[SF] Vanilla Flavor : G-Ri

posted on 22 Feb 2009 18:21 by earos in ShotFiC

[SF] Vanilla Flavor : G-Ri
Paring : G-Ri
Author : *NAM*
ส่งท้ายยูสนี้ ด้วยเรื่องนี้ก็แล้วกันน่ะค่ะ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เพียงแค่เห็นหน้า ที่ปลายลิ้นก็สัมผัสถึงรสวนิลาหวานนุ่ม
อยากรู้จริงๆว่าถ้าได้ลิ้มรสนายจริงๆแล้ว มันจะหวาน นุ่ม ละมุน ยิ่งกว่าที่คิดไหม??
.
.
.
สายตาที่เฝ้ามองไปยังใครคนหนึ่ง
เพียงแค่เดินผ่านสายตา ที่ละผ่านลำกล้องเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น
แต่ความรู้สึก กลับชัดเจนขึ้นมาที่ปลายลิ้น

คนคนนั้น ทำให้ปลายลิ้นรู้สึก ...

...สัมผัสถึงรสวนิลา ที่หวานนุ่มละมุน....

"มันเพราะอะไรกัน อยู่ๆกลับอยากกินไอสครีมรสวนิลาขึ้นมาซ่ะงั้น"
เสียงของจียง บอกกับเพื่อนรัก ทง ยองเบ ที่นั่ง ฟังเพลงอยู่ข้างๆ
มือสะกิดเรียกเพื่อให้รับรู้ถึง ความรู้สึกอะไรบางอย่าง

"อะไรว่ะ" ยองเบ ที่กำลังเคลิ้มกับเพลงใหม่ ที่วันนี้จียง อุสาหะโดดเรียน
เพื่อนั่งทำเพลงมาให้เขาได้นั่งฟังก่อนใคร

"ไม่รู้ว่ะ อยู่ๆก็อยากกินไอสครีมรสวนิลา"
จียงบอกไป ทั้งๆที่สายตากลับกำลังสอดส่องเพื่อมองหา
ที่มา ของคน ที่ทำให้เขารู้สึกอยากไอสครีมรสวนิลา

ที่ว่านั่น

"อยากกิน?? ปกติ ไม่กินนี่หว่า .....ไหนแกบอกว่าไม่ชอบ"
ยองเบ ทำหน้ามุ่ย กำลังสับสน กับอาการของเพื่อนรัก

"ก็มันไม่รู้ดิ แต่ตอนนี้กูอยาก ..ไปเถอะ... นี่ไม่รู้ดิ กูบอกไม่ถูก
รู้สึกว่า ตอนนี้มันกำลังหวานๆละมุนที่ปลายลิ้นยังไงก็ไม่รู้ ไปเถอะน่ะๆ .... "
จียงเซ้าซี้ยองเบ ให้รีบไปร้าน ไอสครีม ร้านโปรดที่อยู่ภายใน มหาวิทยาลัย
.
.
ร้านเจ้าประจำของสามเพื่อนซี้ ควอน จียง ทง ยองเบ และชเว ซึงฮยอน
.
.

อ้อ ลืมแนะนำตัวไป อันยองซาเฮโย โย้ .... ผม ควอน จียงน่ะ
แต่ แฟนฟิคส่วนมากเรียกผมว่าควอน จีจี้..= = !!

ผมเองละก็งง ไม่รู้เรียกไปได้ยังไง จีจี้..... ผมไม่ได้บ้าจี้ขนาดน๊านนนนนนนนนนนน
ผมเป็นนักศึกษาปี 3 เอกการดนตรีสากล

ส่วนที่เมื่อกี้กำลัง จับกล้องถ่ายรู้ จะแชะนั่นนี่ อยู่ ก็เพราะ อยากจะให้ไอ้เพื่อนรัก เอกกำกับศิลป์
มันพิจารณาเพลงที่เพิ่งโรดิวซ์ใหม่ให้หน่อย

ก็เลยมาละเลง กับกล้องของมันแทน ก็มันอยากบอกว่าอยากฟังเพลงโดยที่ไม่เห็นหน้าผมน่ะสิ...
กลัวว่าเห็นหน้าแล้ว จะคอมเม้นเพลงไม่ถูก เพราะอคติที่มันเป็นเพลงที่จียงแต่ง...

