White Rose in my memory IV (Fin)[NC18+]
posted on 03 Oct 2008 18:42 by earos in WRIMM
เอาหล่ะๆๆจบ จริงๆๆแล้วน่ะ.....
อ่าน พร้อมเม้นด้วย...
เฮ้อ...จบสักที่ เหอๆๆๆๆ
สำลัก ความหวาน เว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Feb.14,2008
Valentine Day
ซวบ...ซวบ.....
เสียงการเข้ามาของใครคนหนึ่ง...... ทางด้านหลังของชายหนุ่มที่ยืนเฝ้ามองกระแสสายน้ำที่ทิ้งตัวลงมาจากที่สูง
ซวบ ...ตึก ตึก..ตึก...เสียงเดิน ที่ตอนนี้ ใกล้เข้ามาทุกที...
แต่ถึงอย่างั้น เข้าก็ไม่หันกลับไปมอง...
เพราะ มีไม่กี่คนเท่านั้น ที่จะเข้ามาในนี้ได้.....
คนที่ เข้าเคยคิดเสมอ ว่าเป็นจียง...เหมือนหลายๆครั้ง ที่ แอบย่อง เข้ามา จากด้านหลัง
กลับหลายเป็น ซึงฮยอน หรือไม่ก็ซึงรี.....
ดังนั้น ครั้งนี้..ไม่จำเป็นต้องหันกลับไป.......เพราะ แนใจแล้วว่า
ใครคนนั้น คงไม่อาจกลับมาแล้ว......
เหมือนอย่างที่เขาเคยได้ทิ้งไป...อย่าง ไม่กลับมาอีกเลย เหมือนในครั้งนั้น
"ซึงฮยอน....วันนี้ มาถึงแล้ว...แต่ที่นี่..จียงคงไม่กลับมาแล้ว....กุหลาบ ที่จียงชอบ
ชั้นอยากให้ มาเห็น....มันจะเป็นไปได้ไหม????"
เจ้าของเสียงนุ่มยังคงยืนเหมือมองออกไปโดยไม่หันกลับมามอง ด้านหลัง.....
"......................"
"ตอนนี้ เขาอยู่ที่ไหน...หัวใจชั้นมันเจ็บเหลือเกิน...ฉันรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้น....มันเทียบไม่ได้ กับที่เขาเจ็บ...
แต่ตอนนี้ชั้น..อยากให้เขากลับมา....แม้ไม่รักกันแล้ว.....
แต่ก็อยากให้กลับมา....กลับมาดู..สวนกุหลาบ ที่ชั้นปลูป เพื่อเขา....
กุหลาบขาว ที่จียง ชอบที่สุด....
ชั้นปลูกมันไว้ ในที่ที่มีแค่เรา.......
ชั้นปลูกมันเพื่อ...จียง"
คำพูด ที่พร่ำเพ้อออกมา...เมื่อคิดว่า คนที่มาข้างหลังนั้นเป็นซึงฮยอน....
ข้อความในใจ..ที่ยาก ที่จะพร่ำออกมา แต่..วันนี้....วันครบรอบ 5 ปี ของความรัก....
กลับ ทำให้คนที่เข้มแข็งต่องใจอ่อนแรงลง....
ระบายทุกอย่างให้กับคน ที่เคยเป็นศตรูหัวใจ..แต่ตอนนี้ คือเพื่อน คนเดียว ที่เข้าใจเขาที่สุด
คำพูดต่างๆต่างพรั่งพรูออกมาจากปากบาง..ได้รูป
แม้จะรับรู้ ถึง การเข้ามาของอีกคน.....
ความรู้สึก ก็บอกถึงความผิดปกติ.....
'ทำไมไม่พูด.....'
ก่อนที่จะได้หันกลับ ไปหาคนที่เข้ามา...วงแขนจากใครสักคน ก็ รวบคนตรงหน้า
ที่พร่ำเพ้อ ความคิดถึงออกมาด้วยอ้อมกอดที่โหยหา.....
สามเดือนก่อน...เขาฟังไม่ผิดจริงๆๆ....
สิ่งที่ได้ยิน.....สิ่งที่เฝ้ารอมานาน...ตอนนี้กลับมาแล้ว...
กลับมาอยู่ตรงหน้า ของกันและกัน....
หัวใจนั่นเอง....หัวใจ ที่มอบให้ คนฝั่งตรงข้ามของกันและกัน..ได้ครอบครอง......
"พูดนี่...กะจะไม่หันหน้ามามองกันสักนิด เลยหรอ..ใจร้ายเกินไปหน่อยแล้วน่ะ"
เจ้าของร่างเล็ก...พู อมยิ้ม ในขณะ ที่วงแขนเล็กตรึงคนตรงหน้า ไม่หันกลับมามอง...
"เป็นไงล่ะ...การรอคอย รู้หรือยังว่ามันเจ็บช้ำแค่ไหน...
ขอโทษน่ะ...ที่ ตลอดเวลา เข้าใจผิดมาตลอด...
