About Love : เรื่องรักของสองเรา 2
posted on 15 Nov 2008 02:19 by earos in AboutLove
ผมออกจากร้านหนังสือ นั่นมาได้สักพักแล้ว...แต่ทำไม ใบหน้าของเธอ ยังคงวนเวียน อยู่ในดวงตาของผม อยู่ตลอดน่ะ
ลบเธอออกไปจากความทรงจำไม่ได้เลยจริง....
'ใบหน้าหวานนั่น..ใบหน้าเรียวเล็ก ผม ลอนพริ้วไหวๆ ยามที่เธอ หันมายิ้ม
รอยยิ้ม พร้อมกับ รอยบุ๋มเล็กๆที่ มุมแก้มทั้งสองข้าง ไม่มากกำลังน่ารัก
ดวงตา สดใส ไม่ต่างไปจากของเจ้าหลาน ตัวเล็กนี่เลย..
น้ำเสียงใสๆ ดูเรียบร้อยๆๆ นั่น
ทำไมน่ะ ...ออกจะดูคุณหนู อย่างนั่น ทำไมเราถึงได้ติดใจนัก....ทั้งที่ไม่ชอบเลยจริงๆ
กับผู้หญิง สไตล์ แบบนี้....
แต่..เฮ้อ....ยังไงเธอ ก็น่ารัก โดนใจเรา แหละน่า........
อยากจะรู้จริง ว่าตัวตน จริงๆ ของเธอ คนนั้น ฮัน ฮานึล.... ท้องฟ้า อันสดใสนั่น...
แท้จริงแล้ว...จะเป็น อย่างที่เราเห็นในวันนี้ หรือ เปล่าน๊า......'
ดองอุค เดิน ใช้มือกุมหัวของเจ้าหนู ฮารัง พร้อมกับ หวนคิดถึงใบหน้าของคนที่เพิ่ง
จากมา... อาการยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ พร้อมกับ มือ ที่วน ขยี้ผม ของเจ้าหนู ทำให้ ความอดทนที่มีอยู่ จบลง
"อาเล็ก ฮ่ะ....ปล่อยมือ ออกจากผมฮารัง สักทีได้ไหม... ผม เสียทรง หมด แล้ว..."
เจ้าหนู ที่น่ารัก เมื่อตอนอยู่กับ พี่สาวคนวย ตอนนี้ หายไปแล้ว
เหลือก็แต่ เจ้าเด็ก แสบ ของอาเล็ก ....
" อ๊ะ..โทษที เจ้าตัวเล็ก" ดองอุค ผละมือ ออกมาจาก ศีรษะเล็กนั่น
'ป่านนี้จะไปไหน ต่อน๊า....มากับใคร มาคนเดียว หรือเปล่า....
แล้วเราจะ ติดต่อ กลับไปยังไงล่ะเนี๊ยะ....ติดต่อ???? อ่ะ เอ๊ะ....
ใช่!!!! เจ้าแสบ มีเบอร์...ได้เบอร์ ติดต่อ แล้วนี่นา.....^______^ '
ดองอุค คิด แล้วก็พูดคนเดียว พึมพำๆ ก่อนที่ความคิดจะมาหยุด อยู่ที่ เบอร์ โทรศัพท์ ที่ เจ้าหนู ฮารัง ได้มา
ก่อนที่ จะได้เอ่ยอะไร เสียงของ "พี่ๆ" ที่เจ้า ฮารัง เคยพาดพิงถึงก็ดังขึ้น
"ฮารัง....เมื่อกี้พี่เห็น อยู่กับพี่สาวคนสวยนั่น....ว่าแต่ คนนั้นใครหรอก บอกพี่ได้ไหม???? "
เสียงของใครคน หนึ่งดังขั้น ก่อนที่ จะทำให้ ใครอีก 4 คน หันกลับมามองฮารัง เป็นตาเดียวกัน
"พี่ยองเบ ฮ่ะ....เมื่อกี้ พี่เห็นด้วยหรอ.... แล้วพี่ว่า พี่สาว สวยไหม..."
