ฝากใจไว้กับนายหน้าหวาน # Hey, My sweet boy #,2
posted on 15 Nov 2008 01:31 by earos in HMSB
2 มุม ของภายในตึกอาคารผู้โดยสารอากาศยานระหว่างประเทศ มุมหนึ่งอยู่ระหว่างที่รอรับผู้โดยสาร
กับหนึ่งคนที่มารอรับตามที่ได้มอบหมายจากเจ้าของงานตัวจริง อีกหนึ่งอยู่ที่รอขึ้นรถ ที่ได้นัดไว้ที่เอกสารการเดินทาง
“ อ๊าย.........อย่าให้ชั้นได้เจอเธอน่ะ จีย่า....แม่จะ ตะปบที่แก้มจริงๆๆด้วย.....ให้ตายสิ ให้ชั้น เดินทางมาไกล แล้วยังต้องมารอเธออีก .....ฮิ่ม........... 15 นาที..จาก ลงเครื่องมานี่...ก็ น่าจะถึงได้แล้วน่ะ......”
..................................
“ ให้ตายสิ...รถน่าจะมารอ ตั้งแต่ ยังไม่ลงจาดเครื่องแล้วน่ะ....แล้วนี่ ทำไม ....ถึงยังไม่มี ใคร มารับอีก โธ่ เว้ย......”
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
“นี่มันนานมาแล้วน่ะค่ะ พี่พอล ทำไม ยัยตัวแสบนั่น ไม่ออกสักที.....แล้วนี่ ตกลงเขาให้ มารับกันในนี้หรือเปล่าเนี๊ยะ” เสียงของฮานึลดังขึ้น เมื่อเวลา 15 นาทีได้ผ่านแล้ว....หลังจากที่เครื่องลง....
“ให้ตายสิ... ก็พอจะรู้ว่า จีย่าอะชอบเลทประจำ..
.แต่นี่เครื่องก็ลงแล้ว.... และมันก็เริ่มมืดแล้วด้วย
ให้ตายเหอะ ฟ้าไม่เชื่อหรอกน่ะว่าจะมัวไปเดินช๊อปปิ้ง สบายใจ
อ๊ากกกกกกกกก....จีย่าเธอไปอยู่ไหนย่ะ....”
เสียงบ่นๆๆๆๆ ของหญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นประธานสุดซ่าส์ ของโรงเรียน
และเป็นเพื่อนสาว ของเจ้าของนามที่เอ่ยขึ้น....
ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น...
ฟ้า หรือ ฮานึล เธอจะมีเพื่อนสาวคนนี้ นามว่าจีย่า หรือ ซองจีฮยอง ที่เธอ.....
ไม่ปลื้มเอาซ่ะเหลือเกิน
เพราะ ชื่อมันคล้ายกับพี่ชาย..... ตัวเตี๊ย...นั่นนักหนา....
และ มันก็ทำให้ ร่างงามๆนั่น หม่นหมองก่อน ที่ใครหลายๆคนจะได้ตะลึงกับ
สาวสวยสุด เซ็กซี่ ที่เธอ สุดแสนจะ๓มิใจเป็นนักหนา....
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
“ ให้ตายสิ...รถน่าจะมารอ ตั้งแต่ ยังไม่ลงจาดเครื่องแล้วน่ะ....แล้วนี่ ทำไม ....ถึงยังไม่มี ใคร มารับอีก โธ่ เว้ย......”
เสียงบ่นดังขึ้น ด้วยลืมตัว จากเสียงอันดังของ คนที่ได้ชื่อว่าเป็นนักเรียนแลกแปลี่ยน
(ตัวปัญหา ของอีกคน)
หญิงสาว ในชุด...นักเรียน กระโปรงเทียบเข่าจับกลีบรอบ ลายครอสสี เขียวแดงขาว (จิ้นออกกันไหม???)
กับเสื้อนักเรียนแขนตุ๊กตาจับกลีบรอบวงแขน ในชุดสำหรับฤดูหนาว ของสาขาใหญ่ ที่เกาหลี...
ผูกโบว์ ขนาดใหญ่ สีเดียวกับ กระโปรง แต่แน่นอนว่า สีย่อมสด ไม่แตกต่างกัน....
พร้อมด้วยเสื้อนอกตัวโคร่ง สี หวาน......
