~~What about love~~ 6
posted on 19 Nov 2008 11:13 by earos in WALOVEตอนที่แล้วไม่จบตอนนิดหน่อย เลยเอามาลงให้จบตอนก่อนค่ะ อิอิ
อยู่ ดีๆหญิงสาว ที่อยู่ตรงหน้า ก็หายวับไปกับตา....แล้วมาโผล่ ที่ด้านหลัง...
"เป็นไง....คิดจะหนี หรอ...ไม่ทัน แล้วมั๊ง...คนอย่าง ประภัสรา ยอมให้ใครมาดูถูก
หาว่าเป็นผี ไม่ได้ หรอกน่ะ ...แม้ ว่ามันจะไม่เชิงก็เหอะ" ประโยคสุดท้ายเสียงเบา จนได้ยินเพียงตนเอง
รอยยิ้ม...ที่คิดว่าดูสยอง ที่สุด...ก็เผยออกมา..ลมที่พัดพลิ้ว ให้ ผมยาวนั่นดูสยายขึ้นอีก...
ใบหน้าที่ตอนนี้ ..มั่นใจแล้วว่าคน ตรงหน้าจะต้อง กลัวเธอแน่ๆๆๆ.....
...............
...............
ผลกลับ....ตรงกันข้าม
.................
............
ไม่เพียงแค่ จะมีคนอยู่ ให้กลัว เท่านั้น.....
แต่ ตอนนี้กลับไม่มีใครอยู่เลย......
"อ้าว หายไปตั้งแต่ เมื่อไหร่ ว่ะเนี๊ยะ......"
แล้วสายตา ก็สังเกต ไปเห็น....การเคลื่อนไหว ของลิฟต์ ที่ตอนนี้ ..กำลังเริ่มปิดลง.......
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ตอนที่ 6
หลังจากนั้น เช้าวันใหม่ ที่สดใส ก็มาเยือน
เท็ดดี้ ตื่นขึ้นมาจากเตียงสุดโปรดลุกขึ้นทำกิจวัตรประจำวันของเขาตามปกติ
รุ่งเช้า (???) อากาศเย็นๆ จากแอร์ กับสายลม พริ้วๆๆไหวที่ระเบียง
จากด้านชมวิวของห้อง...
โซล เมืองหลวงบ้านเกิด ยามที่ดวงอาทิตย์แจ่มใส ของวันนี้เป็นอะไร ที่น่า ชื่นชม
จิบกาแฟร้อน ที่ชงมาด้วยตัวเอง พลางพาร่างที่สมส่วน ให้เดินเรียบ จากขอบระเบียง
เลี้ยวมามานั่งที่โซฟา สีครีม คิดอะไรเรื่อยเปื่อย....
แต่แล้วความคิด กลับมาหยุดอยู่ตรงที่ เรื่องเมื่อคืนที่ผ่านมา
เรื่องบ้าๆๆ บนดาดฟ้า กับความหลอน ฤทธิ์น้ำเมา
"เฮ้อ....เมื่อคืนนี้เราท่าจะบ้า มีอย่างที่ไหน เห็นคน หายตัวได้....
เฮ้อ... ยังมีหน้า ไปคุยกับภาพหลอนด้วยตั้งนาน
แต่ ไอ้ภาพเมื่อคืนทำไม มันชัด ...แล้วผู้หญิงคนนั้น ก็ ......
ทำไม มันคุ้นหน้า จังว่ะ ...ว่าแต่เมื่อคืนนี้มันอะไรกัน........เฮ้อ... "
เสียงถอนหายใจปลงกับภาพหลอนของตัวเอง... ดังขึ้นอีกครั้ง
ดีน่ะ ที่วันนี้ หลายๆๆคน คง หลับกันเป็นตายเพราะเมามากไป...
วันนี้เลยมีเวลา ลอยชายซ่ะสบายใจ.....
ถ้าไม่ติดที่ว่า มักเน่ของวง ...ดันโทรมาบอก เรื่องยุ่งใจตั้งแต่ เช้า จำต้องได้ตื่นจนเต็มตา.....
“ฮยอง ...ผมขับรถชนคน...ปางตาย”
ฒํฯฑุโ ฒษ”โ”. น้ำเสียงซ่ะเรียบ.... แต่ ยังดี ที่ ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี...
แต่ ...คราวนี้ ถ้าจะให้ อิม แทบิน ไปเมืองไทย ง่ายๆๆอีกหล่ะก็ คงหวังยากหล่ะ.....
.
.