มันจะฟังไม่เคยเพราะสักที....(กะอีแค่ มีชื่อว่าจียงแต่ง มันบอกว่าไม่ต้องฟังหรอกกลัวเสียหู...
โธ่...ไอ้เตี้ย เมิงจะอคติกับชื่อและผลงานกูไปถึงหนายยยยยยยย)

ไม่ใช่อะไรหรอกครับ...ผมรู้ดี นั่นเป็นเพราะ มันอยากใช้สมาธิที่มีอยู่นั่น พิจารณาต่างหากละ
มันอ่ะเป็นลูกชายโปดิวเซอร์ใหญ่ นี่นา พรสวรรค์เรื่องเพลงมีมาก...แต่ดันไม่ชอบซ่ะงั้น
(อีกอย่างบ้านมันมีสตูดิโอ โปรดิวซ์เพลงที่ห้องใต้ดินอีกต่างหาก ไอ้เตี้ย..เมิงจะเพอร์เฟกค์ไปไหนว่ะ)
//แต่ไรเตอร์ แอบ ปลื้มใจน่ะย่ะ.....//

บ่น บ่น ๆไป ปาก ที่ปลายลิ้นก็แผล็ป อยากกินไอสคีมรสวนิลาไป
สุดท้ายทนไม่ไหว จนต้องได้ทำลายความสงบของมันโดยการชวนมากินนี่แหล่ะ

อ้อ ...ที่เมื่อกี้ ผมเองก็รู้สึกแปลกๆน่ะ ว่าทำไม ถึงอยากกินไอสครีมรส วนิลาซ่ะงั้น
ทั้งๆที่ผม กลับไม่ชอบ รสวนิลา เอาซ่ะเลย....
(ก็ รู้สึกว่ามันหวานเลี่ยนยังไงพิกล อ่ะ เลยไม่ชอบ)

อยากกินแทบบ้า.....แต่ตอนนี้......
.
.
"กลับกระเดือกไม่ลงคอ สักกะติ๊ด" จียงทำหน้าเซ็งๆเมื่อเห็นไอสครีมรสดังกล่าว ที่ตอนนี้ ตั้งอยู่ ที่โต๊ะ...

"ไหนบอกว่าอยากกิน แล้วนั่น....นั่งเขี่ยๆทำไมว่ะ กินดิ อร่อยดีออก..." คนที่ชอบช็อคโก้ชิพเป็นชีวิต เอ่ยขึ้น
เมื่อเห็นไอ้เพื่อนตัวดี ที่ลากเขามา กำลังใช้ช้อนเขี่ยไปมา ที่ลูกไอครีมที่เริ่มละลายตัว อยู่ในถ้วยแก้ว

"กินไม่ลงว่ะ....ตอนนี้ไม่อยากกินแระ ...ก็รู้นี่หว่า ว่ากูไม่กินวนิลา..."

"แล้วเมื่อกี้ เพื่อนพันธ์เดียวกับเจ้าบอสตัวไหนมันบอกว่าอยากกินว่ะ"

"เชี๊ยะแมร่ง....ตอนนี้กูไม่กินแล้ว...กลับเถอะ..." จียง อาการเริ่มวีนออก เพราะถ้าไม่เหวี่ยงกลบ
อาจโดนพ่อนักเทศนั่นบ่นให้ฟังเรื่องความประหยัดไม่ได้

อะไรว่ะ บ้านมัน โค-ต-ร รวย แต่ งก ชิบ....

จียงทำท่าว่าจะเริ่มตีหน้าแสดงอาการเอาแต่ใจ ออกมาให้เห็น
แต่คนตรงข้ามโต๊ะ อย่างยองเบ กลับกำลังนั่งกิน ไอสครีมอย่างออกรส....
ทำไงได้ ซื้อมาแล้วก็ต้องกินให้หมด..ก่อนจะหยิบถ้วยที่อยู่ตรงหน้าของอีกคน มานั่งกินต่อ...มันซ่ะเอง.....= =

.
.
.
ก่อนที่จียงกำลังจะก้าวขา เดินออกไปยังโต๊ะ...
มือนึงของยองเบก็คว้าหมับ เอาไว้ที่แขนของร่างโปร่ง แล้วก็ส่งคำถามที่หน้าสงสัย ให้ เจ้าหนุ่มจอมวีนได้หันไปตามคำบอกเล่า

"ซึงฮยอนมันมากับใครว่ะ แมร่ง..น่ารักโคตร.." ยองเบ อ้าปากค้าง กับอีกมือที่ตักไอ้สครีมค้างไว้พูดขึ้น

แล้วเจ้าของดวงตา ภายใต้กรอบแว่นสีชาขอบเขียวก็หันไปมองตาม....
จากนั้นสิ่งที่เขาเห็น.....