"สวยสิ....สวยมากด้วย...ว่าแต่ เราไปรู้จักได้ยังไง...."คนที่ ไม่ถูกถามกลับตอบ...นั่นก็คือ จียงนั่นเอง
"สวยสิ...ว่าแต่ได้เบอร์ มาไหม???? พี่ขอหน่อยสิ...." นี่แหล่ะ พี่ชาย....ยองเบ...
พี่ชายที่ฮารัง...คิดไม่ผิดเลย...ว่ายังๆๆ พี่ต้องถามหา เบอร์ พี่สาวแน่ๆ
และจะดีมาก ถ้า อาการ ของพี่ จะทำให้ คน อีกคน หันมาสนใจ....
"ได้สิฮ่ะ.... กว่าจะได้มา ฮารัง เหนื่อยน๊า...."
เจ้าหนู ทำเสียงออดอ้อน เหมือนกับตอนที่อ้อน ขอเบอร์ จาก พี่สาวคนสวย
และไม่ผิดไปจาหที่คิด ...แม้ ว่า จะเดินอยู่ คนสุดท้าย แต่เมื่อเห็นว่า เบอร์ นั่น กำลังจะตก ไปเป็นของคนอื่น....
คนที่ได้ชื่อว่าอาเล็ก....ซึ่งก็แอบ เล็งๆพี่สาวคนนั้น มาก่อนที่ จะได้เบอร์ มานั่น ก็ มีแผน ร้าย ฉบับจรวดในทันที
"ฮารัง.... วันนี้ เป็นเด็กดี อยากกินอะไร อาเลี้ยง...."
ดองอุคพูดขึ้นเพื่อเบนความสนใจ ของเจ้าหลานแสบ
ที่ตอนนี้ กำลังได้เปรียบเรื่องเบอร์โทรศัพท์ ของสาวเจ้า......นั่น
และได้ผล...เมื่อ ได้ยินว่า อาเลี้ยง...นอกจาก ฮารังแล้ว....
เจ้าเด็กคนอื่นๆ ลิง อีก 5 ตัว เอ้ย ..คน ก็ หัน มามอง ที่ผม เป็นตา เดียว....
"ผมอยากกินไอศครีม....แมงโก้ ซันเดย์ " ฮารังพูด ก่อนจะยักคิ้ว..ให้กับพวกพี่ๆๆ
"ผมชอคโก้แลตชิพ..." ซึงรีพูดขึ้น พร้อมๆๆกับคนตาหยีแป๊ะยิ้ม อีกคน...แดซองนั่นเอง
"อะไร กัน...นี่ฉันชวน เจ้าฮารังคนเดียวน่ะ...แล้วพวกนายมาเกี่ยวอะไรด้วยล่ะเนี๊ยะ.."
ดองอุคบ่นอุ๊บ เมื่อ เด็กในสังกัด (นักเรียน ดนตรี) เริ่มบอกว่าตัวเอง อยากกินอะไร
"อย่าบ่นน่า อา... นานๆๆ อาจะเลี้ยงพวกเรา....ยังไงอาก็ต้องเลี้ยงน่ะ " ฮารัง รู้ทัน ว่า ไม่มีทางปฏิเสธแน่
"ใช่ พี่ จะไม่พาเราไปเลี้ยงที่ไหน หน่อย หรือ ไง...วันนี้ พวกเราก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้วน่ะ"
มือกีต้า หัวหน้าวงดนตรี พูดขึ้น....
"ฮืม..ก็จริงอย่างที่นายพูดน่ะซึงฮยอน .....เอาเป็นว่า...งั้นเรา ไปกินไอศครีมกัน....."
ดองอุคหันไปพยักหน้า กับ รุ่นน้อง แต่มาเป็น นักเรียนดนตรี ตัวโข่งของเขา.....
ทำไม...เจ้าพวกนี้ ก็ รุ่นน้องเรานี่นา...แต่ เจ้าฮารังเรียก พี่ๆๆ เฉยเลย...
ที่กับเรา..ล่ะ อาเล็ก ตลอด.......ชิชิส์
(ก็นายเป็นน้องของพ่อ ฮารังนี่...เว่น// ไอ้น้ำ พูด)
(อืม เนอะ...มันก็จริง.....// เว่น)
/////................................./////
ดองอุค ทำงานเป็นครูสอนดนตรี ที่โรงเรียนดนตรี ของครอบครัว
ที่มีวง ของโรงเรียน อยู่ด้วย...
