร่างสัมผัสรักซึ่งกันและกัน
แลกเปลี่ยน ว่ามอุ่นซ่านของร่างกาย....
ทักสัมผัสร้อนอุ่น ไหลเวียนไปทั่วร่าง....
ซ่านสัมผัส...ให้หัวใจได้อุ่นรัก...............
รัก.... รัก...คนคนนี้ที่โอบรัก... ทุกสัมผัสที่โอบกอด....
ตราบนาน เท่านาน....จะขอรัก..ควอนจียงคนนี้ ตลอดไป.....

......................................
...........................................................
..............................................................................................

# Boy I love your style, I love your smile
Wish that you could be
Only mine be only mine #

เสียงเพลงจากโทรศัพท์เรือนสวย ดังขึ้น....
ในคืนที่ทองฟ้ามืดครึ้มไปด้วยเมฆหนา เต็ม ท้องฟ้า

“ซึงรี พูดครับ.....” เสียงหวานพูดกลับ เมื่อเห็นว่า หมายเลขที่ไม่คุ้นตา
เรียกเข้ามา.......

ใบหน้าเป็นกังวล ของคนที่ได้ รับโทรศัพท์....
อยู่ ในสายตา ของคนที่ชื่อว่าเป็น แม่...
ทุกอย่าง...ที่คนตัวเล็ก กระทำ... หรือแม้แต่ได้ยิน....
คนที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่...ยังคง อยู่เคียงข้างเสมอ......


ต้นเสียงเรียกข้าวของโทรศัพท์ แจ้งข่าว.....
ที่ แม้จะฟังได้แค่เพียงประโยคแรกเท่านั้น....
ความเจ็บปวด....

หัวใจ...ที่เหมือนแตกสลาย.....ก็บดบัง....ประสาทสัมผัสทั้งมวล.....
น้ำตา ไหลริน อาบสองแก้ม...สติ ที่เหมือนไร้ ตัวตน... ก่อตัวขึ้น......

“แม่ฮ่ะ.....ผมจะไปหาพี่จียง.....”
เสียงสะอื้น บอกผู้เป็นแม่....
น้ำตา ยังคงไหลริน...อาบลงที่ข้างแก้ม...ทั้งสอง....
................

ห้องสีขาว.... ประดับดอกไม้...หลากสี.....
ดอกไม้...ที่ซึงรีชอบ..ถูกนำมาวาง ไปทั่วทั้งห้อง.....

กับใครอีกหนึ่งคนที่ริมหน้าต่าง....บานกระจก.....
สายฝนเริ่ม พรำตกลงมา.....หลังจากที่ตั้งเค้ามานาน

“ผมหนาวจังฮ่ะ..... กอดผมหน่อยได้ไหม????”
เสียงหวาน.... กดเสียงสั่นให้ ร่าเริง เหมือนกับเสียงนั้น..ยังคงปกติ....

“มาแล้วหรอ....ซึงรี.....” เสียงนุ่ม ยังคง...พูด...ราบเรียบเหมือนเดิม.. ติดที่เบา...ลง กว่าปกติ..เพียงนิดเดียว.....

“คิดถึงจัง.... กอดพี่หน่อยได้ไหม???.....”
จียง....อ้าแขน พร้อมรับสัมผัส จากคนที่เป็นที่รัก......

“ซึงรี... พี่เหนื่อยเหลือเกิน.....
เหนื่อยที่ต้องคอยโอบกอดนาย....

เหนื่อยที่ต้อง ให้ความอบอุ่นแก่นาย.....
สัญญาได้ไหม???...ต่อจากนี้ต่อไป..นายจะต้อง... ดูแลตัวเองให้ดีๆๆๆ....

เวลาที่หนาว เพียงแค่ห่มผ้านายก็จะอุ่นขึ้น....”....เสียงของจียงแผ่วเบา...
แต่ยังคงซึ่งความหมาย....

“ไม่ พี่อย่าพูดแบบนี้น่ะ....
ถ้าผมหนาว...แต่ ผมจะกอดใคร.... ไม่... พี่จียง...ต้องอยู่กับผมน่ะ....”
เสียงสะอื้นรับรู้ถึงความรู้สึก......เขากำลังจะถูกทิ้ง......

ไม่นาน... สิ่งที่คาดคิด ก็มาถึง...เมื่อ...คำพูดที่บาดในหัวใจ มันดังขึ้น.....