หลังจากที่แดงซองพูดให้ฟังก็เข้าใจแล้ว
ว่าทำไม..ถึงจำไม่ได้..เสียใจเรื่องคุณลุงคุณป้าด้วยน่ะ....มันจะสายไปไหท???"
จียงพูด สีหน้า เศร้า ขณะที่ยังยืนซุกใบหน้าไว้ที่แผ่นหลังกว่า
แผ่นหลังที่ไม่ว่าจะห่างหายไปนานแค่ไหน ก็ยังอบอุ่นเหมือนดั่งแสงตะวันอยู่เสมอ
"...กลับมาเมื่อไหร่...หายไปไหนมา..." คนที่ถูกกอดพูดขึ้น
"คิดถึงจัง....หายไป 3 เดือนคิดถึงกันบ้างหรือเปล่า...
คงไม่เหนื่อยไปใช่ไหม??? ที่จะรอ"
"ไม่...แค่ เจ็บ...เจ็บที่คิดว่า..."
"ไม่รักกันแล้ว....." ประโยคหลัง จียงเป็นฝ่าย ต่อให้
แล้วน้ำตาของลูกผู้ชาย....คนที่อยู่ในอ้อมกอดของคนร่างบางก็ไหล.....
คนที่เข้มแข็ง กลับมีน้ำตา....ไม่ใช่น้ำของความเสียใจ..แต่เป็นน้ำตา ของความดีใจต่างหาก....
แรงสะอื้น ทำให้คนที่ซบบนแผ่นหลังรับรู้ได้...
"ขอโทษ ที่หายไป...โดยไม่บอก..... จะโทษต้องโทษ ตัวเองน่ะ..ที่ไม่คิดให้ดีเอง...."
จียง แทนที่จะ เศร้าไปกับเสียงสะอื้นนั่น กลับ ทำแก้มพองลม...งอลซ่ะงั้น
เมื่อวงแขนเริ่มคลายออก คนในอ้อมกอดหมุนตัวเองให้ สองใบหน้าได้มาเจอกัน
"อ้าว....ไม่ปลอบกันเลย หรอ...."ยองเบ ยิ้ม ทั้งน้ำตา ที่ไหล....
"ไม่รู้หล่ะ.....คนแค่ ไปแลกเปลี่ยนภาษาแค่ไม่กี่เดือน.....แถมไปของโรงเรียนแท้ๆทำไม่ ไม่รู้"
จียง ตีแก้มพองลม หนักยิ่งกว่าเดิม....
ก็จะไม่ให้แค้นได้ไง...
คนอุส่าห์คิด หวังว่า...คนร่างใหญ่..จะตามไปง้อ..ถึง ที่ ที่ไป....
ผลกลับกลาย เป็นรอเก้อ......
ที่ได้ยิน ที่สนามบินนั่น ก็ได้ยินไม่ชัด.....
จะวิ่งออกมาถามว่าจริงหรอ...ให้มันรู้แล้ว รู้รอด..ก็โดน เจ้าแดซอง..นักเรียน อันดับ 1
ลากคอเอาไว้.....
"ให้ตายสิ..เจ้าแดซองมันรู้ทุกอย่าง " เสียงภายในใจของทั้งสองคน คิดพร้อมกัน.....
แต่ก็ไม่ได้ เอื้อนเอ่ยอะไรออกมา มีเพียงรอยยิ้ม...ที่สื่อใจของกันและกัน เท่านั้น.....
มือเล็ก ไล่หยดน้ำตา ของคนที่รัก ตรงหน้า......ก่อนที่จะเริ่มต้น....จูบสัมผัสไปที่ ใต้คางนั้นเป้นการปลอบใจ
"กลับมาเมื่อไหร่ ยังไม่บอกเลย" ยองเบ เริ่มซัก....
"ลงเครื่องปุ๊บ...หัวใจ มันก็ ไล่ให้มาที่นี่....ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม....
ทั้งๆที่ คิดว่าจะไม่มาแล้วน่ะ....." จียง เอี่ยวตัวเองให้หันกลับออกไปทางด้านสวนกุหลาบขาว ของเขา???
แปลงกุหลาบขาว..ที่ ยองเบ เฝ้าบรรจงปลูก ..ที่ตอนนี้ เริ่ม ออกดอกเต็มที่......
"สวนกุหลาบนี่....ขอบใจน่ะ...."จียงพูดพร้อมกับเอนหลังพิง หน้าอกของคน ร่างใหญ่
"ก็ บอกว่าชอบไม่ใช่หรอ....."
"ที่ชอบ เพราะ..คนคนหนึ่ง..และที่นี่..เมื่อ5 ปีก่อน...บอกว่ารักชั้น...
และเขาคนนั้น...ได้มอบดอกกุหลาบสีขาวดอกหนึ่ง ส่งให้มา....
มันเป็น...สิ่งน้อยนิดที่..เอ่อล้นในใจ...ชั้นถึงได้ชอบมันไงหล่ะ....ชอบน่ะรู้ไหม??"