วงที่ได้รับการต้อนรับ เป็นอย่างดี ก็คือ วง บิ๊กแบง โดยมีสมาชิก ทั้งหมด 5 คน
ที่เป็น นักเรียน ใน สถาบันนั่นเอง....
ชเว ซึงฮยอน พี่ใหญ่ของวงแล้วก็เป็น หัวหน้าวง...มือเบส
ควอนจียง หนุ่มหน้าทะเล้น แต่เป็นคนจริงจัง นักแต่งเพลงคนเก่ง....มือกลอง
ทง ยองเบ หนุ่ม หน้าใส คมเข้มสายตากรุ้มกริ่ม รัศมี ความเจ้าชู้มาแต่ไกล...คีบอร์ดแมน ...นักเปียโนขั้นเทพ
อี ซึงรี(ซึงฮยอน) หนุ่มน้อย น้องเล็ก ของวง แต่ความสามารถล้นเหลือ ...มือกีต้า
สุดท้าย...คัง แดซอง น้ำเสียงทรงพลัง...ใครที่ได้ฟัง เป็นหลงอยู่ในมนต์สเน่ห์
อยู่บนสเตจ ตาโต เพราะ ฝีมือการแปลงโฉม ของจียง..แต่ พอลง ใครจะรู้ ว่า เป็นญาติ กับแป๊ะยิ้ม....
(ที่วันๆๆไม่เคยลืมตา.....5555555+/// ไอ้น้ำ ----แล้วจะโดนใครว่าไรไหม??เนี๊ยะ)
/////.............................../////
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ลง แล้วน๊า....ตอน2...
แบบ วุ่นวายมากเลย...เพราะ มีอีกเรื่อง ที่มัน ดันไหลมาพร้อมกัน เหอๆๆๆ
เอาเป็นว่า อาจจะสั้นไปหน่อย....แต่ ก็แก้ ขัดแหละน่านะ....
อาจจะมีอะไร ที่ แตกต่าง หน่อย...แต่ ไม่อยาก ให้ มันอิง ปุจจุบันอ่ะ...เพราะ จะจิ้น บทที่แตกต่างไม่ออก อิอิ....
ลบเธอออกไปจากความทรงจำไม่ได้เลยจริง....
'ใบหน้าหวานนั่น..ใบหน้าเรียวเล็ก ผม ลอนพริ้วไหวๆ ยามที่เธอ หันมายิ้ม
รอยยิ้ม พร้อมกับ รอยบุ๋มเล็กๆที่ มุมแก้มทั้งสองข้าง ไม่มากกำลังน่ารัก
ดวงตา สดใส ไม่ต่างไปจากของเจ้าหลาน ตัวเล็กนี่เลย..
น้ำเสียงใสๆ ดูเรียบร้อยๆๆ นั่น
ทำไมน่ะ ...ออกจะดูคุณหนู อย่างนั่น ทำไมเราถึงได้ติดใจนัก....ทั้งที่ไม่ชอบเลยจริงๆ
กับผู้หญิง สไตล์ แบบนี้....
แต่..เฮ้อ....ยังไงเธอ ก็น่ารัก โดนใจเรา แหละน่า........
อยากจะรู้จริง ว่าตัวตน จริงๆ ของเธอ คนนั้น ฮัน ฮานึล.... ท้องฟ้า อันสดใสนั่น...
แท้จริงแล้ว...จะเป็น อย่างที่เราเห็นในวันนี้ หรือ เปล่าน๊า......'
ดองอุค เดิน ใช้มือกุมหัวของเจ้าหนู ฮารัง พร้อมกับ หวนคิดถึงใบหน้าของคนที่เพิ่ง
จากมา... อาการยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ พร้อมกับ มือ ที่วน ขยี้ผม ของเจ้าหนู ทำให้ ความอดทนที่มีอยู่ จบลง
"อาเล็ก ฮ่ะ....ปล่อยมือ ออกจากผมฮารัง สักทีได้ไหม... ผม เสียทรง หมด แล้ว..."
