~Memory _Of_Love ~_2
posted on 15 Nov 2008 00:36 by earos in MOL
To MySUN
안영하세요 !! ฉบับนี้ ห่างหายจากฉบับก่อน ไปร่วม เดือนกว่าๆๆเลยน่ะ
ทักทาย แบบเกาหลีคงไม่ว่ากันใช่ไหม????
เป็นยังไงบ้าง หลังจาด คอนเสิร์ต ที่เมืองไทยครั้งนั้น.... ทั้ง คลิบ ทั้ง อะไรหลายๆๆอย่างหลังจากนั้น
มันยิ่งตอกย้ำให้ฉันเสียใจอยู่ตลอดเลยที่ไม่ได้ ไป ดู.... และแน่นอน ว่า..ไม่ได้เจอเธอ ด้วย....
วันนี้ เหนื่อยมากเลย... ใกล้จะเข้าช่วงเทศกาลสอบ อีกแล้ว... มันน่าเบื่อมากๆๆที่ต้องมานั่ง อ่านอะไรมากมาย.....
อ้อ.....นี่ก็ใกล้จะจบ แล้วน่ะ.. เหลือ อีกไม่นาน แล้ว......
หว๊า.... มาฉบับนี้ ทำไม ฉันบ่น เก่งจัง....เธอคิด แบบนั้นใช่ไหมล่ะ.. อย่าเชียวน่ะ..ไม่งั้น มี งอล แน่ๆๆๆ....อิอิ
ก่อนจะเข้าเรื่องหลัก เหมือนทุกๆๆครั้ง ขอ ฉันเรื่อยเปื่อยก่อนน่ะ....
รู้ใช่ไหม ว่า กว่าฉันจะเขียนมา หา เธอได้เนี๊ยะ ฉัน ต้องมานั่งแปลไม่รู้กี่ครั้ง..อย่า หัวเราะน่ะ..ก็ ถาษาฉันมัน ไม่เก่งนี่นา...
จะเขียน เป็น เกาหลี เลย มัน ก็ยังไง ไม่รู้ อ่าน ENG แบบแปลกๆๆต่อไปก็แล้ว กัน คริคริ
คอน เดี่ยวครั้งแรก ฉันได้เห็นคลิบ แล้วน่ะ (มันนานมาก แล้ว น่ะเนี๊ยะ ) แต่ ช่างเถอะ คราวนี้ ฉัน หายไปนาน จริงๆๆๆๆๆๆๆๆ เพราะ มีเรื่องมากมายหลายอย่าง..ทั้ง ทุกข์ แล้วก็สุข.. และ ที่แน่ๆๆ ทุกครั้ง ที่ทุกข์ใจ ฉันจะ มานั่ง ฟังเพลงของทุกคน..รู้ใช่ไหม?? ว่าเพลง ของทุกคนที่ ถ่ายทอดออกมามันส่งผ่านพลังออกมาแค่ไหน..
เอาหล่ะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เรื่อยเปื่อยมานานแล้ว.....
ดูรูปก่อนๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (หวา..ใช่ว่า พอได้รับจดหมายปุ๊บ ดูรูปทันทีเลยน่ะ.....)
คราวนี้ ฉัน ถ่ายเองทั้ง หมด แม้ว่ามันจะออกมาไม่สวยเท่าไหร่..แต่ ก็ แน่นอน ว่า มัน สวยมากกกกกกกกก (5555+ มีไหม ใครที่ชม ตัวเอง แบบชั้น.....อย่า หัวเราะน่ะ...)
คราวนี้ เราไปเที่ยว เล่นๆๆ ไม่ได้ เหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา.....
ไปเฉพาะ ในกลุ่มของเรา..เป้นเพื่อนในเอกนี่ แหล่ะ... สาวๆๆๆ (สวยๆๆ 55555+) ทั้งนั้น....อย่า บอกว่าตรงไหนน่ะ...เพราะฉันไม่ส่งให้เธอดูแน่ๆๆๆๆ ดูแค่ ธรรมชาติก็พอ เพราะ แค่ ก็กินขาดแล้วหล่ะ
เป็นน้ำตกประจำจังหวัดที่ขึ้นชื่อ ของ จังหวัดที่ฉันอยู่เลยน่ะ....