“ให้ตาย ชุด มันเสร่อ มากกกกกกกกกก แต่ ทำไมถึงได้กลายเป็น โรงเรียน มีชื่อได้ขนาดนี้ว่ะเนี๊ยะ....” เสียงของคนที่อยู่ภายใต้ชุด พูดขึ้น....
เมื่อตอนที่เห็นชุดนี้เป็นครั้งแรก....
ชุดสำหรับ แต่ละฤดู...ของเกาหลี และญี่ปุ่น...
จะมีอยู่ ทั้งหมด 4 ชุด....
ใน 4 ฤดู ...ตาม ที่ ทางสหเครือของโรงเรียนได้ตกลงกันไว้....
แต่ สำหรับเมืองไทย....
ชุดสำหรับฤดูหนาว ดูเหมือนจะไม่เป็นที่ต้องการมากนัก.....
เสื้อแขนยาว สีขาวสะอาดแบบนี้.....
ให้ตายในความคิดของจีนยอง มันช่างไม่เหมาะ กับอากาศ แบบนี้เลย....
แม้สมองจะล่องลอย ออกไปไกลแค่ไหน... แต่เมื่อมองดูนาฬิกาที่ข้อมือ.....
“อะไรกัน!! นี่มันจะเที่ยงคืนแล้ว ทำไม ยังไม่มีใครมารับอีก.....
ที่นี่ ทำไม มันร้อนนักน่ะ..... ทั้งๆที่ก็ดึกขนาดนี้แล้ว ......
โธ่เว้ยยยยยยย!!!.......”
เสียงบ่นเดินๆ เดินมา..... หน้ารถคัน หนึ่ง ที่มาจอด ไว้อยู่นาน...ก่อนกว่าที่เธอจะมาถึงได้ไม่นาน....
ไปพร้อมกับมือ หยิบเอาโทรศัพท์ เครื่องสวยจากเสื้อโค๊ทตัวใหญ่ ที่แม้จะร้อนก็ไม่ยอมถอด
พร้อมกับกด เบอร์ ...เบอร์หนึ่ง.....
พร้อมด้วย ภาษาอังกฤษ...อัน เร็วปรี๊ดดดดดดดดดดดด
ไปยัง เจ้าของปลายสายหลังจากอีกฝ่ายกดรับ
คืออีกฝั่งของตึก... ที่รอสำหรับขึ้นรถ ได้มี หญิงสาวคนหนึ่ง พร้อมกระเป๋า ใบใหญ่...สามใบ
เดินไปเดินมา.... พร้อมคำต่างๆนานา ได้ ออกไปยัง ผู้รับปลายสาย....
ภายใต้การนั่งมอง...ของผู้สูงวัยคนหนึ่ง.... ที่ หน้ารถ ฝั่งคนขับ...
ที่ของีบเอาแรง...ก่อนที่จะ เดินทางไกล อีกครั้งในอีกไม่นาน
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
#โท รา โบ จี มัล โก ตอ นา กา รา โต นา รึล ชัจ จี มัล โก ซา รา กา รา
นอ รึล ซา รัง แฮท กี เอ ฮู ฮเว ออบ กี เอ โจ อัจ ดอน คี ออก มัน กา จยอ กา รา
คือ รอก จอ รอก ชัม มา บล มัน แน คือ รอก จอ รอก คยอน ดยอ เนล มัน เน
นอน คือ รอน ซู รก แฮง บก เก ยา ดเว ฮา รู ฮา รู มู ดยอ จยอ กา เน#
เสียงเพลงโทรศัพท์ ของฮานึล ดังขึ้น.....(แหมเสียงแอบอิเทรนเน๊อะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ)
“อ๊ะ.....ว่าไง....” เสียงตอบรับ.... ดูเหมือนง่ายๆ เมื่อหน้าจอได้บอกชื่อของคนที่โทรมาแล้ว....
เสียงหวานกรอกลงไปด้วยอารมณ์ ที่ไม่ดีนัก....
“ยัยฟ้า....เธอ ไปอยู่ตรงไหน..... ทำไม... ยังไม่เจอกันอีก.....” เสียงดังฟังชัด.... สำเนียงออก เจแปนแบบนี้ ไม่ใช่ใครที่ไหน...นายทสึกินั่นเอง
“อะไร...เอ๋.....นายรู้ได้ไง..ว่าชั้นยังไม่เจอ.....”