เจ้าหนู ที่น่ารัก เมื่อตอนอยู่กับ พี่สาวคนวย ตอนนี้ หายไปแล้ว
เหลือก็แต่ เจ้าเด็ก แสบ ของอาเล็ก ....
" อ๊ะ..โทษที เจ้าตัวเล็ก" ดองอุค ผละมือ ออกมาจาก ศีรษะเล็กนั่น
'ป่านนี้จะไปไหน ต่อน๊า....มากับใคร มาคนเดียว หรือเปล่า....
แล้วเราจะ ติดต่อ กลับไปยังไงล่ะเนี๊ยะ....ติดต่อ???? อ่ะ เอ๊ะ....
ใช่!!!! เจ้าแสบ มีเบอร์...ได้เบอร์ ติดต่อ แล้วนี่นา.....^______^ '
ดองอุค คิด แล้วก็พูดคนเดียว พึมพำๆ ก่อนที่ความคิดจะมาหยุด อยู่ที่ เบอร์ โทรศัพท์ ที่ เจ้าหนู ฮารัง ได้มา
ก่อนที่ จะได้เอ่ยอะไร เสียงของ "พี่ๆ" ที่เจ้า ฮารัง เคยพาดพิงถึงก็ดังขึ้น
"ฮารัง....เมื่อกี้พี่เห็น อยู่กับพี่สาวคนสวยนั่น....ว่าแต่ คนนั้นใครหรอก บอกพี่ได้ไหม???? "
เสียงของใครคน หนึ่งดังขั้น ก่อนที่ จะทำให้ ใครอีก 4 คน หันกลับมามองฮารัง เป็นตาเดียวกัน
"พี่ยองเบ ฮ่ะ....เมื่อกี้ พี่เห็นด้วยหรอ.... แล้วพี่ว่า พี่สาว สวยไหม..."
"สวยสิ....สวยมากด้วย...ว่าแต่ เราไปรู้จักได้ยังไง...."คนที่ ไม่ถูกถามกลับตอบ...นั่นก็คือ จียงนั่นเอง
"สวยสิ...ว่าแต่ได้เบอร์ มาไหม???? พี่ขอหน่อยสิ...." นี่แหล่ะ พี่ชาย....ยองเบ...
พี่ชายที่ฮารัง...คิดไม่ผิดเลย...ว่ายังๆๆ พี่ต้องถามหา เบอร์ พี่สาวแน่ๆ
และจะดีมาก ถ้า อาการ ของพี่ จะทำให้ คน อีกคน หันมาสนใจ....
"ได้สิฮ่ะ.... กว่าจะได้มา ฮารัง เหนื่อยน๊า...."
เจ้าหนู ทำเสียงออดอ้อน เหมือนกับตอนที่อ้อน ขอเบอร์ จาก พี่สาวคนสวย
และไม่ผิดไปจาหที่คิด ...แม้ ว่า จะเดินอยู่ คนสุดท้าย แต่เมื่อเห็นว่า เบอร์ นั่น กำลังจะตก ไปเป็นของคนอื่น....
คนที่ได้ชื่อว่าอาเล็ก....ซึ่งก็แอบ เล็งๆพี่สาวคนนั้น มาก่อนที่ จะได้เบอร์ มานั่น ก็ มีแผน ร้าย ฉบับจรวดในทันที
"ฮารัง.... วันนี้ เป็นเด็กดี อยากกินอะไร อาเลี้ยง...."
ดองอุคพูดขึ้นเพื่อเบนความสนใจ ของเจ้าหลานแสบ
ที่ตอนนี้ กำลังได้เปรียบเรื่องเบอร์โทรศัพท์ ของสาวเจ้า......นั่น
และได้ผล...เมื่อ ได้ยินว่า อาเลี้ยง...นอกจาก ฮารังแล้ว....
เจ้าเด็กคนอื่นๆ ลิง อีก 5 ตัว เอ้ย ..คน ก็ หัน มามอง ที่ผม เป็นตา เดียว....
"ผมอยากกินไอศครีม....แมงโก้ ซันเดย์ " ฮารังพูด ก่อนจะยักคิ้ว..ให้กับพวกพี่ๆๆ
"ผมชอคโก้แลตชิพ..." ซึงรีพูดขึ้น พร้อมๆๆกับคนตาหยีแป๊ะยิ้ม อีกคน...แดซองนั่นเอง
"อะไร กัน...นี่ฉันชวน เจ้าฮารังคนเดียวน่ะ...แล้วพวกนายมาเกี่ยวอะไรด้วยล่ะเนี๊ยะ.."