แม้จะเป็นฝ่ายพูดก่อน..แต่ก็ไม่เสียหายนัก....เมื่อต่างก็รู้...ใจ..
ไม่ว่าฝ่ายไหนจะเริ่มต้นพูดก่อน มันก็ไม่สำคัญเท่าไหร่นัก..ใจเรา..ตรงกัน
"พูดแบบนี้...มันจะมากไปแล้วน่ะ..."
ยองเบคลี่ยิ้มน้อยๆ ยิ้มอบอุ่น..ที่ไม่ต่างไปจากวันแรกที่พบกัน....
ยิ้มนั้น ที่ ฉุดหัวใจของจียงไปตั้งแต่แรกเห็น.....
ใบหน้าเนียนใส กับแววตา ชุกชนนั่น แม้ไม่สามารถยึดใจได้...
แต่ก็จองจำสายตา ของเขา ยองเบ...ไม่ให้คลาดไปจากคนนี้ได้เลย.....ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน.....
"หลังจากที่เราจากกัน...หลังจากที่ฉัน จำเป็น ต้องปล่อยมือไป..
เมื่อหลายปีก่อน...ความรู้สึกนั้นไม่เคยเปลี่ยนแปลง....
รักยังไงก็รักอย่างนั้น...นายยังคงเหมือนเดิมไหม????
นายยังคงรัก คนคนนี้ อยู่หรือเปล่าจียง..."
น้ำเสียงอบอุ่น...เฝ้าถามพร้อมคุกเข่ายืน..เฝ้ามองหน้าของคนที่เป็นที่รัก
ให้คนตรงหน้า ที่ยืนเต็มที่....ใช้มือคล้องคอของตน..เอาไว้.....
ส่วน ยองเบนั้นก็กอดกระชับ ที่เอวบาง ซุกใบหน้าลงที่ตรงช่วงท้องของจียง....
ปิดบังใบหน้าของตัว เองที่เริ่มแดงระเรื่อขึ้น....
"อย่า...หนีหน้าสิ...ขอดูหน้าหน่อย....."
ทั้งๆที่ก็รู้ว่าตอนนี้ ใบหน้าของยองเบ..คงไม่ต่างไปจากตนมากนัก แต่ก็อยากแกล้ง....
"เงยหน้าขึ้นมาเด่วนี้น่ะ...." เสียงขู่บังคับ.....ได้ผล...
ยองเบ เงยใบหน้า..ที่ตอนนี้ แดงระเรื่อขึ้น...แล้วสิ่งที่เขาเห็น...
ใบหน้าของจียง ก็ ไม่แพ้กัน.....
แทนคำตอบ ที่ยองเบ ถามไปเมื่อครู่ ริมฝีปากชมพูระเรื่อง ก็โน้มใบหน้าของตัวเองให้ต่ำลง
พร้อมกับกดรอยจูบแสนหวาน....ที่หายไปนานให้กลับมาชุ่มฉ่ำอีกครั้ง.....
มือเล้กที่คล้องคือรั้งศรีษะของคนที่ต่ำกว่า ให้ตั้งขึ้น เพื่อรับรสหวานของรอยจูบ ที่เริ่มก่อน....
ทั้งๆที่เป็นคนเริ่มเอง...แต่กลับรู้สึกว่า คนที่คุมสัมผัสหวานกลับกลายเป็นอีกคน...
ลิ้นอุ่นเชื่อ แตะ ปากชมพูที่เผยอรอรับให้เข้ารับหาความหวานจากข้างใน...น้ำผึ้งชั้นดี...
หวาน..นาบ เนิ่นนาน...สัมผัสนุ่มแผ่วเบา..แต่ รุ่มร้อนไปด้วยแรงรัก...
มือเล็กโอบรอบคอค่อยๆคล้องลื่นลมือสะเปะสะไปไปทั่วบริเวณไหล่ หนาของทั้งสองข้างก่อนที่จะคลึงเบาๆ
มือใหญ่ ที่โอบรอบเอวบาง กรชับแน่นขึ้น..จากที่กอดแน่นเริ่มคลายมือสอดมือหนาเข้าหาผิวเนียนภายใน
สัมผัสแผ่วเบาจากมือค่อยๆสร้างอารมณ์วูบให้ คนที่ยืนเหนือกว่าเริ่มอ่อนแรงระทวย.....
เมื่อเนิ่นนาน ก็ที่จะมดลมหายใจ ปากทั้งคู่ก็ผล่ะออกจากกัน....ก่อนจะยิ้มให้แก่กัน....
"คงไม่ต้องรอคำตอบแล้วหล่ะ..."เสียงแหบพร่าจากยองเบ ที่ตอนนี้ ยืนขึ้นเต็มตัวพูขึ้น ก่อนที่จะอุ้มร่างบาง
ลงไปที่กระแสน้ำไหลเอย..ที่ซึ่งเย็นฉ่ำ....
"ไปไหน...."จียงถามขึ้นด้วยไปหน้าที่งุนงง....
