[ONE SHOT]Just Close Your Eyes~, YBDRAGON Poetry Fiction
posted on 22 Feb 2009 17:52 by earos in Dribble
ทอร์คก่อนอ่าน
มันคือ ฟิคประกอบกลอน
ประเภทกลอน คือ กลอนเปล่า..(หมายถึง ไร้การกำหนดสัมผัสใดๆ)
บางคำจึงอาจขัด กับสัมผัสของกลอนที่รู้ๆๆจักกัน
แต่ก็อยากให้อ่านอะไรที่แตกต่างบ้าง
....หวังว่าจะพอเข้าใจ.....
....และชอบกันน่ะค่ะ.....
+++++++++++++++++++++++++++++++++
มันคือช่วงเวลาแห่งความว่างเปล่า
ใจที่เหงาได้เจ็บปวด...จากการรอคอย
แต่สุดท้าย..จะลงเอยได้อย่างไร...
สุดแต่ สายลมแห่งความรัก จะพัดพา...
เพียงสายลม พัดผ่าน ไล้พริ้ว ระริ้วรอก
เพียงเมฆหมอกม่านฟ้า คลานเคลื่อนผ่าน
เพียงความรู้สึก นึกหวัง ที่ ยั้งให้หวนเมื่อวันวาน
เพียงพร่ำคำพรรณนาแสนหวาน ครั้งเนิ่นนาน
เพียงพรายพริ้มนัยนา ครั้น สราญ พาลจะขาดใจ....
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
ดวงตา คู่สวยหลับลงไปพร้อมกับความรู้สึก ต่าง ที่รายล้อม
ความรู้สึก ที่แดรั้ง ให้หัวใจของ ใครคนหนึ่งให้โหยหา....
ยามอัสดง ให้สิ้น... ยามอาทิตย์ เริ่มอ่อนแรง.....
ทุกครั้ง ที่เฝ้ามองท้องฟ้า ...เริ่มเปลี่ยนสี.....
ทุกครั้ง...
ทุกครั้ง ... ที่หัวใจต้องหลังน้ำตา
.
.
.
.
.
เหงาเหลือเกิน ช่วงเวลาที่ผ่านมา ใครคนนั้นอยู่ที่ไหน
เมื่อไหร่... เวลา ที่ผ่านมา นับหลายร้อยล้านนาที
เมื่อไหร่...ที่ใจของใครคนนั้น จะหวนกลับมา.....
ความอ้างว้าง... ความสับสน รุ้มเร้าให้หัวใจดวงน้อย ได้แต่บอกช้ำ
เฝ้านับวันเวลานั้น...ที่จะมาถึง...
นานแค่ไหนแล้ว ที่ ต้องทนเจ็บปวดอยู่อย่างนี้ ...
กลับมาสักทีเถอะหัวใจ.....
กลับมาเป็น เจ้าจอมดวงใจ ของใครอีกคนที่เฝ้ารอ....
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
กาลเวลาเนิ่นนับ ที่ผ่านพ้น
หัวใจจำนนเฝ้าใคร่หา
กาลเวลา ล่วงเลยทุกเพลา
อสุรา จอมเจ้า เฝ้ารำพึง
หนึ่งดวงใจเฝ้าใคร่ เฝ้าสัมผัส
เพียงพริ้มหลับ สุดดวงใจเพียงเอื้อมถึง
สองมือยื่นโอบคว้าหาคะนึง
สุดสะรึงที่ไขว่ค้าได้เพียงลม
.
.
.
ยามหลับตาทุกครั้ง เฝ้าหวงคิด
หนึ่งดวงจิตจะพิสกลับยามเบิกฟ้า
เห็นทุกครั้งเมื่อยามที่หลับตา
ลืมตาตื่น สุใจจะใฝ่หา
อนิจจา ... ไร้เจ้า แม้เพียงเงา....
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
แพขนตาสวย ของคนร่างบาง หลับพร้อม ในขณะ ยืนทอดถอนความรู้สึก สู่ ดินแดนแห่งความงสบ
ท่ามกลาง สายลมที่พัดผ่าน
เหนือเสียงน่านน้ำชายฝั่งที่กระทบหาดหิน.......
ทำไม คน ที่สามารถเลือก ในทุกๆอย่าง อย่างควอนจียง ถึงได้แต่
แค่เพียงคอย.....
ทำไม ถึงไม่สามารถเลือกใจให้รั้ง หวนกลับคืนมา.........
ทำไม....
ทำไม....
"ทำไม ถึงจากไปอย่างไร้คำบอกลา...."
.
.
.
"นั่นเพราะจะกลับมา ชั่วนิรันดร์"
น้ำเสียงนุ่ม สอดกระซิบมาจากด้านหลัง
สองแขนโอบอุ้ม ส่งมอบความรักความคิดถึงให้แก่กัน......