ไอสครีมรสวนิลา..... ความรู้สึกนี้... ที่ปลายลิ้น มันเริ่มเกิดขึ้นอีกครั้งแล้ว....

มันไม่ใช่จากไอ้กอลิล่าร่างยักษ์นั่น...

แต่เจ้าของร่างเล็ก น่ารักนั่นต่างหากล่ะ....
เจ้าหนูไอสครีม รสวนิลาของช๊านนนนนนนนนนนนนนน

"กูจอง..."
"คนที่เดินมากับ ซึงฮยอน อ่ะกูจอง เมิงได้ยินไหม?? ยองเบ"
เสียงที่พูด เหมือนเพ้อ ... อาการเหมือนคนที่กำลังตกอยู่ให้ห้วงหลุมอะไรสักอย่างของควอนจียง ทำให้ยองเบ ละสายตาจากน้องน่ารัก
หันมามองหน้าเพื่อนแทน....

"หน้าเมิงบ่งบอกมากว่ะ จียง....ว่าเมิงจะเอาคนนี้ ให้จงได้"
"ก็เออดิ..กูจะเอา..แมร่ง... นี่แหล่ะ ตัวกำเนิด รสวนิลาขของกูหล่ะ"

"ว่าแต่เด็กนั่นใครว่ะยองเบ ทำไมกูไม่เคยเห็น" จียงกลับมานั่งที่เก้าอี้ตามเดิม
"น้องมันคงจะโผล่หน้า ไปให้พี่ได้เจอที่สตูดิโอหรอกน่ะฮ่ะ พี่จียง..."เสียงของแดซอง เด็กปี 2
หนึ่งในกลุ่มที่มาสนิทด้วย เพราะเป็นลูกเจ้าของร้านนี้
"นั่นอ่ะ น้อง ซึงรี เด็กเฟรชชี่เอกการแสดงอ่ะพี่ ที่มากับพี่ซึงฮยอนก็เพราะว่าเป็นพี่รหัสน้องรหัสกัน
อ้อ...อีกอย่าง ที่น่าสนใจตรงที่ว่า ไม่ได้เป็นเด็กของพี่ซึงฮยอนด้วยน่ะฮ่ะ
เพราะน้องเป็นญาติของพี่ซึงฮยอน ..... ใกล้กันเกินไป พี่ซึงฮยอนบอก ..ไม่รับประทาน ญาติตัวเองครับ"
คำบอกเล่าของน้องรหัสที่รัก ของจียงบอกขึ้น ทำให้ใจมันชื้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก...

ทางสะดวกแบบนี้ ฮึฮึ ไม่ผิดใช่ไหม?? ที่ต่อจากนี้คนอย่าง ควอน จียง
จะหาทางมาเรียนให้ได้ ทุกวันขึ้น
เพียงเพราะว่าอย่ากเห็นหน้าน้องน่ารัก .....ซึงรี...

...............................................................................

พูดถึงได้ไม่นาน เจ้าของร่างบาง ที่ถูกพูดถึงกับเพื่อนสนิท ฉายาเจ้ากอลิล่าหน้าหล่อ ก็ เดินมาถึงร้าน
ใบหน้าหวานใส กับรอยยิ้มที่ละลายโลก ถูกส่งมอบให้กับทุกๆคน ที่สบตา
ไม่พ้นแม้กระทั่งกับยองเบ....
แต่ทำไม.... พอหันมาทางควอนจียง รอยยิ้มนั้น กลับ.......

อ๊า.....

ชั้นอยากละลายนายเป็นไอสครีมรสวนิลานี่ ชะมัดเลย.....
(แกคิดอะไรอยู่ว่ะ จียง...........>//////<....................ไรเตอร์)

เมื่อมาถึงที่โต๊ะ ... สิ่งแรก ที่เห็นคือ ... เจ้ากอลิล่ามันดัน....
"จียงขยับดิ นั่งด้วย....."
"โธ่....ทำไมเมิงไม่ให้น้องนารัก มานั่งกะกรู.... กรู ไม่อยากนั่งกับเมิ๊ง......" เสียงของจียงร้องดังที่ข้างใน
แต่สุดท้ายก็ ขยับกายให้ เพื่อนตัวดีมันนั่งอยู่ดี
ส่วน ซึงรี ...ก็แน่นอนว่า ไปนั่งข้างๆกับยองเบ.....
โอ๊ยยยยยยยยยยยย อิจฉาว่ะ...