.
"นี่เราฝันไปหรือเปล่าวะ .... แล้วทำไมมันเหมือนจริงนักวะ"
ต่อให้ คิดเรื่อยเปื่อยไปแค่ไหน สุดท้าย ก็กลับท่ยังที่เดิมอีก เหมือนเดิม...
เรื่อง เมื่อคืน.....
.....ในขณะ ที่กำลังนั่งถามตัวเองอยู่นั้น ก็ได้มีร่างหนึ่งโผล่ออกมาจากไหนไม่รู้มานั่งฟุบลงที่โซฟา ตัวตรงข้ามที่เขานั่งอยู่....
" ไฮ......ไง..คิดถึงฉันอยู่หรือไง..."
ปอมมิทำเป็นขยิบตา ให้เท็ดดี้ ที่กำลังจิบกาแฟค้างที่ปาก ทำเอาคนตัวใหญ่ ที่เก็กท่าจิบกาแฟ ตกใจจนสำลัก กาแฟ ถ้วยโปรดที่แสนอร่อย.... พลางคิดในใจ... คราวหน้ากูจะเปลี่ยน ยี่ห้อ มันแล้ว
“แค็ก...แค็ก....” เสียง ไอ สำลัก ของ คนตัวโต สมยานาม หมี ใหญ่ ดังขึ้น....
ปอมมิ ที่กะจะแกล้งให้ คนตัวโตตกใจเล่นเฉยๆๆ ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้ ก็รีบ ไปหาทิชชู่ ส่งให้ อีกคน ที่จะสำลักกาแฟ อยู่ตรงหน้า ทันที.....
.....กลัวว่า พรุ่งนี้ อาจมีข่าวหน้าหนึง..... ชายหนุ่มร่างหมี สำลัก กาแฟดับอนาถ.....
ในขณะที่ใกล้ชิดกัน ทั้งสองกลับลืมอะไรบางอย่างไป....
แต่แล้วคนที่รู้สึกตัวก่อนใครก็คงไม่พ้น ปาร์ค ฮองจุน
" เฮ้ย!....มาไงเนี๊ยะ..." เสียงของเท็ดดี้ พูดขึ้น พร้อมกับผลัก ปอมมิ ที่เข้าใกล้ ทันที....
พลัก....มือกระทบร่าง.... สัมผัสได้ถึงความมีชีวิต...
เท็ดดี้สัมผัสได้.......สัมผัสได้ งั้นแสดงว่าเมื่อคืน มันก็คงกลหลอกตา.....
"ก็เห็นกำลังคิดถึงฉันไม่ไช่หรือไง"
ปอมมิ ตอบกลับ เสียงสั่น เพราะตกใจ แต่ปากมิวาย อยากแกล้ง
"....นี่เธอ.....มันจะมากไปแล้วน่ะ ตามมาถึงในนี้เลยหรือไง
ใครส่งเธอ มา.....ตั้งแต่เมื่อคืนนี่....\"
“อะไร..นี่ยังคิดแบบนี้ไม่เลิกอีกหรอ....”ปอมมิ เดินเข้าไปใกล้ คนร่างใหญ่ยิ่งกว่าเดิม ทั้งที่กล้าๆๆกลัวๆๆแต่ ก็ อยาก ทำ
พลัน สองวงแขนกว้าง กลับ คว้าหมับเข้าไปที่ ร้างของหญิงสาว.....
“เฮ้ย....”เสียงปอมมิ
สักวินาที ที่สัมผัสถึงการมีตัวตน แต่ จู่ๆๆก็หายลับ ไปกับ ตา อีกครั้ง....
“นี่เธอ.... กำลังจะบอกว่าเป็นผี งั้น หรอ...หึหึ ผีมีที่ไหน ..นี่เธอเล่นกลอะไรกันแน่”
ไม่วายที่เท็ดดี้ ก็พูด ประโยคที่แทงใจ
“..... ผี....งั้นหรอ...
นี่ฉันเป็นผี งั้นหรอ” ปอมมิพึมพำ เสียงเบา... ท่าที อ่อนลง จากเก่า....ลืมหมด ในคำหลังๆ
"ฉันไม่ใช่ผีนะ...ฉัน...ฉัน... อย่ามาหาว่าฉันเป็นผีน่ะ” ได้แต่แผดเสียงดังออกไป...
สายตาวูบลงอย่างเห็นได้ชัด.....