เสียงน้ำที่กระทบ กับ แก่งหิน เป็นอะไร ที่ให้ความสดชื่นมาก.....มันผ่อนคลายจริงๆๆ
เสียดายคราวนี้ ไม่ได้ ไปพัก แต่ ไปแบบไปกลับ.. เลย ได้ เล่นแค่ น้ำตก นี้ ที่เดียว.....
เล่นน้ำ กันฉ่ำปอดเลยทีเดียว.......~~
พลั่ก....... เสียงมือ ของ ใครคน หนึ่ง กด ปั๊ก เข้าที่ ไหล่ซ้ายของหญิงสาว....
"โอ๊ย.......เจ็บน่ะ....ใครว่ะ" เสียง ร้องบ่งบอกถึงความเจ็บปวด น้ำเสียงกับใบหน้า ช่างไม่เข้ากันซ่ะเลย....
ใบหน้า เรียวค่อนข้างกลม ผิวสีแทน.....ขาวในแบบไทยๆๆ (555555555+ นึกกันออกไหม??ท่านผู้อ่าน)
ไม่ใช่ ผิวคล้ำ ..ไม่ขาวอมชมพู เหมือน สาว ญี่ปุ่น สาว เกาหลี.. แต่ ก็ ขาว ระดับ หนึ่ง ในแบบของคนไทย
จมูกนิด ตากลม ..ไม่โตนัก... แต่ ที่พอที่จะสามารถมองเห็นทางได้....
ตาไม่โต..แต่ ไม่ใช่ตาหมวย...เพียง แต่ เขาเรียกว่าเล้กเท่านั้น
ดวงตา เล้ก... คล้ายหมวย แต่ไม่เหมวย.... ผมสลวยดำขลับ ยาว สไลด์เรื่อยตั้งแต่ ปลายหางตาในช่วงหน้า ยาว ไล่ไปจนถึงช่วง ครึ่งกลางหลัง......
จากตา ที่เล้กอยู่แล้ว ตอนนี้ เริ่มเบิกกว่าขึ้น เผื่อเป็นการ ขู่ให้กับคน ที่ทิ้งน้ำหนักมืออันร้ายกาจ มากระทบไหล่..
ทำให้ การเขียนจดหมาย ที่เพิ่งจะเริ่มลงมือ ได้หยุดชะงัก... เพราะเจ็บ.....
"ซี...ทำอะไร...เรียกไม่ได้ยิน......" เสียงจากเจ้าของมือ ที่ว่า พูดขึ้น...
รอยยิ้มเล้กๆๆเกิดขึ้น ที่ข้างแก้มบุ๋ม....
เสียงทัก ทำให้ ความตั้งใจ ในการตั้งใจเขียนอะไรบางอย่าง...ได้หยุดลง พร้อมกับ คนที่ถูกทัก เริ่ม เก้บ อุปกรณ์การเขียน ต่างๆ
รูป แต่ละใบ ที่ล้างออกมา...ถูกรื้อออกมาดูทีละใบ..ทีละใบ...เผยรอยยิ้ม น้อยๆๆขึ้น จากผู้ที่เข้ามาอีกคน....
"นั่งเขียน จดหมายอีกหล่ะสิ....." สาว ผม สั้น นัยตาสีน้ำตาล เป็เอกลักษณ์ ผู้มาใหม่ เอ่ยขึ้น....
ก่อนที่จะนั่งลง ข้างๆ "วินด์" สาว สวย คนแรก
"ก็แล้วจะ ทำไม.ล่ะ..เขียนไม่ได้ หรอ ไม่เห็นแปลก....." ซี หัน ไปมองหน้าเพื่อน ที่ตอนนี้ มานั่ง ขนาบข้างเธอ ทั้ง สองข้าง....