“ซึงรี... พี่ต้องไปแล้ว..รักษาตัวดีๆๆน่ะ....”
คำอำลา..ที่ง่ายๆๆ แต่ ก็...เงียบไปพร้อมกับ เสียงที่ดัง....จากใครอีกคน....

“ไม่น่ะ.... อย่าไป..... พี่จียง...ไม่น่ะ..อย่าไป......”
เสียงร้องเรียกที่ดังไปทั่วทั้งห้อง....
เมื่อใครอีกคน ได้ จากไป.....
ทั้งๆๆที่ความรัก....ที่มี..มันกลับกำลังเพิ่มพูน....
“พี่ไม่รักซึงรีแล้ว...พี่ ทิ้งซึงรี พี่ไม่รักซึงรีแล้ว.... กลับมาน่ะ พี่ยง.......กลับมาน่ะ....”
น้ำตา อาบไหลริน ข้างสองแก้ม......
ไร้มือหนาที่คอยสัมผัส เช็ด...น้ำใสจากดวงตา...
ต่อจากนี้ ไร้เสียงนุ่ม ที่ข้างหู..คอยปลอบประโลม.....
ไร้ สัมผัส จุมพิตหวานคอยให้จูบซับน้ำตา.....
ไร้อ้อมแขนโอบกอด....ยามหนาวสั่น.....

ต่อจากนี้... อี ซึงฮยอน.... ไร้ซึ่ง คอวน จียง....เคียงข้าง...
เมื่อ.... อีกคน...จำต้องจากไป..ไกลแสนไกล.....

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เช้าสดใส.....
เริ่มขึ้น...... เมื่อ ค่ำคืนที่ผ่านมา พรำฝนที่ตกหนัก.....
ท้องฟ้า หลังฝน ย่อม แจ่มใส เสมอ.........

1 ปีแล้ว...หลังจากที่จียงได้จากไป.....
นับตั้งแต่ วันนี้...หลังจากการพบกันในครั้งนี้....

ตั้งแต่นี้ต่อไป...อี ซึงฮยอน คนนี้...จะ อยู่ต่อไปโดยไม่มี ควอนจียงให้ได้......

ร่างเล็ก แต่ตัว ด้วยชุดสีขาว ทั้งตัว....
พร้อมช่อกุหลาบสีแดงสด....
กุกลาบสีแดง.... ที่พี่จียง..ชอบที่สุด.......

“แม่ฮ่ะ..วันนี้ซึงรี จะไปหาพี่จียง......”
เสียงหวานบอกผู้เป็นแม่..ลงเดินลงบันไดลงมา......

“ให้ แม่ไปด้วยไหม????”....
“ไม่ต้องฮ่ะ.... ผมอยากอยู่กับพี่จียง ..แค่สองคน.....ผมจะขับรถไปเอง...”

...............................
.....................................................



สายลม พัดแผ่ว.......
ท้องฟ้าแจ่มใส......นานแค่ไหนแล้ว..ที่ไม่ได้เจอ......

วันนี้ จะเป็นวัน ที่ อี ซึงฮยอน เข็มแข่งที่สุด........

รูปสลัก แผ่นหินตรงหนา......
กับชื่อสลักนามว่า...ควอน จียง.......

ช่อดอกไม้สีขาว ถูกวางไว้ที่หน้าชื่อ...ของคนที่เป็นที่รัก....
คนที่ยังคนอยู่ ในหัวใจเสมอ.....

คนที่ไม่ว่าจะนานสักแค่ไหน... อี ซึงฮยอนคนนี้ก็ยังคงรัก...คนคนนี้เสมอ....

“พี่จียง.... 1 ปีแล้วสิน่ะ.....
นี่ผมเศร้า...มา ตั้ง นานขนาดนี้เลย หรือไง.....ฮึ (ยิ้มที่มุมปากเ ผยให้เห็นเขี้ยว)

ขอบคุณน่ะครับ...ตลอดเวลาที่ผ่านมา....ที่รัก....
หลายปีที่พี่อยู่กับผม...ที่เราเคียงข้างกันมาโดยตลอด.....

ผมนี่มันไม่เอาไหนเลยจริงๆ ต้องให้พี่ คอยมาเตือนตลอด...
ขอบคุณ..ครับ.....
ต่อจากนี้ ไม่ว่า จะเป็นคืนที่ฝนตก...ท้องฟ้าจะคำรามแค่ไหน.....

ในนี้..... ในหัวใจของผม....
จะมีพี่คอยโอบกอดให้ความอบอุ่นอยู่เสมอ.......