"เออ อยู่กันครบเลย... จะแนะนำให้รู้จัก ..นี่ อี ซึงฮยอน น้องรหัสกู
แล้วก็ เป็นลูกของพี่ชายกูด้วย นับแล้วก็หลานกูนั่นแหล่ะ
ทำความรู้จักกันไว้ซ่ะ ....." ซึงฮยอน พูดขึ้น ก่อนจะเรียกแดซอง ให้มารับ ออเดอร์

"เอาวนิลาช็อคไอซ์ มา 2 ที่ " ซึงอยอนพูด

"เฮ้ย..เอามาทำไมเยอะแยะ....อ้อ ดีครับ น้อง...เอ่อ..พี่ยองเบน่ะ "
ยองเบ เกิดอาการอึกอัก กับชื่อของน้องน่ารัก....
จึงส่งให้ คนตัวเล็ก ได้ยกยิ้มหวานมอบให้ ก่อนบอกด้วยเสียงอันนุ่มนิ่มจากริมฝีปากบางนั่น
"เรียกผมว่าซึงรีก็ได้ฮ่ะ...." ซีงรียิ้มหวานน้อยๆให้กับรุ่นพี่ เพื่อนของซึงฮยอน
ก่อนจะหันมาหา แล้วบอกกับซึงฮยอน...ว่า
"อาฮ่ะ ...ซึงรีเอาวนิลาถ้วยใหญ่เลยน่ะ ซึงรชอบวนิลา..."
อา.....คำว่า "อา" ทำให้ ซึงฮยอน สำลักน้ำพรวด...

"ซึงรี....บอกกี่ครั้งแล้ว ว่า อย่าเรียก "อา" เวลา อยู่ข้างนอก...
พี่ซึงฮยอน พี่ซึงฮยอน จำไว้ๆ"
"อ้อ ...ขอโทษ ครับอา.....เอ่อ พี่ซึงฮยอน..."

อาการของคน ทั้งสอง.....
กับเพื่อนรัก...ที่พอได้ยิน คนน่ารัก เจ้าซึงฮยอน ว่า "อา" ...แค่นั้น แหล่ะ...
เพื่อนรักอีกสองคนของซึงฮยอน ที่อยู่ด้วย ณ เวลานั้น ก็ปล่อยก๊าก กันออกมากทันที...
ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

"ถึงว่าทำไม แดซองมันบอกว่า ต่อให้ตายยังไง แกก็ไม่มีทางเคี้ยวเด็กนี่แน่นอน
มันเพราะแบบนี้นี่เอง..." ยองเบ พูด พร้อมๆ กับนั่งหัวเราะตัวงอต่อไป....

"พูดมากน่าไอ้เตี้ย.... หลานกู มันไม่ประสาน่ะเว้ย..." ซึงฮยอน ตบไปที่หมวกใบโปรดของยองเบ
จึงทำให้สิ้นสุด ของการหัวเราะในครั้งนั้น ของยองเบ....

"ทำอะไรทำได้...ยกเว้น หมวกเว้ย....หวง...." ยองเบ พูดขึ้น....
"เออ...แล้วจะทำไม" ซึงฮยอนพูด พร้อมกับทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น....
และดูเหมือนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ เมื่อวนิลาช็อคไอซ์ 2 ถ้วยถูกนำว่ามาวางที่ตรงหน้า ของผู้มาใหม่ทั้งสอง

สังเกตุกันไหม??
ว่า...

รู้สึกจะมีใครคนหนึ่ง มันเงียบ ผิดปกติ.....

ใช่

นั่นก็คือ ไอ้คน ที่มันร้องจะกิน วนิลาช็อคไอซ์ เมื่อครู่ แต่กระเดือกไม่ลงนี่เอง...
ตอนนี้มันกำลังนั่งเงียบ เพื่อกำลังนั่งฟังเสียงหัวใจของตัวเอง....

เสียงหัวใจที่บอกไว้เพียงว่า......

"เพียงแค่เห็นหน้า ที่ปลายลิ้นก็สัมผัสถึงรสวนิลาหวานนุ่ม
อยากรู้จริงๆว่าถ้าได้ลิ้มรสนายจริงๆแล้ว มันจะหวาน นุ่ม ละมุน ยิ่งกว่าที่คิดไหม??"