ข้างซ้าย คน ที่ ทำให้ ไหล่ซ้อย ของเธอ เจ็บปวด.... นามของเธอคือ วินด์...สาว ผมเกลียว หน้าม้า..สไตล์ สาวเกาหลี สาวสวยที่มอง จากภายนอก แสนหวานน่าทะนุถนอม....เจ้าของชื่อ คลาสสิค ที่แปลว่าสายลม..... แตละก็เป็นจริง....สาวคนนี้ เธอ คล้ายกับสายลม..คนที่ไม่มีใครจะ สามารถ ทำให้เธอ..สงบนิ่งได้.....ดูเหมือนจะหวาน..แต่ ใครเล่าจะรู้...ว่าเธอ นี่แหล่ะ สาวแกร่งประจำกลุ่ม...ลูกครูสอนเทควันโด้..และแน่นอน ว่าเธอคนนี้ ก็สอยสาวดำมากินตั้งแต่ เมื่อตอน..ม.ปลาย...ตอนปีหนึ่ง เคย ทำให้ รุ่งพี่ปี3 ไปนอน แซวพยาบาล มาก่อน แล้ว....
ข้างขวา... สาวผมสั้น...ผู้ชื่นชอบ เปลี่ยนทรง ผมเป้นที่สุด....ตาโต..มีเขี้ยวงเล็กๆๆทั้งสองด้าน สาวตัวเล้ก ท่าทางทะมัดทะแมง...และจากการที่ผมสั้นตลอด พูดจาก เฉียบขาด ทำให้ ถูกมอง อยู่เสมอ ว่าเป็นทอม... และ....แน่นอนว่า โดน จับคู่..กับแม่สวคน ด้านซ้ายของฉัน..... ชื่อของเธอ ก็คือวาร์เอล....."ให้ตายสิ..ชั้น เป็นผู้หยิง ที่สุด ในกลุ่มแล้วน่ะ ทำไม ชออบว่าชั้นเป็นทอมอยุ่เรื่อย..." เธอ มักจะมา บ่น ให้ทุกคนฟังแบบนี้เสมอ.......
และฉัน...มีนามว่าซี (sea) หรือ ที่แปลว่า ทะเล......ผู้ที่ กำลัง ถูก เพื่อน ที่แสนดี ทั้งสอง เมท เดียวกัน กำลังซักไซร้ อย่างกับ สอบปากคำผู้ต้องหา....
"ซี...ซี....นี่ เหม่ออะไร หยู่..ไม่ได้ ยิน ที่เรยก หรือ ไง..)
เสียงของ วินด์ แว๊ดเข้าให้อีกครั้ง....ก่อนที่จะยิ้ม เจ้าเล่ห์ มอง ไปที่รูปในมือนั่น....
"วินด์ อยู่กัน แค่นี้... พูด เบาๆๆก็ได้ นี่..." เสียงหวาน จาก เจ้า หญิงของชั้น..วาร์ เอล..น่ารักเสมอ.....เธอส่งยิ้มให้ก่อนจะพูดต่อ...
"เขียนจดหมาย ถึงเขา อีกแล้วใช่ไหม???" รอย ยิ้ม..หวาน...ใช่หวาน แต่ มัน ปนยาพิษนั่น..ที่ชมไปเมื่อกี้ ชั้นขอถอดคืน....
"อะไรกัน..สองคนนี้ จะ มาคั้น อะไร เรานักหนา เนี๊ยะ.... กลับเข้า มาแล้ว..ก็ เข้าไปข้างในเลย ไป... " ซี พูด พลางชี้นิ้วเข้าไป ข้างในตัวบ้าน....
