...~PiMPaPoRn~...FiCTioN...

[SF]I'm Sorry~~~TT^TT

ยองเบ.....เลว ~~~

??_??

//////////////////////////////////////////////////////////

แถบทิวเขา แห่งความอุดมสมบูรณ์
ที่ ที่เต็มไปด้วยความสุข .... ความเข้าใจซึ่งกันและกัน
ที่ที่เต็มไปด้วยความรัก.......
.
.
.
ความรัก
.
.
.
ความรัก ?????????????????อย่างนั้นหรอ......

แล้ว ทำไม... หัวใจของผม ในตอนนี้ มันถึงได้ ....
ไม่มีความรู้สึกอื่นใด...สำหรับคำจำกัดความ....ของคำนี้เลยหล่ะ...
คำที่ เรียกว่า ....."ความรัก".....มันคืออะไรกันแน่....


///////////////////////////////////////////////

กว่าสิบปีมาแล้ว ที่เฝ้าห่วงคิดถึง เหตุผลบ้าๆ ที่ติดตาม มาจวบจนทุกวันนี้
ว่าทำไมถึงต้องแคร์ ต้องสนใจ ใครคนนั้น มาโดยตลอด
ทำไม ถึง ไม่เปลี่ยนใจ
ทำไมถึงยอมเจ็บอยู่ร่ำไป ...เจ็บเพียงกายไม่นานก็คงหาย
.
.
แต่เจ็บที่บาดลึกในใจ.....
ทำไม มันถึงไม่หายซักที.....
.
.
.แล้วทำไม คนอย่างควอน จียงคนนี้ ถึงต้องมานั่งพร่ำเพ้อ ถึงเรื่องราวบ้าๆๆพวกนี้ อย่างไม่มีจบสิ้นแบบนี้...
อยากหนี.... แค่อยากหนี...เท่านั้นหรือ????
อยากจบ....แค่อยากจบ เท่านั้นใช่ไหม???.
แล้วทำไม ถึงไม่ลืม คนคนนั้นสักที.....
ทำไม ถึงไม่ยอมลืม.... สักที....

ออกไปจากใจชั้นได้ไหม???

ออกไปได้ไหม???

ออกไปให้พ้นสักที......

ใครก็ได้...ช่วยเอา ทง ยงแบ ออกไปให้พ้นจากใจ ของควอน จียงคนนี้สักที.....
.
.
.
TT^TT~~ ได้โปรด ~~TT^TT

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"ยงแบ...."
เสียงเรียก จาก ด้านหลังดังขึ้น เมื่อเห็นคนที่เป็นเจ้าของชื่อ กำลัง ....

จูบอย่าง ดูดดื่ม ??? กับใครบางคน......

ใครคนนั้น ที่ คนที่เรียก ไม่เคยรู้จัก....

"อะไรของนายจียง.. จะเซ้าซี้ไปถึงไหน" เสียงบอกว่าระอา และน่ารำคาญนักแล้ว...
กับคนคนนี้

"อ่ะขอโทษ....ชั้น แค่ จะมาตาม เห็นออกมานานแล้ว"
จียงบอก ใบหน้าก้มต่ำ ไม่กล้า แม้จะมองหน้า คนที่คุยด้วย.....

หญิงสาวอีกคน..ที่ตอนนี้ ได้ฝากกลิ่นกายหอมไว้ที่ตัวของยงแบ
ได้จากไปแล้ว พร้อมๆๆกับรอยจูบ.... ที่ข้างแก้ม ของคนตรงหน้า...

"จียง.... ทำไมนายยังไม่เข้าใจอีก ...ว่าชั้นชอบผู้หญิง....
นายเข้าใจไหม???
เรื่องระหว่างเรา มันเป็นไปไม่ได้หรอกน่ะ....
นายอย่าพยายามเลย..."

"แล้ว ทำไมก่อนหน้านี้ นายถึงได้ดีกับชั้นนักล่ะ
ทำไม นายถึงทำเหมือนกับชั้นเป็นคนสำคัญ...
หลอกให้ ชั้นรักจนหมด ใจ...แล้ว ทำไม......" จียงพูด้วยน้ำเสียง......

"แต่นั่นมันก็แค่เพื่อน....
นายเข้าใจไหม?? ว่านั่นคือ ความ เป็นเพื่อน..."