“ก็เมื่อกี้ เขาโทรมา หาชั้นน่ะดิ....ว่านี่ ก็จะเที่ยงคืนแล้ว....(???) ให้ตาย มันจะดึกอะไรขนาดนั้นว่ะ....นี่เธอ ไปอยู่ตรงไหน..เขาไปรอที่จุดนัดพบนานแล้วน่ะ....”
“เอ๋??? จุดนัดพบ.??” เสียงบอกความสงสัยของฟ้า ดังขึ้น...
“ก็ ...ที่ จุดรับผู้โดยสาร..ที่ชานรอรถ ข้างนอกไง..... ในเอกสาร....นี่เธอไม่ได้ดูหรอ....” เสียงของ
ทสึกิ ว๊ากเข้าให้อีกครั้ง
“เอ๋???....อ๊ะ...ดูสิ...ทำไมชั้นจะไม่ดู.... เพียงแต่ตอนนี้...ชั้นหาไม่เจอเท่านั้นเอง...
อ๊ก...ทสึกิ แค่นี้ก่อนน่ะ......
รู้สึกว่า อาจจะเจอตัวแล้วอ่ะ.....”
พูดไปแค่นั้นเอง...เพียงเพราะไม่อยากได้ยินเสียง ของ นายหัวหน้าฝ่ายกิจกรรมนักเรียนแลกเปลี่ยน ต้องบ่นยาว เหมือนหมีกินผึ้ง..
เพราะนานๆๆที...ที่ ท่านประธาน...จะ มีเรื่องให้ได้ ต่อว่า..มันต้อง..เอาซ่ะให้ สุดๆๆๆ...
ไม่ต้อรอให้อีกฝ้ายได้พูดอะไร... ตรู๊ด... เสียงกดปิดโทรศัพท์ ก็ดังขึ้น แค่เพียงคำสุดท้ายสิ้นสุดลง.....
พร้อมๆๆกับ เมื่อได้พาร่างของตน และ ชายอีกคนหนึ่ง ที่เป็นเสมือน
การ์ด..เดินตาม ....ออกมาเจอ..กับ หญิงสาว ร่างบางในชุด..นักเรียนที่คุ้นเคย...
ชุดประจำฤดูหนาว...ของเกาหลี.... ชุดสวยที่เธอ...ไม่เห็นมานาน.....
พร้อมกับ...ใบหน้า ที่เริ่มเด่นชัดขึ้น..ในความทรงจำ.....
“จีย่า!!! .....” เสียงตะโกนดังขึ้น.... เมื่อ สายตา สั้นเห็นชัดขึ้น เมื่อเพ่งมอง....
อย่างถี่ถ้วน.....
เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น หวังเพื่อที่จะกระโดดตะปบแก้ม ของแม่เพื่อนสาว....
ที่เมื่อเห็นหน้า...ความไม่สบอารมณ์ เพราะรอ เมื่อกี้ ก็หายไปหมด.....
แต่......................
ทำไม จีย่า...เพื่อนของเธอคนนี้ดูแปลกไป.....
+ไม่มีเสียงเรียกตอบกลับเหมือนทุกครั้งที่เจอกัน
+ไม่วิ่งเข้ามาทัก แล้วกระโดดกอดตะปบแก้มเธอ...ฮันฮานึล...ก่อนที่ เธอจะเป็นฝ่ายหยิกแก้มสวยนั่นที่หลังเหมือนทุกครั้ง....
+และที่สำคัญ.....ไม่มีเสียงเรียก.....
ที่มีเพียงคนเดียวเท่านั้น....ที่เรียกเธอ.........
“ฮัน...ฮานึล...สิน่ะ” เสียงบ่นพึมพำเมื่อ เข้าไปใกล้....
แต่ก็ดังพอที่ ฮานึล...จะได้ยิน...และแน่นอนว่า..เสียงนั้น ต้องเป็น ภาษาเกาหลีแน่ๆ...
แต่จะแปลกอะไร...ถ้าจะบอกว่า....ฮานึล คนนี้ ฟังออก......
............................
เมื่อการเจอหน้ากัน.....
สองสายตาจ้องมองซึ่งกันและกัน....
คนหนึ่ง มอง เพราะ เหมือนจะบอกว่าเพิ่งรู้จัก.... คล้าย..เป็นนัย....บอกว่า...อ้อ..คนนี้ นั่นเอง....