"นาน แล้วน่ะ ที่เราไม่เห็นซี..เขียนจดหมายถึงเขา.....เอลว่า...ซีนี่ท่าจะชอบเขามากน่ะ"
"แบบนี้ ไม่ใช่แค่ชอบ แล้วมั๊ง..เอล... วินด์ว่า....เจ้าซี..มันต้อง หลง เข้าให้แล้วหล่ะ....นี่ฉบับที่เท่าไหร่แล้ว"
"เท่าที่เราเห็น.. ก็แค่ 3 ฉบับเองน่ะ" วาร์ เอล..หรือ เอล..พูดขึ้น...
แต่ไม่เลย... ถ้า รวมฉบับนี้ แล้ว... ที่เป็นจดหมายนั้น...ก็ ปา เข้าไป..เกือบสิบฉบับได้แล้ว....
แต่ระยะเวลา... ระหว่างนี้ มันยาวนานมาก..... มันนานนับปี กันเลยทีเดียว....
แล้วไหนจะ โปสการ์ดสวยๆๆ ที่ส่งไปอีกนั่น หล่ะ...
ทุกครั้ง ที่ไป เที่ยว..ในที่สวยๆๆ จะลืมไม่ได้เลยที่จะส่งไปให้กับ คนที่งานยุ่งอยู่ตลอด...
มันเริ่มขึ้น ตั้งแต่ เมื่อไหร่..ฉันเองก็ไม่รู้.. แต่ ..มารู้ตัว อีกที..ก็ เมื่อได้ส่ง..โปสการ์ดสวยๆๆนั่นไปแล้ว....
"................" ฉันไม่ตอบอะไร...ได้เพียงแต่ยิ้ม เท่านั้น....
"ยิ้ม แบบนี้.. ถูกใช่ไหมหล่ะ.....อิอิ....วินด์ ..เอลว่า...เราเข้าไป ข้างในกันเถอะ..
ไม่อยากจะกวน คนที่กำลังเพ้อ แล้ว หล่ะ...
ดูสิ..ขนาดเรา
มาคุยด้วย..ยังเอาแต่ เหม่อ เลย.. ไม่สนใจ เราสักนิด.....ไปทำกับข้าวกันดีกว่า..."
วาร์เอล พูด พลาง ยิ้มน้อยๆๆ ก่อนที่จะหันไปถือเอา ถุงพะรุงพะรังที่ถือ ติดมาด้วยจากเมื่อกี้...ก่อนที่จะชวนให้ วินด์ เพื่อนสาว อีกคนตาม เข้าไป.....
พวกเราอยู่บ้านหลังนี้.. มานานแล้ว..ตั้ง แต่ เริ่มเข้า ปีหนึ่ง....
มันเป็นบ้านพัก ของวาร์เอล....ที่พ่อ ซื้อไว้ให้โดยเฉพาะ เพื่อไว้เป็นที่พัก สำหรับ การเรียน ที่ นี่
มหาลัยที่เราเรียนอยู่..มันไม่ไกลจากนี่นัก..เพียงแค่ นั่งรถ ไม่ถึงสิบนาทีก็ถึง....
เราพัก ด้วยกัน ตั้งแต่ปี หนึ่ง... สาเหตุก็มาจากที่ ฉัน และวินด์ หาที่พักไม่ได้..
จับพลัดจัลผลู่ ยังไงไม่รู้..อยู่ๆๆ ก็ ได้มาอยู่ที่นี่....
แต่นั่น ก็ก่อให้ เราได้กลายมาเป็น เพื่อนรักกัน... เหมือนที่เป็นอยู่ทุกวันนี้......
นับจากนั้นมา ก็ สี่ปี แล้ว..ที่เราอยู่ด้วยกันมา.....
"ซี....ถ้าจะเขียนจดหมาย..เอลว่า ไปหาเขาเลยไม่ดีกว่าหรอ...."
เสียงตะโกน ลั่นมาจากข้างใน ให้ฉัน ตื่นจากภวังค์ ที่กำลัง จะเริ่มอีกครั้ง....
"บ้า....." เสียงฉันตอบ.. มัน ก็ได้ แค่..นี้....
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,