คำว่าเพื่อน มันกัดกิน กัดกร่อนในหัวใจ.......


หลายปีผ่านมาแล้วที่ เหตุการณ์ ในครั้งนั้น ได้ ทำให้เราสองคน ได้ ห่างกันไป โดยปริยาย
ระยะเวลาหลายปีนั่น ไม่ได้ ทำให้หัวใจ ของควอนจียงคนนี้ ดีขึ้นเลย...

ซ้ำร้ายกลับบั่นทอนจิตใจให้คิดถึงแต่เขา..อยู่ตลอดเวลา...
มันแย่ลง...

ทุกที
ทุกที..

เหนื่อย....

จนเหมือนอยากจะหยุดหายใจ......

------------------------------------------------------------------

หนีจากความรู้สึกนั้นมา..นานเท่าไหร่มันก็ไม่ลบเลือน.....

ยิ่งพอกลับมาเจอกันอีกครั้ง...
มันก็ยิ่งเจ็บปวด.......

พระเจ้า ได้โปรด ทำไม ทำร้ายจิตใจของผมได้ขนาดนี้.....
.
.
.
.

+++++++++++++++++++

วันงานปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่....

หลายๆๆคน ต่างยินดี ที่ ได้กลับมาเจอกันอีกครั้งในรั้ว มหา,ลัย
แต่ ทำไม...กลับเป็นผม ที่ไม่ยินดีด้วยเลย....

"อ้าว นายก็ มาเรียนที่นี่เหมือนกันหรอ...." เสียงของซึงฮยอนทักขึ้น....
เมื่อเดินเข้ามาใกล้ ....
พร้อมๆๆ กับยงแบ ที่เดินตามหลังมา....และ หญิงสาว ที่ คิดว่าคงไม่เคยซ้ำหน้า อยู่ในอ้อมกอด ของใครคนนั้น

"อืม... ไม่คิดว่าจะเจอนายที่นี่น่ะ" จียงพูดกลับไป พร้อมส่งยิ้ม..เรื่ออย่างฝืนให้กับซึงฮยอน

"อื้อ....ดีใจว่ะ ที่ กลับมาเจอแกอีกครั้ง.... ให้ตายดิ...
ย้าย รร. ไป ตั้งแต่ ม.ปลายปีสอง แบบไม่บอกกันมั่ง.... " ซึงฮยอน เอ่ยทัก ตรงดิ่งเข้าไปลูบผมของจียง
.
.
.

น้ำเสียงของทั้งสอง ส่งรอยยิ้มให้แก่กัน...
แต่ใคนอีกคนกับหญิงสาวกลับเงียบ.....
มีเพียงแค่มือหนานั่นเท่านั้น ที่ ไล้ลูบไปตามส่วนเว้า ของหญิงสาว...... ด้านข้าง....
เรียกรอยยิ้มเย้ายวน อันเชื้อเชิญ

.
.
.

"แล้วทำไม ชั้นต้องมาเจอนายที่นี่ด้วย...." เสียงที่ติดไม่พอใจ พูดขึ้น..
ทั้งที่ไม่หันกลับมามองหน้าเสียด้วยซ้ำ.....

มีเพียงรอยยิ้มให้กับหญิงสาว ที่ข้างกาย....

.................................

"ก็แล้วทำไม ชั้นจะมาที่นี่ไม่ได้" จียงแย้ง....พยายามกลั่นน้ำเสียบให้เรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้....
"ก็นึกว่านายจะตามชั้นมาซ่ะอีก" รอยยิ้ม เหยียดเผยให้ห็นที่มุมปาก....

รอยยิ้ม ที่ มีให้เห็นแค่เฉพาะจียง......

"ทำไมนายพูดแบบนั่นล่ะยงแบ " ซึงฮยอน ที่ โอบไหล่ของจียงไหล่ หรือ เพื่อปลอบ...
เพราะเริ่มรับรู้แล้วว่าเจ้าของร่างเล็กที่เคียงข้างตอนนี้ กำลังสะอื้น.....

€€€€€€€€€€€€€

นายเหนื่อยใช่ไหมจียง.... ที่ต้องมาทน กับคนแบบนั้น
นายเจ็บปวดใช่ไหมจียง....ที่ต้องมารัก ...คนที่มันไม่เคยเห็นค่าความรักเลย.......
อย่าง ทงยองเบ.....

