...~PiMPaPoRn~...FiCTioN...

Title : Wait...Love...Impossible
Author : *NAM*
Story : oRoZo

ความรัก...คำนี้หลายครั้งที่ต้องเข้าไปเกี่ยวข้อง
ความรัก...คำนี้ทำให้ใครหลายๆคน รอบกายต้องเจ็บปวด
ความรัก...คำนี้ทำให้ใครหลายๆคนข้างกาย ต้องร้องไห้
และความรัก ...คำนี้เองเช่นกัน ที่ทำให้ใครหลายๆคน รอบกายต่างต้องการเพื่อที่จะไขว่คว้ามัน

เพราะความรัก...ไม่เพียงแค่ เจ็บปวด ร้องไห้
แต่รักคำนี้ ยังส่งให้หัวใจได้มีความสุข เคียงข้างไป พร้อมๆกัน

.
.
.

แล้วทำไมรักที่มี มันถึงสื่อออกไปไม่ถึงใครคนนั้นสักที....
.
.
.
จะต้องให้รอไปอีกจนถึงเมื่อไหร่กัน...

"ทั้งที่อยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อมมือถึง แต่ไกลเหลือเกินในความรู้สึกที่เรียกว่า ความรัก
ทั้งที่อยู่ห่างแค่เพียงย่างก้าว แต่ใจที่สื่อไป ส่งให้เท่าไหร่ก็ไม่เคยได้รับการตอบสนอง"

-----------------------------------------------------------------------------------

นานเท่าไหร่แล้วที่จียงไม่อาจรู้ ไม่เคยรู้ และไม่คิดอยากจะรับรู้
ถึงการที่ต้องมาเป็น ที่ปรึกษาทางด้านหัวใจให้ใครต่อใครแบบนี้

นานเท่าไหร่แล้ว ก็บอกตัวเองไม่ได้เช่นกัน.....
ที่ต้องทนทรมาณ กับความรู้สึกของตัวเอง


ต่อใครอีกคนที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้ที่มาขอคำแนะนำ



แล้วใครอีกคน คนนั้น .............................นายจะเคยรู้บ้างไหม.....
ว่า ควอน จียง คนนี้ ไม่เคยรักใครสักคนเลย มานานเท่าไหร่แล้ว
ตั้งแต่ได้เจอนาย....ทง ยองเบ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

สายฝน สายน้ำที่มาจากท้องฟ้าที่มืดครึ้ม กำลังทิ้งตัวพุ่งลงสู่พื้นดิน พื้นหญ้า
ส่งมอบความสดชื่อเขียวขจีให้แก้ สรรพสิ่งทั้งมวล บนโลกมนุษย์

จะมีใครรู้บ้างไหม???

ว่าน้ำตาจากฟ้า น้ำที่คิดว่าคือความสดใส
แท้ที่จริงแล้ว มันคือน้ำตา จากความเจ็บปวดที่ยากเกินจะเก็บกดไว้จากท้องฟ้าต่างหากล่ะ

.....
.................

"จียง.....จียง.....ควอน จียง.." เสียงใสของเพื่อนสาวร่วมห้อง ดังมาจากข้างหลัง
ทำให้คนที่เป็นเจ้าของชื่อถึงกระสะดุ้ง

"อ่ะ ฮ่ะ...ว่าไงน่ะ" คนที่พร่ำพรรณา ถึงที่มาของน้ำฝนถึงกับสะดุ้ง ตื่นจากภวังค์ตรงหน้า....
ภวังค์ ที่มองเพียงผิวเผินจะเห็นว่า ใครคนนี้ นั่งมองสายฝนเท่านั้นที่โปรยปราย

แต่จะมีใครเล่า ที่จะเห็น...อะไรที่มากกว่านั้น....ซ่อนอยู่อีกฝากฝั่งของม่านแห่งสายฝน.....
หลังม่านฝนจากท้องฟ้า ม่านที่กั้นความรู้สึก
หลังม่าน ที่มีม้านั่งหินอ่อนเรือนพักผ่อน ใต้ร่มไม้ใหญ่ ที่ที่มี คนสองคน ชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง
กำลังนั่งกุมมือ โอบอุ่มส่งมอบความอบอุ่นให้แก่กันและกัน

ความอบอุ่น ที่ใจของคนคนนี้ ไม่มีวันจะได้สัมผัสถึง.....