“นั่นสิ... ไม่ใช่ผีงั้นเธอบอกมาว่า มาได้ไง..เป็นอะไรกันแน่... มันจะมากไปแล้วน่ะ ที่บุกมาจนถึงที่พักฉันได้.....” เท็ดดี้พูดกัดกราม........
.
.
.
ยังไม่ทันที่จะพูดกันรู้เรื่อง....
เสียงหนึ่งก็ดังมากจาก ทางประตูห้อง.....
เมื่อบอกให้เข้ามาได้ ...อย่างน้อยก็เพื่อพิสูจน์ว่า
คนที่แอบเข้ามาจะละอายแก่ใจ แล้วรีบจากไปซ่ะ...
คนที่เข้าคือ มักเน่ของวง... มาพร้อมใบหน้าที่อิดโรย...อิม แทบิน...
“ฮยอง.... ไม่รู้ว่าเขาจะฟื้นไหม.... นี่ผมทำอะไรลงไป....” เสียงบอกถึงความสิ้นหวัง....
เข้ามานั่งลงที่ข้างๆกับ ปอมมิ.....
แต่อาการของคนที่มาใหม่ กลับไม่เห็นใคร ที่เขาเห็นเลย...
มันอะไรกัน....
“ ไม่รู้สึก ไม่เห็นอะไรเลยหรอ แทบิน...” เท็ดดี้ลองถามเผื่อว่าน้องชาย อาจจะทำเป็นมองไม่เห็น
อีกคน ลืมตาที่หลับ หันซ้าย หันขวา มองดู รอบๆๆหัน...
ก่อนส่ายหน้าไปมา.....
“ไม่เห็นมีอะไร.... ไม่รู้สึกอะไรนี่ นอกจาก....เหนื่อย....
เฮ้อ..อยอง วันนี้ไม่กวนหล่ะ อ้อ เย็นๆๆเขาบริษัทด้วยน่ะ... ท่านประธานโทรมาเมื่อกี้......”
แทบิน พูด ก่อนลุก กลับออกไป....
มาแค่นี้..แค่มาบอกว่าเหนื่อย...แล้วก็เรื่องงาน.....
แต่ก่อนที่จะออกไปนั้น...แดนนี่ ได้ปล่อยประโยคหนึ่งที่ทำให้ คนที่เป็นเจ้าของบ้านได้ตกใจเล่น
“แต่ฮยอง ผมรู้สึกเหมือนว่า พี่จะแอบซ้อนสาวๆๆไว้น่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ”
พูดเพียงแค่นั้น แล้วก็ออกจากห้องไป...
“เฮ้ย...” เสียงของเท็ดดี้ดังขึ้น....
ข้างๆๆกันมีเสียงหัวเราะดังขึ้น จากหญิงสาว ที่นั่งเคียงข้างกับ แดนนี่ ตลอด...... แต่คนที่นั่งด้วยกลับ ไม่รับรู้ถึงการมีอยู่เลย....
“ฮ่าๆๆๆ บอกแล้วไง ว่าไม่มีใครเห็นฉันหรอก นอกจากนาย....”
“ เธอจะบอกว่าเธอ เป็นผี งั้นสิ....” เท็ดดี้พูดขึ้น
“กรี๊ดดดดดดดด หยุดน่ะ.... ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันไม่ใช่ผี.......”
“แล้วจะให้เรียกว่าอะไร.... หล่ะ ยัยผีขี้เหร่.....”
“มันจะมากไปแล้วน่ะ..... มาว่าฉันเป็นผี ไม่เท่าไหร่ ...แต่ ขี้เหร่นี่ คนอย่าม อิป๋อม..ยอมมิด้ายยย”
แล้ว สงครามย่อยๆๆก็เกิดขึ้น เมื่อหมอนอิง ที่โซฟา ลอยมาด้วยความรวดเร็ว ตรงไปยังเท็ดดี้...
“โอ๊ยะ เจ็บน่ะ....”
“สมน้ำหน้า...ชิ ....แบบฉัน ไม่ใช่ผีย่ะ เขาเรียกว่า วิญญาณ...” ปอมมิ พูดขึ้น เมื่อแลเห็นแล้วอีกคนคงจะเจ็บไม่น้อย
"แล้วมันต่างกันตรงไหนห๊า" เท็ดดี้พูดย้ำอีก เพราะรู้แล้วว่าอีกคนจะวีนแตก เพราะ คำไหน
ไม่รู้ทำไม พอได้อยู่ใกล้ แล้วกลับรู้สึกดี...
มันเหมือนมีความผูกพันบางอย่าง....