อยากปลอบเหลือเกิน....นายเองก็รับรู้......
แต่ ระหว่างเรา...ชั้นเองก็รู้เช่นกันว่าเราเป็นได้แค่เพียงเพื่อน....
เพราะชั้นคงจะ ทำร้าย อี ซึงฮยอน คนที่ชั้นรัก ไม่ได้....

...............................

ขอบใจ ซึงฮยอน ชั้นรู้ว่านายเองก็รักชั้นมาก..รักอย่างที่เพื่อนรักกัน...
และชั้นก็ไม่ขอให้นายปลอบชั้นไปมากกว่านี้อีกแล้ว....
แค่รู้ว่ามีนาย และซึงรี คอยปลอบโยน แบบนี้ ชั้น ก็ ยิ่งเจ็บ.....ขึ้นไปอีก....


ใช่เพราะชั้นอิจฉา ความรัก ที่เปิดเผย ของพวกนาย.....

€€€€€€€€€€€€€€€€€€

"ก็แล้ว ทำไม มหาลัย มีตั้งเยอะแยะ ....ทำไมถึงมาเรียน ที่นี่หล่ะ" ยองเบพูด เหยียดยิ้ม...
ใบหน้า ท่าทาง... ยังคง สะอิดสะเอียด กับความรัก ของจียง ที่มีให้สิน่ะ.....

"ขอโทษ ที่มันทำ ให้นายต้องลำบากใจ....
แต่ อยากให้รู้ไว้ว่าชั้นเข้มแข็งพอที่จะ จากไปเพราะนายหรอกน่ะ "
จียง ยิ้มรับขับน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา....
พร้อมพูดก่อนที่ จะเดินจากไป...

"ฮ่าๆๆ แล้วชั้นจะคอยดูจียง.....
ว่านาย จะลืมชั้นได้ไหม?????" ยองเบตะโกนไล่หลัง เรียกเสียงฮาและรอยยิ้ม ได้ จาก หญิงสาวข้างกาย

"มันจะมากไปแล้วน่ะยงแบ....." ซึงฮยอน ....
" ไม่มากไปหรอก สำหรับคนอย่างควอน จียง..."
ยงแบ พูดแค่นั้น ก่อนที่จะสาวเอวหญิงสาวร่างบาง ติดสอยห้อยตามเป็นตุ๊กตา หน้ารถ สำหรับวันนี้ ออกไป


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


สุดท้ายแล้ว...หลังจากวันนั้น หัวใจที่เริ่มดีขึ้น กลับ เต้นรัวขึ้นมาอีกครั้ง
ทำไม ยามที่พบหน้า ทำไม หัวใจมันถึงทรยศ ผู้เป็นเจ้าของได้ขนาดนี้.......

ตั้งแต่วันนี้ ตลอดสี่ปี.....ทง ยงแบ..ไม่เคยควงสาวซ้ำหน้า
ไม่เคยคุยกับบควอนจียง ด้วย ภาษาที่เข้าใจกันได้ด้วยดี....

แต่นั่นแหล่ะ .... ทำไมกัน ทำไม หัวใจมันยังเรียหร้องหาแต่คนคนนั้นด้วย.....


>>>......วัน รับปริญญา......<<<<


วันนี้เป็นวันที่แสนสุข.....ทุกคนต่างรายล้อมมาร่วมยินดี....
ยงแบ ยังคงมีสาวๆๆ มาแสดงความยินดี อย่าง อบอุ่น...

ทุกๆๆคนต่างถ่ายรูป คู่ซึ่งกันและกัน.....
ทุกๆๆคน ใช่ ทุกๆๆคน......

แต่เพียงแค่ ถ้าในนั้นมีจียง...จะไม่มี ยงแบ

.
.

"นายไม่ถ่ายรูปคู่กันมั่งหรอ...." เสียงของซึงฮยอน ดังขั้น....
ให้ยงแบและจียง....ถ่ายรูปคู่...รอยยิ้มเจือนๆๆมีขึ้นบนใบหน้าจียง....
แต่ใบหน้าที่แฝงไปด้วยความ ไม่สบอารมณ์ มีขึ้นที่ใบหน้าของยงแบ....

ระหว่าง ที่ถ่ายรุปคู่....
ทำไม เพียงแค่ยืนเคียงข้างกันก็พอนี่...ทำไม ต้องมาทำให้ใจสั่น โดยการ โอบ เอวกันแบบนี้ด้วย.....