พร้อมกับความมาดหมาย ....

ไม่ว่า เจ้าอากอลิล่ามันจะหวงน้องรหัส หรือหลานรักของมันสักเท่าไหร่....
ชูสามนิ้ว เหมือนลูกเสือสามัญของไทยไว้เลยว่า....

ควอนจียงคนนี้ จะต้อง เอา อี ซึงฮยอน มาเป็นยอดรัก ...ให้จงได้.......

"น้องซึงรีครับ.... พี่ชื่อ ควอน จียงน่ะ "
เมื่อทุกอย่างดูเหมือนจะเงียบ...เสียงของจียงที่เงียบไปนานก็เอ่ยขึ้น
พร้อมกับส่งมือที่พร่ำเขียนเพลงนั้นเพื่อสัมผัสทักทายกับมือน้อยๆของร่างบาง

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ...พี่จียง" ยิ้มน้อยๆ แต่ส่งผ่านความหวานทะลุหัวใจของ ควอนจียง
.
.
.
การกระทำ นั้น...เรียกรอยยิ้ม อย่างมีเลศนัยให้กับยองเบ

และสายตาพิฆาต จากซึงอยอน...
สายที่ก็บอกไว้ด้วยว่า ....นี่หลานกู อย่าคิดรุ่มร่าม

การกระทำที่มันมีความหมายที่บอกไว้ว่า

"คนนี้กูจอง....ต่อให้ จะเกิดอะไรขึ้น ก็จะเอามาให้จงได้"

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

หลายเดือนมาแล้ว หลังจากที่ได้เข้ามา เรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้
โชคดีมากๆ ที่สอบเข้า เรียนได้ที่เดียว กับอาเล็ก... (ชเว ซึงฮยอน)
อาเป็นลูกคนสุดท้องของปู่ และผม ก็เป็นหลานคนแรก ของปู่เช่นกัน
จึงไม่แปลกเท่าไหร่ ที่อายุของผม จะ เป็นน้องของอาเพียงแค่ไม่กี่ปีเท่านั้น

และที่โชคดีกว่านั้น..... ผมดีใจมากๆ ที่อาดันกลายมาเป็นพี่รหัสของผมซ่ะนี่.....
นั่นเพราะผมไม่มีพี่รหัสปี 2 กับปี 4 ดังนั้น รหัสของเรา
จึงมีแค่เพียงผม กับ อาเล็ก เท่านั้นเอง....

เพราะผมเรียกอามาโดยตลอด พอจะให้มาเรียกพี่ซึงฮยอนเฉยๆผมก็รู้สึกแปลกๆเหมือนกันน่ะ
แต่ตอนนี้ก็ชักเริ่มคุ้นๆแล้วหล่ะ ....

จะให้เรียกคนที่นิสัยแบบนั้นว่า"อา"ต่อหน้าคนอื่นๆ มันก็ดูแปลกๆน่ะ
นิสัย โคตร จะต๊องเลย.... = =??

และก็หลายอาทิตย์แล้ว ที่ผมได้รู้จักกับพี่ๆ เพื่อนของอา....
ให้ตายเถอะ....

นับจากวันนั้นเป็นต้นมา..
ชีวิตเด็กมหาลัย ของ อี ซึงฮยอน ก็ไม่สงบสุข....

เนื่องมาจากเพื่อนของอา ที่ชื่อ....ควอน จียง นั่นแหล่ะ

ก่อนหน้านั้น ผม ไม่เคยเห็นพี่เขาเลยสักครั้ง
ถ้าอาไม่แนะนำให้รู้จัก ต่อให้เจอกันที่ไหนผมก็คงไม่รู้หรอกว่า คนคนนั้นคือคนในมหาลัยของเรา
แล้วหลังจากนั้น.... เหตุการณ์ต่างๆมันก็เกิดขึ้น...

วันที่ 1 - เดินเข้ามาเนียนทักทาย ทั้งที่มาดักรอหน้าคณะ พร้อมดอกกุหลาบ หนึ่งดอก
พร้อมกับคำบอกว่าครบรอบ 24 ชั่วโมงที่รู้จักกัน
โห.....มุขเน่าสนิท

วันที่ 2 - ดักรอหลังเลิกเรียน มาหลอกผมให้ วันนี้ไปกินช๊อคโก้ไอซ์ที่ร้านพี่แดซอง ว่านัดอากับพี่ยองเบไว้
แต่สุดท้าย อากับพี่ยองเบ กลับบ้านตั้งแต่เที่ยงโน่น เพราะ พาแฟนไปเที่ยว

วันที่ 3 - วันนี้มาแปลก...อยู่ๆเอาไอพอด มายัดใส่ที่หูของผม.....รู้ไหม...ว่าอาการเข้าใกล้แบบนั้น
มันก็ทำให้ผมใจเต้นได้เหมือนกันน่ะ...เอาใส่ที่หูให้ไม่พอ...แล้วมาเป่าอะไรที่หูผมละนั่น
อรึ๊ย....จั๊กกะจี้น่ะ......