อีกคน..มองด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... สายตาที่บอกถึงความงุง งง .....ทำไมคนตรงหน้า...ถึงเหมือนคนไม่รู้จักกัน.... ทั้งๆที่เป็นเพื่อนกันมามากกว่า สิบปี....
จากที่เคยคิดว่าจะ ทำอะไรระหว่างเจอหน้าก็ กลับ หยุดนิ่งหมด ทุกอย่าง....
เมื่อสายตาไปสะดุด....ที่จุดจุด หนึ่ง...
จะที่ แบ่งแยก ของความแตกต่าง.....
“ซอง จีนยอง หรือเปล่าค่ะ” เสียงราบเรียบ ดูเป็นทางการ...
แปลกไปจากเมื่อกี้..ที่ดี๊ด๊า..... ทำให้ อีกคน... รับรู้ถึงบางอย่างที่เปลี่ยนไป....
“อื้ม...อะไรกัน..พูดอย่างกับคนื่นไปได้...”เสียงพูดเจือหัวเราะของจีนยองดังขึ้น
เมื่อต่างก็เริ่มรับสัมผัสแปลกๆๆ...ในความรู้สึก....
“หวังว่า...คง จะไม่จำเราได้น่ะ” เสียงที่ดังก้องภายในของ หญิงสาว ในคราบ ของซอง จีนยอง
“ไม่ใช่.... นี่ไม่ใช่..จีย่าแน่.... เปฯใครกัน...ต้องรู้ให้ได้” ฟ้า หรือฮานึล...บอกกับตัวเอง
ก่อนที่....จะพูดคุย กัน สักพัก...แล้วย้ายตัวของทั้งสองขึ้นไปยังบนรถตู้คันหรู....
ของโรงเรียนนานาชาติชื่อดัง......
มันเหมือนมีอะไรที่แปลกไป....
ของคนมั้งสอง......
โดยเฉพาะแล้ว...ฮานึล... ที่ตอนนี้.....
ต้องมา คิดหนัก กับสายตา และความรู้สึกของตนเอง.....
ความรู้สึกนี้ มันบอกว่าไม่ใช่ ซองจีนยอง....
หรือจีย่าเพื่อนสนิทของเธอ.....
แล้ว เธอคนนี้.....คนที่เหมือนกับจีย่าทุกระเบียบนิ้ว.....
ยกเว้นอาการบางอย่าง......
หน้าตา ท่าทาง.... ไม่เหมือนทั้งหมด...แต่ก็มีส่วนคล้าย.....
รูปร่าง.... ดูผอมไปนิด..... หน้าอก แฟบไปหน่อย...หรืออาจจะเพราะ ผอมไป....
แต่ก็ยังคงเป็นปัญหาคาใจให้กับ ฟ้าอยู่ดี....
สายตาทอดมองไปที่ข้างทาง....กับถนนในเมืองกรุงที่มีแต่ความวุ่นวาย
ก่อนที่ เลี้ยวแยก ...อีกหน่อย จะออกมายัง...เส้นทางหลักสายยาว......
กับเวลา อีกกว่า ...สิบชั่วโมง..... กว่าจะถึงที่หมาย....
“นี่... ทำไม...ดึกขนาดนี้แล้ว...ผู้คนยังมากอยู่อีกหล่ะ” คนข้างกายพูดขึ้น...เมื่อมองดูยังนาฬากาเรือนสวย
เรือนที่ ฟ้า จำได้...ดี...เพราะเธอ เป็นคนซื้อให้เอง.....
“เอ๊ะ....ดึก...นี่มันเพิ่ง ไม่กี่ทุ่มเองน่ะ...” ฟ้า หรือ ฮานึลพูดขึ้น พร้อมกับยิ้มแกนๆๆ
ปั้นหน้า...ต้องปั้น ให้กลบกับ ใบหน้าที่แสดงความสงสัยของเราเอาไว้....
“ทุ่ม??? ไม่ดึกงั้นหรอ....” จีนยอง ทำหน้าครุ่นคิด....
“นี่มันเพิ่งจะ 22 นาฬิกาเองน่ะ....เอ๋...อ่า... ยัง ไม่ปรับเวลาใช่ไหม????”
ฟ้า ดึงเขา มือ ข้างที่มีนาฬิกานั่นขึ้นมาดู......
“ปรับเวลาให้หน่อยสิ....”จีย่าพูดขึ้นอย่างตะกุก ตะกัก.... เหมือนๆกับฮานึลไม่มีผิด....