"เมื่อไหร่ นายถึงจะเลิก ตอแยชั้นสักทีจียง
มันนานมากไปแล้วน่ะ....... ยังเจ็บไม่พออีกหรอ"
"ทำไมนายต้องคอยหาเรื่องชั้นตลอด...
" นั่นก็แค่ การเอาคืนเท่านั้น......"
เสียงกระซิบ แผ่วเบา ที่ข้างหู....
แต่เจ็บปวดไปที่หัวใจของ จียง.....


แค่เอาคืน.....

แค่เอาคืนเท่านั้นหรอ??????????

แล้วมันเรื่องอะไรกัน.......?????

--------------------------------------------------

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

ตอนนี้..... ได้ ออกมาจาก ทิวเขา ที่ แสนสุขนั่นแล้ว....

อยากลบทิ้งความทรงจำ ทั้งหมด ให้ ทิ้งไป...

ทิ้งไปพร้อมกับหมกควัน บนทิวเขา.....
แล้วจมดิ่งตัวเองลงสู่......น้ำทะเลลึก.....

ฮึ...สุดท้ายแล้ว ที่ผ่านมา....ความเป็นเพื่อนระหว่างเรา มันคงไม่มีแล้วสิน่ะ...
มันหายไปตั้งแต่วันนั้น.......

วันตาย ของผู้หญิง...ที่คิดว่าตัวเองคือที่รัก ของ ยงแบ..

.
.
.

หลายปี ที่ผ่านมา.....
คำว่าความรัก แทบจะไม่เคยมี ในส่วนลึกของยงแบ
แต่แล้ว เพียงแค่ใครคนหนึ่งงผ่านเข้ามาในชีวิต....
ยงแบก็เปลี่ยนไป....


รัก ใครคนนั้น ตราบ ชั่วชีวิต นั่นคือคำประกาศิต.....
แต่นายเคยรู้ไหม???ว่า ชั้นคนนี้รักนาย มานานกว่าที่ใครคนนั้นจะเข้ามา.......

เพียงแค่วันนั้น วันทั้งนายและชั้น ต่างก็ไม่ได้สติกันทั้งคู่.....
มันคือวันที่ชั้นมีความสุขที่สุด.......
เพราะมันคือวันที่เรา ต่างเป็นของกันและกัน......

และสุขยิ่งกว่า ที่ใครคนนั้นของนาย มาเจอเข้าพอดี.....
ฮึ ไม่อยากจะคิดเลย ว่าความบังเอิญ ที่เกิดขึ้นอย่างไม่ได้จตั้งใจนั่น....
จะทำให้สติ ของหญิงสาวคนนั้น ..ขาดหาย...ไป......

ไร้สติ...จนสุดท้าย....ต้องมาจากไป เพราะ ขาดสติ...

เธอข้าม ถนนไม่ทันระวังเอง.....

แต่ ทำไม นายถึงได้โทษความผิดนั่นให้ชั้นแต่เพียงผู้เดียว.....


หรือ เพราะคำว่ารักจากชั้นในครั้งนั้น นายถึงได้ถือโทษ ชั้นมาตลอด...หล่ะยงแเบ.....

หรือ อาจเป็นเพียงแค่ " คืนนี้ มาดูอะไร ที่ ห้องของยงแบสิ....." กระดาษแผ่นนี้นะหรอ...

เพียงแค่ว่า บังเอิญว่าลายมือนั้นเป็นของชั้น ...ใช่ไหม???


-/////////////////////////////-



อ่า ไม่เอาแล้ว...เรื่องราวเจ็บปวดที่ผ่านมา มันเจ็บจนเกินจะทนแล้ว......
ไม่ขออยู่ อกีต่อไปแล้ว.....
ลาก่อน...ยงแบ...


สายน้ำพัด โหมขึ้นมาเพียงน้อยนิด จาก คลื่นน้ำ ที่เงียบสงบ...
นำพาร่างโปร่งที่เดินเรื่อยลงไปจนสุด .....ทางที่ปลายขอบของชายฝั่ง...
วังน้ำวน ที่ห่างจาก ชายฝั่งกลืน.... ร่างนั่นจนลิบตา....

.
.
.
.