"อ่ะ เมื่อกี้ว่าไงน่ะ ซอนเย" จียง ที่หันกลับมามองหน้า เพื่อนสาวร่วมห้อง ม.ปลายปี 3 ห้อง เอ
ที่ตอนนี้ กำลังนั่งอยู่ๆที่โตีะเรียนข้างๆที่ตัวเขานั่งอยู่

"จียง.....ฉันจะทำยังไงดี.... ตอนนี้ฉันเหนื่อยเหลือเกิน" ซอนเย นั่งก้มหน้า หลบสายตาที่หันไปมองของจียง

อีกแล้วสิน่ะ .....
นี่ก็คงเป็นอีกคนนึง ที่เข้ามาหาเขา เพียงเพื่อจะปรึกษา
ปรึกษา ปัญหา ของหัวใจ........ปัญหา ของความรัก

"เหนื่อยก็หยุดพัก...หนักก็ปล่อย..." จียงพูดได้เพียงเท่านี้
เพราะ ทุกครั้งที่เธอเข้ามา.... ไม่พ้น.....เรื่องหัวใจที่มันคลุมเครือ...
ระหว่างคนสองคน.... ของเธอ และเขา คนนั้นของเธอ....

"นี่จะต้องเป็นฉันใช่ไหม?? ที่ต้องเป็นฝ่ายเจ็บปวดเพียงคนเดียว
ทำไมละจียง ทำไมต้องเป็นฉันด้วย.... ฮือ....."
น้ำตา กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
กี่คนต่อกี่คน ที่เข้ามา พูดคุยเรื่องนี้ .....
เข้ามาเพื่อขอคำปรึกษาที่สบายใจกลับไป.....

"มันอยู่ที่เธอจะเลือกเองน่ะ....ว่าจะแบกความเจ็บปวดมันไปตลอดแบบนี้
หรือจะหยุดและวางมันลงไป....
เพียงแค่เราวาง ทุกอย่างก็จบ...
ในเมื่อเหนื่อย และล้ากับมันเต็มทน ทำไมเราต้องแบกมันด้วยล่ะ...."
นั่นสิน่ะ...ผมบอกออกไปแล้ว บอกใครต่อใครได้....
ก็แล้ว ทำไม ตัวเองถึงทำไม่ได้สักที....ทำไมกัน...

คำพูดของจียง เรียกรอยยิ้มความมั่นใจจากเพื่อนสาวให้กลับมาอีกครั้ง
"นั่นสิน่ะ....ขอบใจน่ะจียง
ต่อจากนนี้จะจะปล่อยมัน.....
ในเมื่อรักไม่ได้....หาคนใมห่ซ่ะก็จบ...."
แล้วใบหน้าที่ลบเลือนคราบน้ำตาของเพื่อนสาว ก็จากไปพร้อมกับรอยยิ้ม
และทิศทางเดิมที่เธอเข้ามา....

สุดท้าย ขอบคุณ ที่ทุกๆครั้ง.... และทุกๆคน ก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม
กลับมาเป็นคนที่มีความสุข ...หายจากความเจ็บปวดของความรัก....


------------------------

ยังไม่ทันได้หายโล่งใจ จากเพื่อนสาว ใครอีกคน ที่ทำให้หัวใจทั้งใจชาวาบไปกับสิ่งที่เห็นเมื่อครู่ก็เข้ามา
พร้อมกับเนื้อตัวที่เปียกโชกไปด้วย น้ำ.....

พริ้วผม แม้จะสั้น แต่เมื่อยามที่ต้องน้ำ ก็เผยให้เห็นประกายวาบวับ.....
เส้นผมละเอียดถูกเจ้าขอพัดไปมา เพื่อไล่เกล็ดของน้ำให้จางไป.....

"จียง....จียง...." น้ำเสียงเรียกของคนร่างหนา เรียกด้วยน้ำเสียงที่เจอไปด้วยรอยยิ้ม
ใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม กับสายตาที่อบอวลไปด้วยความสุขนั่น....

คงจะเป็นอีกครั้ง ในหลายๆครั้งแล้วสิน่ะ....
.
.
.
ที่ ทง ยองเบ สามารถจีบสาวได้มาไว้ในสต๊อกเพิ่มขึ้นอีกคน

"เรียกทำไม....แล้วนั่นไปทำอะไรมา ตัวเปียกขนาดนี้..."
คำพูดที่ส่งไป ไม่พ้นเจือความห่วงใยที่ส่งไปให้
มือน้อยควานหาผ้าขนหนูผืนเล้กที่เตรียมเก้บไว้เช็ดเองยามเปียกปอน ตอนนี้กลับถูกส่งยื่นให้กับ
คนตรงหน้า.....

">____< ก็เมื่อกี้น่ะสิ.... ได้มาอีกแล้ว หนึ่ง....
เป็นสาวสวยซ่ะด้วย.... ไม่นึกว่าจะง่ายขนาดนี้ว่ะ.....
ให้ทายละกันว่าเป็นใคร....." ยองเบ พูดพร้อมกับจับผ้าผืนน้อยหมุนไปมาๆๆที่มือ ยังไม่ยอมเอาไปเช็ดผมที่เปียก...