เพียงอยากจะบอกคนในอ้อมกอดนั้นว่า....
คิดถึง....
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
มันคือ ฟิคประกอบกลอน
ประเภทกลอน คือ กลอนเปล่า..(หมายถึง ไร้การกำหนดสัมผัสใดๆ)
บางคำจึงอาจขัด กับสัมผัสของกลอนที่รู้ๆๆจักกัน
แต่ก็อยากให้อ่านอะไรที่แตกต่างบ้าง
....หวังว่าจะพอเข้าใจ.....
....และชอบกันน่ะค่ะ.....
+++++++++++++++++++++++++++++++++
มันคือช่วงเวลาแห่งความว่างเปล่า
ใจที่เหงาได้เจ็บปวด...จากการรอคอย
แต่สุดท้าย..จะลงเอยได้อย่างไร...
สุดแต่ สายลมแห่งความรัก จะพัดพา...
เพียงสายลม พัดผ่าน ไล้พริ้ว ระริ้วรอก
เพียงเมฆหมอกม่านฟ้า คลานเคลื่อนผ่าน
เพียงความรู้สึก นึกหวัง ที่ ยั้งให้หวนเมื่อวันวาน
เพียงพร่ำคำพรรณนาแสนหวาน ครั้งเนิ่นนาน
เพียงพรายพริ้มนัยนา ครั้น สราญ พาลจะขาดใจ....
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
ดวงตา คู่สวยหลับลงไปพร้อมกับความรู้สึก ต่าง ที่รายล้อม
ความรู้สึก ที่แดรั้ง ให้หัวใจของ ใครคนหนึ่งให้โหยหา....
ยามอัสดง ให้สิ้น... ยามอาทิตย์ เริ่มอ่อนแรง.....
ทุกครั้ง ที่เฝ้ามองท้องฟ้า ...เริ่มเปลี่ยนสี.....
ทุกครั้ง...
ทุกครั้ง ... ที่หัวใจต้องหลังน้ำตา
.
.
.
.
.
เหงาเหลือเกิน ช่วงเวลาที่ผ่านมา ใครคนนั้นอยู่ที่ไหน
เมื่อไหร่... เวลา ที่ผ่านมา นับหลายร้อยล้านนาที
เมื่อไหร่...ที่ใจของใครคนนั้น จะหวนกลับมา.....
ความอ้างว้าง... ความสับสน รุ้มเร้าให้หัวใจดวงน้อย ได้แต่บอกช้ำ
เฝ้านับวันเวลานั้น...ที่จะมาถึง...
นานแค่ไหนแล้ว ที่ ต้องทนเจ็บปวดอยู่อย่างนี้ ...
กลับมาสักทีเถอะหัวใจ.....
กลับมาเป็น เจ้าจอมดวงใจ ของใครอีกคนที่เฝ้ารอ....
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
กาลเวลาเนิ่นนับ ที่ผ่านพ้น
หัวใจจำนนเฝ้าใคร่หา
กาลเวลา ล่วงเลยทุกเพลา
อสุรา จอมเจ้า เฝ้ารำพึง
หนึ่งดวงใจเฝ้าใคร่ เฝ้าสัมผัส
เพียงพริ้มหลับ สุดดวงใจเพียงเอื้อมถึง
สองมือยื่นโอบคว้าหาคะนึง
สุดสะรึงที่ไขว่ค้าได้เพียงลม
.
.
.
ยามหลับตาทุกครั้ง เฝ้าหวงคิด
หนึ่งดวงจิตจะพิสกลับยามเบิกฟ้า
เห็นทุกครั้งเมื่อยามที่หลับตา
ลืมตาตื่น สุใจจะใฝ่หา
อนิจจา ... ไร้เจ้า แม้เพียงเงา....
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
แพขนตาสวย ของคนร่างบาง หลับพร้อม ในขณะ ยืนทอดถอนความรู้สึก สู่ ดินแดนแห่งความงสบ
ท่ามกลาง สายลมที่พัดผ่าน
เหนือเสียงน่านน้ำชายฝั่งที่กระทบหาดหิน.......
ทำไม คน ที่สามารถเลือก ในทุกๆอย่าง อย่างควอนจียง ถึงได้แต่
แค่เพียงคอย.....
ทำไม ถึงไม่สามารถเลือกใจให้รั้ง หวนกลับคืนมา.........
ทำไม....
ทำไม....
"ทำไม ถึงจากไปอย่างไร้คำบอกลา...."
.
.
.
"นั่นเพราะจะกลับมา ชั่วนิรันดร์"
น้ำเสียงนุ่ม สอดกระซิบมาจากด้านหลัง
สองแขนโอบอุ้ม ส่งมอบความรักความคิดถึงให้แก่กัน......
เพียงอยากจะบอกคนในอ้อมกอดนั้นว่า....
คิดถึง....
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++