END

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


สเปเชียล....ยงแบ

ไม่ใช่ว่า ผมไม่รักควอนจียง....
แต่ นั่นเพราะว่ารัก มากไป.....

รักจนไม่อาจที่ จะสามารถ เคียงข้างเขาได้......
เหตุการณ์วันนั้น...ผมไม่เมาแต่แต่สักนิดเดียว....

แต่ทำไม... ในวันเดียวกันนั่นเอง ที่ผมบอกเลิกกับเธอคนนั้น...
และในคืนนั้น เธอต้องมาเจอ กับเหตุผลที่ต้องบอกเลิก....

เป็นใครก็ต้องช๊อค....

แต่ที่ช๊อค ยิ่งกว่า.... ทำไม จียง ถึงเป็นเจ้าของลายมือ ที่อยู่บนกระดาษแผ่นนั้น
บนกำมือของเธอ......ที่ผม เคยรัก....

.
.
.
ผมดูเลวไปใช่ไหม??? ที่ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผมได้ทำร้าย คนที่รักผมมาโดยตลอด....
เพราะอะไรผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน.....
.
.
แต่ตอนนี้ จียง ได้จากผมไปแล้ว....
จากไปไกล... โดยไม่ให้เห็น แม้เพียงร่างกายที่ไร้วิญญาณนั่น....

จากไป พร้อม.... กับความเจ็บปวด ที่ผม..... ไม่เคยได้รับรู้.........
จากไป ทั้งๆๆที่ ผม ยังไม่เคย ได้เอ่อย คำขอโทษ เลยสักคำ..........

จากไป ในวัน..เดียวกัน กับที่ผม รู้ความจริง....ว่าลายมือนั่น....
มันแค่การ หลอกลวง....

"เธอคนนั้น หลอกให้จียงเขียนข้อความนั่น ก่อนที่จะตัดสินใจ ทำอะไรโดยโยนความผิดทั้งหมด
ให้แก่จียง....."ซึงฮยอน เป็นคนมาบอก...
หลังจาก ที่ซึงรี แฟนของตน ได้กลับมาจาก ออสเตรเรีย และเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง

ผมแค่อยากจะขอโทษ ...และ ปรับความเข้าใจกัน ..ก็เท่านั้น......

เพียงแค่ บอกว่า "ตลอดเวลา ชั้นรักนายมาโดยตลอดน่ะจียง...ชั้นขอโทษ..."


///////////////


วันก่อนที่ จียงจะจากไป...

"จียง ออกมาเจอ กันหน่อยสิ...มีเรื่องสำคัญอยากพูดด้วย...." เสียงของยงแบพูดปลายสายด้วยน้ำเสียงนุ่ม
แต่ จียงกลับคิดตรงข้าม ....จะมาไม้ไหน....
"มาคุยเรื่องระหว่างเราให้มันจบซ่ะที....ชั้นอยากบอก.....(ว่ารักนาย)"

ยังไม่ทันที่ ประโยคสุดท้ายจะออกไป ...ปลายเสียงก็ ตอบกลับมา....
"เราไม่มีเรื่องต้องคุยกัน.... ลาก่อน..." แล้วสายก็ตัดไป...ติดต่อไม่ได้ตั้งแต่นั้นมา....

จนในที่สุด.... ก็มาเห็นเพียงร่อยรอยสุดท้าย.... ที่ชายหาด...แห่งนี้.....

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

จียง..นายจากไปโดย ไม่รับฟังอะไรสักอย่าง...
ไม่เหลือแม้กระทั่งร่างกายให้ได้ เจอะเจอ....

นายรอชั้น..ที่ตรงนั้น ....
ชั้นจะลงไปเจอกับนาย อธิบายทุกอย่าง....

แล้วเราจะได้อยู่ด้วยกันสักที......

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เสียงนกร้อง...ดังก้องกังวาล
แว่วเสียงคลื่นซัดสาด ...สัมผัสที่ริมหาดทราย....
คลื่นน้ำ...ดูกลืน ....สิ่งแปลกปลอม ให้จมหาย ไปพร้อม กับคลื่นลูกใหม่ ที่เข้ามา.......






FIN


/////////////////

..................Talk .......................

มันเป็นเพียงฟิคชั่ววูบ ที่เขียนแบบจิตๆๆ
เขียนแล้ว รู้สึก ว่า ...เอ๊ะ.. ทำไม ..มันแปลกๆๆฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