วันที่ 4 .....

วันที่ 5.....

นับจากวันนั้น มาจนถึงวันนี้ ครบ 3 เดือนกว่าๆได้แล้ว....
พี่จียงก็ยังคงมีอะไร มาให้ผมได้เจอหน้าอยู่ทุกวัน

จากเมื่อก่อน มีคนบอกว่า แต่ละเทอมนับวันมาเรียนได้ ไม่ถึง 100 วัน
แต่ ที่ผ่านมานี่ จะร้อยกว่าวัน ได้แล้ว ที่ผมเห็นพี่จียง มาเรียน
แล้วก็ หมั่นหานั่นนี่ มาล่อผมซ่ะเหลือเกิน.....

มาทำแบบนี้...

หัวใจของผมมันก็เต้นรัวได้เหมือนกันน่ะฮ่ะ.....

--------------------------------------------------------------------------------------------

"ซึงรี คบกับจียงหรอ...??" คำถามของซึงฮยอน มีขึ้น เมื่อทั้งคู่กลับมาถึงบ้านพัก
"ปะ เปล่า ที่ครับอา" เสียงของซึงรีตะกุกตะกัก....
ใจเต้นแปลกๆแฮะ.....

"เห็นหมู่นี้สนิทกับมันจังน่ะ...ก็นึกว่าเสร็จไอ้จียงมันไปแระ" ซึงฮยอนตีสีหน้าเคร่งถามซึงรี
" ไม่ใช่สักหน่อย...พี่เขาก็แค่เอ็นดู ผม ก็เท่านั้นเอง....." ซึงรี ก้มหน้างุด ตอบเสียงอ่อย
นี่หัวใจมันเป็นอะไร ทำไมหมู่นี้ชอบเต้นรัวจัง....แค่ได้ยินเพียงชื่อ หัวใจมันก็สั่นไม่ยอมหยุด

เมื่อเห็นซึงรีตีหน้ากลัว สุดขีด ทำตัวลุกลี้ลุกลน เหมือนถูกจับผิด
ซึงฮยอนกลับเผยรอยยิ้มขึ้นที่มุมปาก แล้วก็ลุกขึ้นไปนั่งใกล้ๆกับหลานชาย

"ไม่ต้องกลัว ขนาดนั้นหรอกน่า อาไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย จียงมันก็เป็นคนดี
คบกับมันมานาน มีหรือที่จะไม่รู้ว่านิสัยของเพื่อนมันเป็นยังไง" นั่งเอนหลังที่โซฟานุ่ม มือลูบไปที่ผมนุ่มนิ่ม

"น่าเสียดายนัก ที่นายเป็นหลานชั้น ... แต่ก็ยังดี ที่จียงมันหลงแกซ่ะขนาดนั้น" ซึงอยอนคิดในใจ
.
.
.
"แล้วนายไม่รู้สึกอะไรกับจียงมันเลยหรอ.." ซึงฮยอนถามขึ้น
"อาฮ่ะ ไอ้อาการทีใจมันเต้นรัวๆ เหมือนกับจะทะลุออกมาเวลาเจอหน้าเนี๊ยะมันแปลว่าอะไร
แค่ผมได้เห็นหน้า หรือแค่ได้ยินชื่อพี่จียง ผมเจ็บมากเลย" ซึงรี เล่าอาการแปลกๆที่ระยะหลังเกิดขึ้น มากซ่ะจนควบคุมตัวเองแทบไม่อยู่

"แต่พอพี่จียงมานั่งใกล้ๆ เอามือมาพาดที่บ่า หัวใจผมกับรู้สึกอบอุ่น...
มันอุ่นมากเสียจนร้อน พอร้อนมากๆ มันก็สั่น เหมือนหนาว
อยากเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดนั้น ยังไงงั้นแหล่ะ "
"มันคืออะไรครับอา...."
คำถามถูกรัวเข้าใส่ซึงฮยอน ไม่หยุดหย่อน

แล้วคำตอบที่ซึงรีได้รับ นั่นเป็นเพียงรอยยิ้ม......