"เล่นน้ำกัน......"ทั้งๆที่ปากยังคงคลอเคลียที่ปากอิ่มของอีกฝ่าย แต่ เส้นทางที่พาไปกลับเป็น แอ่งธารน้ำที่เย็นฉ่ำ....
แต่สายตาของจียง ที่ถูกตรึงด้วยดวงตาจากยองเบ ก็ พอจะเข้าใจ...ว่าไปที่แอ่ง ทำไม?????
เมื่อถึงที่ราบเรียบของโขดหินแอ่งใหญ่..กับสายน้ำที่เย็นฉ่ำ.....ร่างเล็กก็ถูกปล่อยวางจากคนร่างใหญ่..
ในขณะที่ปากของทั้งคู่..ยังคงไม่ห่างออกจากกัน....
"เรา มาฟื้นความทรงจำกันหน่อยเป็นไง...."ยองเบยิ้มกริ่ม..ให้กับจียง....
"บ้า...." ปากบอก...ออกไปแต่มือกลับคล้องคือคนที่รัก....
เสียง หึหึ ดังมาจากในลำคอของยองเบ..ที่ตอนนี้ ไล่พรมจูบจากใบหน้าเนียนเรียบ
พวกแก้มบางใส..ระเรื่อด้วยพิษรัก...หน้าผาก มน...ครั้งแล้วครั้งเล่าไม่มีสิ้นสุด...
มือหนา ที่โอบล้อมร่างเล็ก เริ่มสาละวนสอดส่าย เข้าไปใต้ร่มผ้าสัมผัส ผิวเนียน อีกครั้ง
...แต่ แล้ว...สายตา ก็หยุดชะงัก....พร้อมกับ ผล่ะตัวตัวเอียงเล้กน้อย...เพื่อบังอะไรบางอย่างก่อนที่จะพูด.....
"ขอยืม โทรศัพท์ หน่อยสิ....."ยองเบ ยิ้มละไม ให้จียง ที่ตอนนี้กำลัง งง กับสิ่งที่อีกคนทำ
"ห๊า...."ถึงจะไม่เอ้าใจนัก..แต่ก็ยื่นโทรศัพทืไปให้....
มือยื่นรับโทรศัพท์จาก คนที่รัก..แต่ ปากเรียวเฉียบก็สัมผัสความหวาน ของอีกคนอย่างไม่ลดล่ะ
ในขณะที่อีกมือกำลังกดลงไปยังโทรศัพท์นั่น....
ไม่นาน เมื่อ เสียง....ตี๊ด....ดังขึ้น สองครั้ง.....
รอยยิ้ม ก็ผุดขึ้น จากยองเบ......
"เรามาต่อกันเถอะ....ไม่มีอะไรให้กังวลแล้วหล่ะ"....
แม้จะไม่เข้าใจในสิ่งที่ยองเบทำ...แต่สมองในตอนนี้ก็ไม่อาจสั่งการ ใดๆๆได้อีกแล้ว...เมื่อ เกมส์รักครั้งนี้...
ยองเบ เป็นผู้ควบคุมทั้ง หมด......สติ กระเจิงว่างเปล่า รับรู้ เพียงสัมผัส หวาบบางเบา
กับกระแสน้ำที่เย็นฉ่ำ ที่ส่วนปลายตั้งแต่เข่า ได้แช่ปะทะความเย็น......
สายลมเย็นยะเยียบยามเย็น...กับ กระแส แห่งสายธาร..ไที่ไหลริน.....
เสียงกระทบของน้ำ ที่ไหลจากที่สูงกระทบกิน.....
อื้ออึงไปในความรู้สึก......
สัมผัส..ความเร้าร้อน..ที่ผ่านกาย.....
ถูกปลุกให้ลุกโชน...อย่างไม่มีที่สิ้นสุด......
เสียง แห่งธารน้ำ ..ซู่ววววววววววว...ซ่าส์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
บดบัง เสียงที่เล้ดลอดมาจาก บทเพลงรัก......
ที่คู่รัก คู่ หนึ่ง ได้บรรเลง อย่างไม่มีที่สิ้นสุด........
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
END
เอ๊าๆๆๆๆ...จิ้นไปถึงไหนกันแล้ว...กลับมาๆๆๆ ก่อน..เหอๆๆๆ....
เอาเป็นว่า จบไป เป็นเยี่ยงไรบ้าง....
แอบมี NC18+ หน่อยๆๆ (ตรงไหน???)
ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เอาน่า..ตอนจบทั้งทีนี่เนอะ.....
ไหนๆๆเรื่อง ก็ แอนด์ดิ้งไปแล้ว......
ยังมีอะไรค้างค้าใจอยู่อีกไหม?????
ถ้ามีถามมาได้...เดี๋ยวแดวองจะมาตอบให้ เหอๆๆๆๆๆ.....
แต่ตอน หลังจากนี้อีก หลายวัน...(หรือไม่ก็ แล้วแต่ไรท์เตอร์ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ)
Specail From DAESUNG >>>>>>cooming soon
น่ะ ฮ่าๆๆๆ...เฮ้อ..เหนื่อย..ขอให้มีความสุขกับการอ่านค่ะ....