ไม่ว่า จะนานสักแค่ไหน....
พี่ยังคนเป็น...หนึ่ง..ในหัวใจของผมเสมอ.....
ไม่ว่าผมจะมีใครหรือไม่ก็ตาม.. แต่คนที่ผมรักที่สุดคือพี่ครับ......
สุดที่รัก.... รักที่สุด..ควอนจียง....”

รอยยิ้ม...จากร่างเล็ก ประทับรอยจูบไปทีศิลา....
สายลมพัดโบก.....บอกสัมผัสถึงการรับรู้......
สายลมที่ต่อจากนี้ ไม่ว่า จะหนาวสั่นสักแค่ไหน.....
หัวใจของจียง จะโอบกอดหัวใจของ อี ซึงฮยอน เสมอ.....

/////////////////////////////////

ค่ำคืนที่ผ่านมา....
หลังจากที่ ร่างเล็ก ได้ เข้าสู้ภวังค์ แห่งนิทรา....
น้ำเสียงคุ้นหู ดังขึ้น..พร้อมกับอ้อมกอดที่โหยหา....
“ซึงรี.....ต่อจากนี้... อย่าร้องไห้อีก.....
อย่าทำร้ายตัวเอง.......

นานมากแล้ว...ที่พี่ต้องทนเจ็บปวด มองคนที่พี่รักร้องไห้.....
พี่ยังอยู่ข้างๆนายเสมอ.....
ในวันที่นาย หนาวสั่น...คิดถึงพี่..พี่ยังคงโอบกอดหัวใจของนายไว้เสมอ....

พี่ไม่ได้ไปไหน...

พี่ยังคงอยู่ในความทรงจำ.....
ยังคงอยู่ในหัวใจของนายตลอดไป......

และนาย ก็ ยังคงอยู่ไร้หัวใจของพี่ ไม่มีเปลี่ยนแปลง.....
สัญญากับพี่ ว่าต่อแต่นี้...ขอให้จงเข้มแข็ง.....”

“หัวใจของผม....ยังมีแค่เพียงพี่เท่านั้น..พี่ยังคงอยู่ในความทรงจำ....
ยังคงอู่ในหัวใจของผม อยู่เสมอ
ผมสัญญา..... ผมสัญญา... พี่อย่าห่วงผมน่ะ...
ต่อจากนี้ไป... ผมจะเข้มแข็ง.....”
สิ้นเสียงตอบรับ....จุมพิตสัมผัสที่หน้าผาก...และกลีบปากบาง...
ก็ประทับ เป็นสัญญาณ ของคำสัญญา......

ความฝัน... ที่เหมือนจริง... เมื่อคืนที่ผ่านมา..สัมผัสแห่งรอยจูบ..ยังคงอยู่.....
ขอบคุณความรัก....ขอบคุณ....
สายลม พัดผ่านอีกครั้ง.......ที่สายตา หันกลับไปมอง.....ยังแผ่น หลุมฝังศพ ของคนที่เป็นที่รัก.....
รอยยิ้ม เจือบนใบหน้า......

Lexus Hybrid Concept FT-HS คันหรู...สีขาว...ขับเคลื่อนออกจากบริเวณสุสาน...
มุ่งตรงสู่โลกภายนอก...อย่างเข้มแข็ง........

ภายใต้ การกอบกุมหัวใจ.. ..ในรัก.....







++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


Talk 's _________________>///<

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เรื่องนี้ มาวิน..ใน สามเรื่องที่เขียน คู่นี้มา.....
เป็นเรื่องล่าสุด ที่เป็นโครงเรื่อง....
แต่เป็รเรื่องแรกที่จบ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


คู่นี้...ทำไม ถึงได้เขียน ยากเยี่ยงนี้นอห...(สำรับไรเตอร์ คนนี้)

เอาหล่ะ...ยังไงก็ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันน่ะค่ะ....

ขอเม้นแบบสะใจฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
จะว่าจะชม ได้ตามสบายค่ะ...
บอกแค่ว่า เรื่องนี้...ใช้เวลาได้ยาวนานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

อ่า...พูดไรไม่ออก...ซึ่ง..น้ำตาไหล.....(ไม่ใช่ในเรื่อง..... แต่ นั้นเพราะ.....
อ๊ากกกกกกกกกกกก อิน้ำ เขียน จีรี ได้เป็นเรื่องแล้วคร้า....)