รอยยิ้มของเพชรฆาต หน้าหยก....

รอยยิ้ม ที่ เป็นปลื้มแทนเพื่อนรัก.......
"ท่าทางหลานกูจะเสร็จเมิงจริงๆใช่ไหมจียง....."

แล้ว สิ่งที่อาเล็กทำ เพื่อเป็นคำตอบให้กับซึงรีก็คือ.....
เสียงกระซิบ ที่ข้างๆหู พร้อมกับขบนิดที่ปลายติ่งหูเล็กๆนั่น
"นั่นเรียกว่า รักจียง มันแล้วไงล่ะ" แล้วระเบิดเสียงหัวเราะอย่างชอบใจ ทันที......

พร้อมกับเสียงโอ๊ย....... พลั่ก....
เพราะศอกเล็กอัตโนมัติ ของยูโดสายดำ ร่างบาง ....
ทำไม ทีกับซึงฮยอน กลับ มีปฏิกิริยา การป้องกันตัว

แต่....กับจียง.....

รู้แค่เพียงว่า เหมือนตัวเองจะกลายเป็นวนิลาช็อคไอซ์ ละลายไปต่อหน้าต่อตา
ไปซะทุกครั้งน่ะ ......

.
.
.
หรือ นั่น จะเรียกว่า "รัก" จริงๆน่ะ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เช้าวันต่อมา อาการของคน ที่เรียกว่าตกอยู่ในห้วงของความรัก
ก็กำลังมองหา ใครคนหนึ่ง ที่ตลอดทุกๆวันได้เจอหน้า

แต่วันนี้ กลับยังไม่เห็นแม้เงา....

"นี่ก็เลิกเรียนมานานแล้วน่ะ...ถ้ายังไม่มาจะโกรธจริงๆด้วย" ซึงรีนั่งบ่น อยู่ที่ม้านั่งตัวประจำ
ที่มักมานั่งเล่นกับจียง

มานั่งรอเขาอยู่ตั้งแต่ เลิกเรียน มาจนจะ 6 โมงเย็นก็ยังไม่เห็นแม้เงา
แล้วอาการของความน้อยใจก็ประทุขึ้น .....

"คนบ้า ไม่มาก็อย่ามาเจอกันอีกเลย...." ซึงรีงอลฟ้า งอลลม แก้มป่อง
กระฟัดกระเฟียด ลุกขึ้น จะกลับบ้านพัก...

แล้วมือลึกลับ ก็คว้าหมับเข้าที่มือนุ่มนิ่ม....
อีกมือหยิบสายไอพอดอีกข้างใส่เข้าไปยังใบหูน่ารัก

"มาทำไม " เสียงของซึงรี แหวใส่...
"อยากให้คนน่ารักได้ฟังเพลงเพราะๆ" จียงอมยิ้ม ใส่
"ไม่ฟังแล้ว ไม่มีอารมณ์"....ซึงรี เชิด หน้า มือเริ่มสลัดการเกาะกุมของจียง
"แต่เพลงนี้พี่แต่งเพื่อซึงรีน่ะ "
"ไม่อยากฟัง ไม่อยากเจอหน้าแล้ว " เพราะอาการงอลของตน ทำให้มีฐิฑิ ที่ ไม่น่าจะมี.....
มือใหญ่ปล่อยมือบางอย่างง่ายดาย นิ่งเงียบ แล้วหันหลังกลับทางเดิม

อาการอึ้งของคนตัวเล็กเกิดขึ้นในทันที
นี่มันอะไรกัน คนที่ควรจะงอล ควรเป็นเขาไม่ใช่หรอ....

แล้วนั่นทำไม....

"พี่ จี ยง ..................." เสียงเรียกอ่อยๆ ดังขึ้น

คนที่แกล้งงอล หันหน้ากลับมาพร้อมกับประโยคเด็ด.....

"พี่รักซึงรีน่ะ เป็นแฟนพี่ได้ไหม??"

"..........................."

.
.
.

"ซึงฮยอน มันเล่าเรื่องมื่อคืนให้พี่ฟังหมดแล้วน่ะ...
วนิลาช๊อคไอซ์ถ้วยโปรดของพี่"

แล้วจะให้ ผมตอบไปยังไงละครับทีนี้...
จะให้ผมตอบคนเจ้าเล่ห์ตรงหน้านี้ว่ายังไงดี......