อ่าน พร้อมเม้นด้วย...
เฮ้อ...จบสักที่ เหอๆๆๆๆ
สำลัก ความหวาน เว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Feb.14,2008
Valentine Day
ซวบ...ซวบ.....
เสียงการเข้ามาของใครคนหนึ่ง...... ทางด้านหลังของชายหนุ่มที่ยืนเฝ้ามองกระแสสายน้ำที่ทิ้งตัวลงมาจากที่สูง
ซวบ ...ตึก ตึก..ตึก...เสียงเดิน ที่ตอนนี้ ใกล้เข้ามาทุกที...
แต่ถึงอย่างั้น เข้าก็ไม่หันกลับไปมอง...
เพราะ มีไม่กี่คนเท่านั้น ที่จะเข้ามาในนี้ได้.....
คนที่ เข้าเคยคิดเสมอ ว่าเป็นจียง...เหมือนหลายๆครั้ง ที่ แอบย่อง เข้ามา จากด้านหลัง
กลับหลายเป็น ซึงฮยอน หรือไม่ก็ซึงรี.....
ดังนั้น ครั้งนี้..ไม่จำเป็นต้องหันกลับไป.......เพราะ แนใจแล้วว่า
ใครคนนั้น คงไม่อาจกลับมาแล้ว......
เหมือนอย่างที่เขาเคยได้ทิ้งไป...อย่าง ไม่กลับมาอีกเลย เหมือนในครั้งนั้น
"ซึงฮยอน....วันนี้ มาถึงแล้ว...แต่ที่นี่..จียงคงไม่กลับมาแล้ว....กุหลาบ ที่จียงชอบ
ชั้นอยากให้ มาเห็น....มันจะเป็นไปได้ไหม????"
เจ้าของเสียงนุ่มยังคงยืนเหมือมองออกไปโดยไม่หันกลับมามอง ด้านหลัง.....
"......................"
"ตอนนี้ เขาอยู่ที่ไหน...หัวใจชั้นมันเจ็บเหลือเกิน...ฉันรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้น....มันเทียบไม่ได้ กับที่เขาเจ็บ...
แต่ตอนนี้ชั้น..อยากให้เขากลับมา....แม้ไม่รักกันแล้ว.....
แต่ก็อยากให้กลับมา....กลับมาดู..สวนกุหลาบ ที่ชั้นปลูป เพื่อเขา....
กุหลาบขาว ที่จียง ชอบที่สุด....
ชั้นปลูกมันไว้ ในที่ที่มีแค่เรา.......
ชั้นปลูกมันเพื่อ...จียง"
คำพูด ที่พร่ำเพ้อออกมา...เมื่อคิดว่า คนที่มาข้างหลังนั้นเป็นซึงฮยอน....
ข้อความในใจ..ที่ยาก ที่จะพร่ำออกมา แต่..วันนี้....วันครบรอบ 5 ปี ของความรัก....
กลับ ทำให้คนที่เข้มแข็งต่องใจอ่อนแรงลง....
ระบายทุกอย่างให้กับคน ที่เคยเป็นศตรูหัวใจ..แต่ตอนนี้ คือเพื่อน คนเดียว ที่เข้าใจเขาที่สุด
คำพูดต่างๆต่างพรั่งพรูออกมาจากปากบาง..ได้รูป
แม้จะรับรู้ ถึง การเข้ามาของอีกคน.....
ความรู้สึก ก็บอกถึงความผิดปกติ.....
'ทำไมไม่พูด.....'
ก่อนที่จะได้หันกลับ ไปหาคนที่เข้ามา...วงแขนจากใครสักคน ก็ รวบคนตรงหน้า
ที่พร่ำเพ้อ ความคิดถึงออกมาด้วยอ้อมกอดที่โหยหา.....
สามเดือนก่อน...เขาฟังไม่ผิดจริงๆๆ....
สิ่งที่ได้ยิน.....สิ่งที่เฝ้ารอมานาน...ตอนนี้กลับมาแล้ว...
กลับมาอยู่ตรงหน้า ของกันและกัน....
หัวใจนั่นเอง....หัวใจ ที่มอบให้ คนฝั่งตรงข้ามของกันและกัน..ได้ครอบครอง......
"พูดนี่...กะจะไม่หันหน้ามามองกันสักนิด เลยหรอ..ใจร้ายเกินไปหน่อยแล้วน่ะ"
เจ้าของร่างเล็ก...พู อมยิ้ม ในขณะ ที่วงแขนเล็กตรึงคนตรงหน้า ไม่หันกลับมามอง...
"เป็นไงล่ะ...การรอคอย รู้หรือยังว่ามันเจ็บช้ำแค่ไหน...
ขอโทษน่ะ...ที่ ตลอดเวลา เข้าใจผิดมาตลอด...
หลังจากที่แดงซองพูดให้ฟังก็เข้าใจแล้ว
ว่าทำไม..ถึงจำไม่ได้..เสียใจเรื่องคุณลุงคุณป้าด้วยน่ะ....มันจะสายไปไหท???"