เมื่อรับนาฬิกาจากมือ ของเพื่อนสาว....และทำการปรับเวลา ยื่นกลับไปให้คืนแล้ว....
ก็ เก็บตัวเอง ไว้กับความเงียบ และบรรยากาศที่แสนดีหนักหนาของข้างทางยามค่ำคืนอีกครั้ง...ของ ฮานึล....
“ขอบใจ.... “ น้ำเสียงแปร่ง พูดออกมา..... น้ำเสียง..นี้ ถ้าบอกว่า จีย่าเป็นหวัด เธอ จะเชื่อแน่ๆๆ
แต่นี่ไม่ใช่.....
น้ำเสียงนุ่มๆ คล้ายๆเสียงผู้ชายนี่....ถ้าเป็นคนที่ไม่เคยรู้จัก อาจบอกว่า นี่เป็นเสียงของเธอ...จีย่า
แต่ไม่ใช่กับชั้น....คนที่เป็นเพื่อนเธอมานาน.......
เธอ...ไม่ใช้จีย่าของชั้นแน่.....
เธอคนนี้เป็นใคร......
เก็บความสงสัย ไว้กับความเงียบ...ในขณะ ที่กำลังแรงจองรถ ที่มุ่งหน้า ลงไปทางทิศแห่งจุดหมายปลายทาง
อีกฝ่าย ไม่พูดอะไร... เมื่อ...คนที่มารับ เก็บเสียงเงียบ...
อาการเหนื่อยกับการนั่งเครื่องบินมา....
กับการมาต่อด้วยการนั่งรถ สายยาว....อีกครั้งก็ ส่งความล้ามาเยือน....
ความเหนื่อย นำพาอาการหลับ มาสู่ คนร่างโปร่ง.... แล้ว ดวงตาก็หลับลงไป......
สองร่าง ของหญิงสาวผู้มาใหม่ได้หลับไปแล้ว....
เหลือแต่คนที่คุ้นเคย....ที่ยังคน มองทิวทัศน์ ยามค่ำคืน ด้วยสายตาที่ครุ่นคิด
“ทำไมยังไม่นอน อีกหล่ะครั้บคุณหนู” น้าพัน คนขับรถ....
ที่ ตอนอยู่ที่ โรงเรียน ไม่สามารถ ที่จะเรียกได้..นอกจาก..เวลาแบบนี้...
“ฟ้า...นอนไม่หลับค่ะน้า..... ไม่มีอะไรหรอกค่ะ....”
เมื่อนายสาว คุณหนู...บอกมา...
หน้าที่ขับรถ ก็คงปล่อยให้หลานชายที่มาด้วยกัน เป็นคนทำต่อไป...
โดยตนเป็นผู้..ควบคุม.....
พร้อมกับปิด หน้าต่างกั้นห้องคนขับและ ที่นั่ง....ออกจากกัน......
รถยังคงแล่นด้วยความเร็วในระยะที่ปลอดภัย....
ภายใต้ค่ำคืนของเสียงดาวนับล้านด้วย...
ความสับสน ยังคงมีอยู่ กอบกุมในความคิดของฮานึล....
แต่มีสิ่งหนึ่ง... ที่เพิ่มเข้ามา....
นั่นก็คือ หัวใจ... ...ทำไม...เหมือนเคยรู้จักใครคนนี้.. แต่ไม่ใช่จีย่าเพื่อนสาว
แต่ทำไมคนนี้กลับทำให้หัวใจสั่นไหวแบบนี้....
ทั้งๆที่เรา ต่างก็เป็น...ผู้หญิง เหมือนกัน...........................
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
นานแสนนานเลยกว่าจะมาอัพ....
แต่พอมาอัพ ก็อาจจะวกวน เพราะ เนื้อเรื่องไม่ ติดต่อ เหอๆๆๆๆๆๆๆ
ยังไงกฌฝากด้วยแล้วกันน๊า.....
อ้อ...อ่านไปอ่านมา..รู้สึกแปลกใช่ไหม?? ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
มันแปลกจริงๆๆๆๆๆๆๆๆ
แต่เอาเถอะ สงสัยอะไร ถามมาเลย......
แต่ ความแปลกมันคือแกนเรื่อง...ถ้าอ่านเรื่อยๆๆและไรเตอร์อัพบ่อยๆๆ( หรอ???)
ก็จะรู้เองจ้า.....