"ก็แล้วจะรู้ไหม?? นี่กี่คนแล้ว ทำไม ไม่จริงจังกับใครสักที"
ก็ได้ แต่ พูด แบบนี้... พูด ทั้งๆๆที่ข้างในหัวใจตอนนี้ มันช้ำเสียจน อยากจะหยุดเต้น

"ไม่รู้สิ....แต่คิดว่า คนนี้คงจะของจริงแล้วมั๊ง...
ทำไงได้ว่ะก็ คนมันมีสเน่ห์....ว่าแต่แกเถอะ....เมื่อไหร่"
ยองเบสวนคำถามย้อนกลับ...ทำเอาคนที่โสด สนิทมานาน ถึงกับผง่ะ

"ก็แล้วไหงวกกลับมาได้.... "ใบหน้า ที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อ เรียกรอยยิ้มให้คนตรงหน้าได้เห็น...

"เฮ้ย...จริงดิ นี่อย่าบอกว่าแกมีแล้วน่ะ" ....เสียงระรื่นของยองเบ ดังได้ไม่นาน
คนที่ทำให้หัวใจของจียงหยุดเต้นไปแล้วจริงๆๆก็เข้ามา...

"หัวเราะอะไรกันนักหนาฮึ..ยองเบ..." เสียงหวานใส ของสาวสวย ประจำห้อง
สาวสุดป๊อบประจำโรงเรียน พูดขึ้น....
ความสัมพันธ์ที่ใครก็ดูออก ว่ามันมากกว่าความเป็นเพื่อนร่วมห้อง.....


"อ้อ..จียง นี่ไง คนที่ชั้นพูดถึง....
และคิดว่าต่อไปนี้คงจะหยุด แค่ที่ตรงนี้แล้วหล่ะ" ยองเบ ใช้ผ้าเล็กผืนนั้น
ผืนที่จียง สละให้ไป.....

เพื่อเช็ด ผมที่เปียกชื่นของคนข้างกาย.......


ผ้าน้อยผืนนั้น มันก็เหมือนกับใจของชั้นที่ให้นายไป...
แต่ใจของนายกลับใช้ มันให้กับใครอีกคน....

"ยองเบ....ความรักของชั้น มันไม่มีวันเป็นไปได้หรอก..."
พูดเพียงแค่นั้น สองขาที่อ่อนล้าก็นำพาร่างเล็กเดินเรื่อยเลื่อนลอยออกมาจากที่ ที่อึดอัด.....

ไม่ใช่ว่ามากมายด้วยผู้คน เพราะในห้องที่เคว้งคว้างนั้น...
มีเพียงแค่เราสามคน.....
สองคน ที่เป็นคู่รัก...

กับอีกคน ที่เป็นเพียงแค่ส่วนเกิน.....


ทง ยองเบ....
ชั้นเป็นไก้แค่ที่ปรึกษาหัวใจของนายเท่านั้นใช่ไหม??
ยามที่นายเจ็บ คนปลอบใจนายก็คือชั้น
ยามที่นายปวดร้าว คนที่รักษาแผลนั่นก็คือชั้น
ยามที่นายสนใจ ใครสักคน คนที่นายชี้ทางเพื่อให้ได้มาซึ่งหัวใจก็คือชั้น
ยามที่นาย มีความสุข เพราะรัก.....

แล้วทำไม หัวใจชั้น มันถึงได้เจ็บปวด........


สายฝน ที่พร่ำเทสาด .... กระทบไหล่บางที่ไหวสตามแรงสะอื้น...
เหนื่อยเหลือเกิน อีกนานแค่ไหน....ที่จะต้องทนเจ็บปวดแบบนี้

ทำยังไงถึงจะปล่อยวางความรู้สึกตลอดหลายปีที่ผ่านมาให้หมดไป.....
อีกนานแค่ไหรกัน ที่จะต้องรอ...ให้นาย ได้มองย้อนกลับมามอง ใครที่เคียงข้างนายตลอดมา...

นายเคยสังเกตุเห็นมันบ้างไหม....ใครคนนั้นที่รักนายเกินคำว่าเพื่อน
ที่มันรักนายเกินกว่าที่จะเป็นที่ปรึกษาหัวใจ

รอ.......

ความรัก.........

เป็นไปไม่ได้...........

ถึงแม้จะรู้ว่าในที่สุดของคำตอบจะเป็นอย่างไร
แต่ถึงอย่างนั้น....
.
.
ทำไมหัวใจ ต้องติดอยู่ ที่คำ ว่ารอ......
หรือใจนี้จะต้องรอ ไปตลอดกาล......



Fin

or

Not

???