จียงพูด สีหน้า เศร้า ขณะที่ยังยืนซุกใบหน้าไว้ที่แผ่นหลังกว่า
แผ่นหลังที่ไม่ว่าจะห่างหายไปนานแค่ไหน ก็ยังอบอุ่นเหมือนดั่งแสงตะวันอยู่เสมอ
"...กลับมาเมื่อไหร่...หายไปไหนมา..." คนที่ถูกกอดพูดขึ้น
"คิดถึงจัง....หายไป 3 เดือนคิดถึงกันบ้างหรือเปล่า...
คงไม่เหนื่อยไปใช่ไหม??? ที่จะรอ"
"ไม่...แค่ เจ็บ...เจ็บที่คิดว่า..."
"ไม่รักกันแล้ว....." ประโยคหลัง จียงเป็นฝ่าย ต่อให้
แล้วน้ำตาของลูกผู้ชาย....คนที่อยู่ในอ้อมกอดของคนร่างบางก็ไหล.....
คนที่เข้มแข็ง กลับมีน้ำตา....ไม่ใช่น้ำของความเสียใจ..แต่เป็นน้ำตา ของความดีใจต่างหาก....
แรงสะอื้น ทำให้คนที่ซบบนแผ่นหลังรับรู้ได้...
"ขอโทษ ที่หายไป...โดยไม่บอก..... จะโทษต้องโทษ ตัวเองน่ะ..ที่ไม่คิดให้ดีเอง...."
จียง แทนที่จะ เศร้าไปกับเสียงสะอื้นนั่น กลับ ทำแก้มพองลม...งอลซ่ะงั้น
เมื่อวงแขนเริ่มคลายออก คนในอ้อมกอดหมุนตัวเองให้ สองใบหน้าได้มาเจอกัน
"อ้าว....ไม่ปลอบกันเลย หรอ...."ยองเบ ยิ้ม ทั้งน้ำตา ที่ไหล....
"ไม่รู้หล่ะ.....คนแค่ ไปแลกเปลี่ยนภาษาแค่ไม่กี่เดือน.....แถมไปของโรงเรียนแท้ๆทำไม่ ไม่รู้"
จียง ตีแก้มพองลม หนักยิ่งกว่าเดิม....
ก็จะไม่ให้แค้นได้ไง...
คนอุส่าห์คิด หวังว่า...คนร่างใหญ่..จะตามไปง้อ..ถึง ที่ ที่ไป....
ผลกลับกลาย เป็นรอเก้อ......
ที่ได้ยิน ที่สนามบินนั่น ก็ได้ยินไม่ชัด.....
จะวิ่งออกมาถามว่าจริงหรอ...ให้มันรู้แล้ว รู้รอด..ก็โดน เจ้าแดซอง..นักเรียน อันดับ 1
ลากคอเอาไว้.....
"ให้ตายสิ..เจ้าแดซองมันรู้ทุกอย่าง " เสียงภายในใจของทั้งสองคน คิดพร้อมกัน.....
แต่ก็ไม่ได้ เอื้อนเอ่ยอะไรออกมา มีเพียงรอยยิ้ม...ที่สื่อใจของกันและกัน เท่านั้น.....
มือเล็ก ไล่หยดน้ำตา ของคนที่รัก ตรงหน้า......ก่อนที่จะเริ่มต้น....จูบสัมผัสไปที่ ใต้คางนั้นเป้นการปลอบใจ
"กลับมาเมื่อไหร่ ยังไม่บอกเลย" ยองเบ เริ่มซัก....
"ลงเครื่องปุ๊บ...หัวใจ มันก็ ไล่ให้มาที่นี่....ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม....
ทั้งๆที่ คิดว่าจะไม่มาแล้วน่ะ....." จียง เอี่ยวตัวเองให้หันกลับออกไปทางด้านสวนกุหลาบขาว ของเขา???
แปลงกุหลาบขาว..ที่ ยองเบ เฝ้าบรรจงปลูก ..ที่ตอนนี้ เริ่ม ออกดอกเต็มที่......
"สวนกุหลาบนี่....ขอบใจน่ะ...."จียงพูดพร้อมกับเอนหลังพิง หน้าอกของคน ร่างใหญ่
"ก็ บอกว่าชอบไม่ใช่หรอ....."
"ที่ชอบ เพราะ..คนคนหนึ่ง..และที่นี่..เมื่อ5 ปีก่อน...บอกว่ารักชั้น...
และเขาคนนั้น...ได้มอบดอกกุหลาบสีขาวดอกหนึ่ง ส่งให้มา....
มันเป็น...สิ่งน้อยนิดที่..เอ่อล้นในใจ...ชั้นถึงได้ชอบมันไงหล่ะ....ชอบน่ะรู้ไหม??"
แม้จะเป็นฝ่ายพูดก่อน..แต่ก็ไม่เสียหายนัก....เมื่อต่างก็รู้...ใจ..