ว่าแต่" วนิลาช๊อคไอซ์" นี่ มันหมายความว่ายังไงกัน???

.
.
.

"แล้วตกลงจะตอบพี่ยังไงล่ะครับ "จียง พูด พร้อมกับเอียงไปกระซิบที่ข้างหูของคนน่ารัก
เรียกใบหน้า ที่แดงก่ำ ของร่างบาง ให้ก้มลง ยิ่งกว่า
ก่อนจะซบลงไปที่หน้าอกของคนตรงหน้ากับประโยคที่ทำเอาจียงแทบจะอยากให้ถึงคอนโดเพียงเวลา เสี้ยววินาที

.

.

.

"ไปกินวนิลาช๊อคไอซ์ที่ห้องพี่ได้ไหม??"

.
.
.
.
.

ทำไมต้องวนิลาช๊อคไอซ์
"ก็เพียงแค่เห็นหน้าของคนน่ารัก ที่ปลายลิ้นก็สัมผัสถึงรสวนิลาหวานนุ่ม "จียงบอกกับซึงรี
ในวันที่ครบรอบ 100 วันของการเจอกัน พร้อมกับจี้ รูปหัวใจที่สร้อยคอ

"ทำไมต้องสัมผัสที่ปลายลิ้นด้วยล่ะ "ซึงรีถามหน้าแดงก่ำ
"เพราะพี่อยากสัมผัส ซึงรีไง ไม่เข้าใจอีกหรอ....."
"บ้า....พูดมาได้ คิดอะไรอยู่"
"หัวใจของพี่ มันเป็นยังไง ซึงรีไม่รับรู้หรือไง....."
"ก็เพราะว่ารู้น่ะสิ.... ถึงได้บอกว่าบ้า...เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย แล้วจะมาสัมผัสได้ยังไงกัน...."

"ถ้าคิดจะลิ้มรสวนิลาถ้วยนี้ ต้องตีตราจองก่อนใช่ไหม??" จียงพูดพร้อมกับส่งจูบไปให้ ที่หน้าผากมน
"บ้า ไม่พูดกับพี่จียงแล้ว....ผมกลับน่ะ....
ตราบใดที่พี่ไม่ชอบวนิลาช๊อคไอซ์ พี่ก็ไม่ชอบผมหรอก.." ซึงรี พูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกมา...
แต่มือหนากับคว้าเอวบางไว้ พร้อมกับ คำพูด ที่ชวนให้คิดไปไกล

"วนิลาถ้วยไหนก็ไม่น่ากินเท่าถ้วยนี้หรอก พี่อยากกินวนิลาถ้วยนี้ถ้วยเดียวเท่านั้น"
จียงกระซิบที่ใบหูจากด้านหลัง แผ่วเบาแต่หนักแน่น
ริมฝีปากไล่เรี่ย ไปทั่วที่ปลายติ่งหูก่อนขบเม้ม ให้วาบหวาม
ร่างบาง ไร้ซึ่งเรียวแรงในทันที.....

"แต่ตราบใดที่เรา ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน
คงไม่มีวันได้ลิ้มรส วนิลาช็อคไอซ์ถ้วยนี้เป็นแน่ รอให้ถึงวันนั้นก็แล้วกันฮ่ะ"
"พี่จะรอให้ถึงวันนั้น น่ะซึงรี วันที่พี่จะได้ลิ้มลองวนิลาถ้วยนี้ เพียงหนึ่งเดียว"

.
.
.

อยากรู้จริงๆว่าถ้าได้ลิ้มรสนายจริงๆแล้ว มันจะหวาน นุ่ม ละมุน ยิ่งกว่าที่คิดไหม??

.
.
.

End

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เอาหล่ะค่ะ จบแระ กับ ฟิคอำลา ยูส *NAM*
ต่อไปนี้จะเปลี่ยนชื่อยูสใหม่แล้วน่ะค่ะ .....

ไม่มีเหตุผลที่ดีพอที่จะบอกได้
แต่ได้บอกไปกับแอดมินของบ้านแล้ว

เนื้อเรื่องเป็นยังไงๆ ก็ ให้บอกมาด้วยน่ะค่ะ
คิดว่าหลายๆคนคง งงๆ แน่เลย ยังไงก็บอกมาด้วยน่ะค่ะ
เพราะบางที มันอาจมี สเปเชียล ต่อจากนี้ อิอิ .....