ดองอุคบ่นอุ๊บ เมื่อ เด็กในสังกัด (นักเรียน ดนตรี) เริ่มบอกว่าตัวเอง อยากกินอะไร
"อย่าบ่นน่า อา... นานๆๆ อาจะเลี้ยงพวกเรา....ยังไงอาก็ต้องเลี้ยงน่ะ " ฮารัง รู้ทัน ว่า ไม่มีทางปฏิเสธแน่
"ใช่ พี่ จะไม่พาเราไปเลี้ยงที่ไหน หน่อย หรือ ไง...วันนี้ พวกเราก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้วน่ะ"
มือกีต้า หัวหน้าวงดนตรี พูดขึ้น....
"ฮืม..ก็จริงอย่างที่นายพูดน่ะซึงฮยอน .....เอาเป็นว่า...งั้นเรา ไปกินไอศครีมกัน....."
ดองอุคหันไปพยักหน้า กับ รุ่นน้อง แต่มาเป็น นักเรียนดนตรี ตัวโข่งของเขา.....
ทำไม...เจ้าพวกนี้ ก็ รุ่นน้องเรานี่นา...แต่ เจ้าฮารังเรียก พี่ๆๆ เฉยเลย...
ที่กับเรา..ล่ะ อาเล็ก ตลอด.......ชิชิส์
(ก็นายเป็นน้องของพ่อ ฮารังนี่...เว่น// ไอ้น้ำ พูด)
(อืม เนอะ...มันก็จริง.....// เว่น)
/////................................./////
ดองอุค ทำงานเป็นครูสอนดนตรี ที่โรงเรียนดนตรี ของครอบครัว
ที่มีวง ของโรงเรียน อยู่ด้วย...
วงที่ได้รับการต้อนรับ เป็นอย่างดี ก็คือ วง บิ๊กแบง โดยมีสมาชิก ทั้งหมด 5 คน
ที่เป็น นักเรียน ใน สถาบันนั่นเอง....
ชเว ซึงฮยอน พี่ใหญ่ของวงแล้วก็เป็น หัวหน้าวง...มือเบส
ควอนจียง หนุ่มหน้าทะเล้น แต่เป็นคนจริงจัง นักแต่งเพลงคนเก่ง....มือกลอง
ทง ยองเบ หนุ่ม หน้าใส คมเข้มสายตากรุ้มกริ่ม รัศมี ความเจ้าชู้มาแต่ไกล...คีบอร์ดแมน ...นักเปียโนขั้นเทพ
อี ซึงรี(ซึงฮยอน) หนุ่มน้อย น้องเล็ก ของวง แต่ความสามารถล้นเหลือ ...มือกีต้า
สุดท้าย...คัง แดซอง น้ำเสียงทรงพลัง...ใครที่ได้ฟัง เป็นหลงอยู่ในมนต์สเน่ห์
อยู่บนสเตจ ตาโต เพราะ ฝีมือการแปลงโฉม ของจียง..แต่ พอลง ใครจะรู้ ว่า เป็นญาติ กับแป๊ะยิ้ม....
(ที่วันๆๆไม่เคยลืมตา.....5555555+/// ไอ้น้ำ ----แล้วจะโดนใครว่าไรไหม??เนี๊ยะ)
/////.............................../////
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ลง แล้วน๊า....ตอน2...
แบบ วุ่นวายมากเลย...เพราะ มีอีกเรื่อง ที่มัน ดันไหลมาพร้อมกัน เหอๆๆๆ
เอาเป็นว่า อาจจะสั้นไปหน่อย....แต่ ก็แก้ ขัดแหละน่านะ....
อาจจะมีอะไร ที่ แตกต่าง หน่อย...แต่ ไม่อยาก ให้ มันอิง ปุจจุบันอ่ะ...เพราะ จะจิ้น บทที่แตกต่างไม่ออก อิอิ....
Tags: fiction, se7en, series0 Comments