ไม่ว่าฝ่ายไหนจะเริ่มต้นพูดก่อน มันก็ไม่สำคัญเท่าไหร่นัก..ใจเรา..ตรงกัน
"พูดแบบนี้...มันจะมากไปแล้วน่ะ..."
ยองเบคลี่ยิ้มน้อยๆ ยิ้มอบอุ่น..ที่ไม่ต่างไปจากวันแรกที่พบกัน....
ยิ้มนั้น ที่ ฉุดหัวใจของจียงไปตั้งแต่แรกเห็น.....
ใบหน้าเนียนใส กับแววตา ชุกชนนั่น แม้ไม่สามารถยึดใจได้...
แต่ก็จองจำสายตา ของเขา ยองเบ...ไม่ให้คลาดไปจากคนนี้ได้เลย.....ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน.....
"หลังจากที่เราจากกัน...หลังจากที่ฉัน จำเป็น ต้องปล่อยมือไป..
เมื่อหลายปีก่อน...ความรู้สึกนั้นไม่เคยเปลี่ยนแปลง....
รักยังไงก็รักอย่างนั้น...นายยังคงเหมือนเดิมไหม????
นายยังคงรัก คนคนนี้ อยู่หรือเปล่าจียง..."
น้ำเสียงอบอุ่น...เฝ้าถามพร้อมคุกเข่ายืน..เฝ้ามองหน้าของคนที่เป็นที่รัก
ให้คนตรงหน้า ที่ยืนเต็มที่....ใช้มือคล้องคอของตน..เอาไว้.....
ส่วน ยองเบนั้นก็กอดกระชับ ที่เอวบาง ซุกใบหน้าลงที่ตรงช่วงท้องของจียง....
ปิดบังใบหน้าของตัว เองที่เริ่มแดงระเรื่อขึ้น....
"อย่า...หนีหน้าสิ...ขอดูหน้าหน่อย....."
ทั้งๆที่ก็รู้ว่าตอนนี้ ใบหน้าของยองเบ..คงไม่ต่างไปจากตนมากนัก แต่ก็อยากแกล้ง....
"เงยหน้าขึ้นมาเด่วนี้น่ะ...." เสียงขู่บังคับ.....ได้ผล...
ยองเบ เงยใบหน้า..ที่ตอนนี้ แดงระเรื่อขึ้น...แล้วสิ่งที่เขาเห็น...
ใบหน้าของจียง ก็ ไม่แพ้กัน.....
แทนคำตอบ ที่ยองเบ ถามไปเมื่อครู่ ริมฝีปากชมพูระเรื่อง ก็โน้มใบหน้าของตัวเองให้ต่ำลง
พร้อมกับกดรอยจูบแสนหวาน....ที่หายไปนานให้กลับมาชุ่มฉ่ำอีกครั้ง.....
มือเล้กที่คล้องคือรั้งศรีษะของคนที่ต่ำกว่า ให้ตั้งขึ้น เพื่อรับรสหวานของรอยจูบ ที่เริ่มก่อน....
ทั้งๆที่เป็นคนเริ่มเอง...แต่กลับรู้สึกว่า คนที่คุมสัมผัสหวานกลับกลายเป็นอีกคน...
ลิ้นอุ่นเชื่อ แตะ ปากชมพูที่เผยอรอรับให้เข้ารับหาความหวานจากข้างใน...น้ำผึ้งชั้นดี...
หวาน..นาบ เนิ่นนาน...สัมผัสนุ่มแผ่วเบา..แต่ รุ่มร้อนไปด้วยแรงรัก...
มือเล็กโอบรอบคอค่อยๆคล้องลื่นลมือสะเปะสะไปไปทั่วบริเวณไหล่ หนาของทั้งสองข้างก่อนที่จะคลึงเบาๆ
มือใหญ่ ที่โอบรอบเอวบาง กรชับแน่นขึ้น..จากที่กอดแน่นเริ่มคลายมือสอดมือหนาเข้าหาผิวเนียนภายใน
สัมผัสแผ่วเบาจากมือค่อยๆสร้างอารมณ์วูบให้ คนที่ยืนเหนือกว่าเริ่มอ่อนแรงระทวย.....
เมื่อเนิ่นนาน ก็ที่จะมดลมหายใจ ปากทั้งคู่ก็ผล่ะออกจากกัน....ก่อนจะยิ้มให้แก่กัน....
"คงไม่ต้องรอคำตอบแล้วหล่ะ..."เสียงแหบพร่าจากยองเบ ที่ตอนนี้ ยืนขึ้นเต็มตัวพูขึ้น ก่อนที่จะอุ้มร่างบาง
ลงไปที่กระแสน้ำไหลเอย..ที่ซึ่งเย็นฉ่ำ....
"ไปไหน...."จียงถามขึ้นด้วยไปหน้าที่งุนงง....
"เล่นน้ำกัน......"ทั้งๆที่ปากยังคงคลอเคลียที่ปากอิ่มของอีกฝ่าย แต่ เส้นทางที่พาไปกลับเป็น แอ่งธารน้ำที่เย็นฉ่ำ....