แต่ก็ บอกไม่ได้ ว่าเพราะอะไร....
เป็นผู้หญิงคนแรก ที่อยู่ใกล้ แล้ว ไม่รู้สึก อยากได้มาเชยชม
แต่อยู่ด้วยแล้ว สบาย +หนักใจแทน
"แล้วนี่เธอเป็นใคร.....มาจากไหน...แล้วทำไมถึงรู้ว่าฉันอยู่นี่ได้" ถามขึ้น เมื่อ เห็นว่า อีกคนนั่งหน้ามุ่ยอยู่ที่โซฟาอีกตัวลอยหน้า....มองด้วยสายตา อยากจะกินเลือดกินเนื้อ
"ยังไงดีละ ก็ไม่รู้อะนะ ว่ามาได้ยังไงแต่ฉัน..."
....ปอมมิเล่าทุกอย่างให้เท็ดดี้ฟัง...ทุกเรื่องที่เขาอยากรู้ ถึงตอนนี้เขามานั่งใกล้กับเธอแล้ว ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ แต่ปอมมิก็ยังคงเล่าทุกอย่างให้เขาฟัง....
ตั้งแต่ จำได้รางๆๆว่า เดินอยู่ กับใครที่จำไม่ได้ แล้วก็โดน อะไรบางอย่างพุ่งเข้าหาอย่างรวดเร็ว แล้วทุกอย่างก็ดับวูบลง
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่ามันเป็นอย่างนี้ได้ยังไงนะ แต่..."
"แล้วเธอจะเอาไงละ....จริงซิ...ว่าแต่เธอ..เป็น เอ่อผี..."
"ไม่ใช่ฉัน..ไม่ใช่นะ.....เรียกว่าวิญญาณดีกว่า"
"วิญญาณ กับผีมันจะแตกต่างกันที่ไหน....ยัยผีขี้เหร่..."
“ กรี๊ดดดดดดดดด คำก็ผี สองคำก็ผี มันจะมากไปน่ะ ....นายต้องรับผิดชอบ.”
ปอมมิ ที่วีนแตกอีกครั้ง พูดขึ้น....
“เฮ้ย...ได้ไงกัน...”
"ฉันจะอยู่ด้วย จนกว่า จะหาวิธี กลับบ้านให้ได้.......โทษฐานที่หาว่าฉันเป็นผีขี้เหร่นายต้องรับผิดชอบ..."ปอมมิพูดพร้อมกับเอามือ ชี้ๆๆ ไปรอบๆๆห้อง พร้อมกับยิ้มลอยหน้า..ยืนกอดอก
" ได้ไง เกี่ยวอะด้วย "
“ไม่รู้หล่ะ ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะอยู่ที่นี่ก็จะอยู่....”
“เธอนี่มัน....” เท็ดดี้พูดอะไรไม่บอก....
ความรู้สึกมันบอกไม่ถูก... มันเหมือนไม่อยากปฏิเสธ แต่ปาก ก็ ไม่วาย......
" มีเพียงแค่คุณเท่านั้นที่เห็นฉัน....ถ้าคุณไม่ช่วยฉันแล้วฉันจะทำไง
....น่าน่ะ...ให้ฉันอยู่ด้วยน่ะ...."พอเริ่มเห็นว่าอีกคนเริ่มใจอ่อน ลูกอ้อน (ที่แทบ ไม่เคยทำ) ก็ถูกส่งออกมา.....
“คนแรก เลยน่ะเนี๊ยะ...ฉันยอม นายคนเดียวน่ะจะบอกให้.... ชิส์ แล้วทำไม ต้องคนนี้ด้วยเนี๊ยะ”
ปอมมิคิดในใจ
“เธอ...มัน.....” เท็ดดี้ พูด ยกนิ้ว ขึ้น...ก่อนที่จะทิ้งมือนั้นขึ้นลงๆๆที่ข้างลำตัว...
“แล้ว จะทั้งทั้งๆๆที่ไม่รู้จักนี่น่ะ...ยัยผีขี้เหร่.” เท็ดดี้พูดขึ้นอีกครั้ง เมื่อเห็นสายตา ที่เริ่มเหม่อลอยของอีกคน เมื่อพูดถึงเรื่องที่มาอยู่นี่ แบบไม่เข้าใจ.....
“เอ๋.....” เสียงที่ดังขึ้น พร้อมกับใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม....
เปลี่ยนสีได้เร็วจริง อย่างกับ...........