แต่สายตาของจียง ที่ถูกตรึงด้วยดวงตาจากยองเบ ก็ พอจะเข้าใจ...ว่าไปที่แอ่ง ทำไม?????
เมื่อถึงที่ราบเรียบของโขดหินแอ่งใหญ่..กับสายน้ำที่เย็นฉ่ำ.....ร่างเล็กก็ถูกปล่อยวางจากคนร่างใหญ่..
ในขณะที่ปากของทั้งคู่..ยังคงไม่ห่างออกจากกัน....
"เรา มาฟื้นความทรงจำกันหน่อยเป็นไง...."ยองเบยิ้มกริ่ม..ให้กับจียง....
"บ้า...." ปากบอก...ออกไปแต่มือกลับคล้องคือคนที่รัก....
เสียง หึหึ ดังมาจากในลำคอของยองเบ..ที่ตอนนี้ ไล่พรมจูบจากใบหน้าเนียนเรียบ
พวกแก้มบางใส..ระเรื่อด้วยพิษรัก...หน้าผาก มน...ครั้งแล้วครั้งเล่าไม่มีสิ้นสุด...
มือหนา ที่โอบล้อมร่างเล็ก เริ่มสาละวนสอดส่าย เข้าไปใต้ร่มผ้าสัมผัส ผิวเนียน อีกครั้ง
...แต่ แล้ว...สายตา ก็หยุดชะงัก....พร้อมกับ ผล่ะตัวตัวเอียงเล้กน้อย...เพื่อบังอะไรบางอย่างก่อนที่จะพูด.....
"ขอยืม โทรศัพท์ หน่อยสิ....."ยองเบ ยิ้มละไม ให้จียง ที่ตอนนี้กำลัง งง กับสิ่งที่อีกคนทำ
"ห๊า...."ถึงจะไม่เอ้าใจนัก..แต่ก็ยื่นโทรศัพทืไปให้....
มือยื่นรับโทรศัพท์จาก คนที่รัก..แต่ ปากเรียวเฉียบก็สัมผัสความหวาน ของอีกคนอย่างไม่ลดล่ะ
ในขณะที่อีกมือกำลังกดลงไปยังโทรศัพท์นั่น....
ไม่นาน เมื่อ เสียง....ตี๊ด....ดังขึ้น สองครั้ง.....
รอยยิ้ม ก็ผุดขึ้น จากยองเบ......
"เรามาต่อกันเถอะ....ไม่มีอะไรให้กังวลแล้วหล่ะ"....
แม้จะไม่เข้าใจในสิ่งที่ยองเบทำ...แต่สมองในตอนนี้ก็ไม่อาจสั่งการ ใดๆๆได้อีกแล้ว...เมื่อ เกมส์รักครั้งนี้...
ยองเบ เป็นผู้ควบคุมทั้ง หมด......สติ กระเจิงว่างเปล่า รับรู้ เพียงสัมผัส หวาบบางเบา
กับกระแสน้ำที่เย็นฉ่ำ ที่ส่วนปลายตั้งแต่เข่า ได้แช่ปะทะความเย็น......
สายลมเย็นยะเยียบยามเย็น...กับ กระแส แห่งสายธาร..ไที่ไหลริน.....
เสียงกระทบของน้ำ ที่ไหลจากที่สูงกระทบกิน.....
อื้ออึงไปในความรู้สึก......
สัมผัส..ความเร้าร้อน..ที่ผ่านกาย.....
ถูกปลุกให้ลุกโชน...อย่างไม่มีที่สิ้นสุด......
เสียง แห่งธารน้ำ ..ซู่ววววววววววว...ซ่าส์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
บดบัง เสียงที่เล้ดลอดมาจาก บทเพลงรัก......
ที่คู่รัก คู่ หนึ่ง ได้บรรเลง อย่างไม่มีที่สิ้นสุด........
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
END
เอ๊าๆๆๆๆ...จิ้นไปถึงไหนกันแล้ว...กลับมาๆๆๆ ก่อน..เหอๆๆๆ....
เอาเป็นว่า จบไป เป็นเยี่ยงไรบ้าง....
แอบมี NC18+ หน่อยๆๆ (ตรงไหน???)
ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เอาน่า..ตอนจบทั้งทีนี่เนอะ.....
ไหนๆๆเรื่อง ก็ แอนด์ดิ้งไปแล้ว......
ยังมีอะไรค้างค้าใจอยู่อีกไหม?????
ถ้ามีถามมาได้...เดี๋ยวแดวองจะมาตอบให้ เหอๆๆๆๆๆ.....
แต่ตอน หลังจากนี้อีก หลายวัน...(หรือไม่ก็ แล้วแต่ไรท์เตอร์ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ)
Specail From DAESUNG >>>>>>cooming soon
น่ะ ฮ่าๆๆๆ...เฮ้อ..เหนื่อย..ขอให้มีความสุขกับการอ่านค่ะ....
Tags: bigbang, ficbigbang, figyg, lyric, song, taeyoung, tag, yb2 Comments