“จริงๆๆน่พะ ฉันอยุ่ได้จริงๆๆๆ น่ะ...อ้อ ...ฉัน....”
ยังไม่ทันที่จะพูดจบ เสียงของเท็ดดี้ก็ขั้นกลาง...
“เอ..หรือจะเรียก แบบนี้ ...ก็ดีน่ะ ยัยผี ขี้เหร่ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ” พูดแล้วก็หัวเราะยกให้......
จะไม่หัวเราะยังไง ชุดที่เธอใส่ ดูเหมือนอยากกับ ชุดในโรงพยาบาล ยังไงยังงั้น
“บ้า...ฉันมีชื่อย่ะ.... บ้าที่สุด...ฉัน....อ่า..จำได้แระ เรียกฉันว่าป๋อม.. ไม่สิ ปอมมิ..ดูจะเรียกง่ายกว่า อิอิ”
“ปอมมิ ...ไม่เข้ากับเธอเลย...ยัยผีขี้เหร่ดูจะเข้ากว่า ฮ่าๆๆๆๆๆ)
"แล้ว.....นายเป็นใคร...." เสียงของปอมมิ พูดขึ้น สร้างความแปลกใจให้อีกคนไม่น้อย....
นี่อย่าบอกน่ะ ว่าเธอ ไม่รู้จัก...คนนี้....
ลีดเดอร์...บิ๊กบอย แห่งวันไทม์ คนนี้อ่ะ.....
แต่พอคิดได้ว่า..อ้อ ยัยคนนี้ ความจำ ไม่ปกติอยู่...จึง บอก กลับไป...
“เรียกฉันว่า ฮองจุน ก็ได้......” พูดแล้วก็แปลกใจตัวเอง....
ชื่อนี้ แทบจะไม่มีใครเรียกเลยนอกจากคนสนิท แต่ทำไม ถึงให้.......ยัยคนนี้เรียกได้...
"แต่เมื่อคืนมีคนเรียกนายว่า เท็ดดี้..." ปอมมิแย้ง..
"เอ๊ะ.??......งั้นก็แล้วแต่...
แต่ดูท่า เธอจะเด็กกว่าฉันเยอะ เรียกว่านาย มันจะมากไปน่ะ...." เท็ดดี้พูดอย่างระอา
"งั้นจะให้เรียกว่าไง...."
"อุปป้า....อ๊ะ..." อ๊ะ..ปาก ทำไมมันนี้มัน ไม่ค่อยจะชื่อฟังกันเอาซ่ะเลย.....
"ก็ได้ งั้น เท็ดดี้อุปป้า..." พูดจบก็กระโดด กอดอีกคนทันที
"นี่ตกลงว่าจะช่วยฉันแล้วใช่ไหม..."อ้อม กอดที่ทำเอาอีกคนถึงกับสะดุ้ง..
"ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ..."
...พูดทั้งๆที่กอดเขาอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งความเงียบมาเยือน..เพิ่งจะรู้ตัวปล่อยมื
อจากชายหนุ่มทันทีเพราะความอาย....
เมื่อ รับรู้ถึงการขยับตัวว่าอึดอัด ของอีกคน
...เห็นดังนั้น เท็ดดี้ก็อมยิ้มพลางคิดในใจว่า คงไม่เคยถูกตัวผู้ชายเลยซินะ...เมื่อกี้คงลืมตัว
... เท็ด ตั้งสติได้ก็ถามขึ้น....
สัมผัสเมื่อกี้ มันชัดเจนมากกว่า ครั้งที่ผ่านมา เพราะ อ้อมกอดที่เนิ่นนานกว่า
"เอ๊ะ!!!!ว่าแต่เมื่อกี้ทำไมถึง...สัมผัสได้ละ....แล้วทำไมเมื่อคืนถึงไม่ได้.."
"เอ๊ะ!!!!!!!....ว่าไงนะ......" ปอมมิ ที่อาย หน้าแดงอยู่ๆๆ ก็ ตกใจ เสียงหลง...
มันหมายความว่าไง ...
อย่าบอกว่า.....
ว่า...
.
.
.
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
ว่าอะไร ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
อิน้ำไม่รู้แต่ มาลงให้แล้วน่ะค่ะ อิอิ....
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด
(ไม่มีเหตุผล ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ)
ยังไงก็ช่วย แนะนำเพิ่มเติมด้วยน่ะค่ะ....
เพราะถ้าไม่ เรื่องจะเป็นไปตามที่ตั้งไว้....
แต่ถ้ามีเรื่องจะเปลี่ยนไป เรื่อย ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